Νέα Υόρκη: Η κοινωνία του θεάματος

«Σκεφτήκαμε να κάνουμε κάτι που να έχει μια εξυψωτική ενέργεια και όχι κάτι που σκορπίζει τη θλίψη». Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς, καλλιτέχνις και περφόρμερ που δεν είναι γνωστή μόνο στον κόσμο της σύγχρονης τέχνης, έκανε αυτήν τη δήλωση στην κάμερα του CNN για να εξηγήσει την ανάμειξή της στην Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης. Αναφέρθηκε στη συνεργασία της με τον σχεδιαστή του οίκου Givenchy Ρικάρντο Τίσι και στην ιδέα της να σκηνοθετήσει και να επιμεληθεί το σόου του παριζιάνικου οίκου που παρουσιάστηκε την ημέρα τής επετείου τής 11ης Σεπτεμβρίου. Ο χώρος της παρουσίασης ήταν μια αποβάθρα του ποταμού Χάντσον στην περιοχή Τραϊμπέκα, με θέα, την ώρα της δύσης, προς τον νέο ουρανοξύστη στο Σημείο Μηδέν και το μνημείο της τρομοκρατικής ενέργειας στους Δίδυμους Πύργους.

Μόδα και εκδήλωση μνήμης λοιπόν με συντελεστή την καλλιτεχνική υπερπαραγωγή υψηλού κόστους. Είναι η είδηση που προέκυψε και ξεχώρισε πάνω από όλα τα σόου της Εβδομάδας Μόδας της Νέας Υόρκης. Μάλιστα ο Μπερνάρ Αρνό, ο πλουσιότερος Γάλλος και ιδιοκτήτης πολλών οίκων πολυτελείας (και του Givenchy), ενέκρινε τον προϋπολογισμό αυτής της θεαματικής συμμετοχής του παριζιάνικου οίκου στο πρόγραμμα της νεοϋορκέζικης διοργάνωσης, αφού το σόου συνόδευε τα εγκαίνια του μεγάλου καταστήματος στη Λεωφόρο Μάντισον.

Η καλλιτέχνις και ο σχεδιαστής ένωσαν τα ταλέντα τους και εντυπωσίασαν το πλήθος των καλεσμένων. Ανάμεσά τους ήταν οι ειδικοί της μόδας, οι σταρ και οι διασημότητες, αλλά και 1.000 άτομα, κυρίως φοιτητές και νέοι, που δεν έχουν σχέση με τη μόδα αλλά έλαβαν πρόσκληση με δελτίο προτεραιότητας προκειμένου να έχουν την εμπειρία αυτής της ξεχωριστής στιγμής.

ΞΥΛΑ ΚΑΙ ΛΑΜΑΡΙΝΕΣ. Το 1967 ο γάλλος θεωρητικός Γκι Ντεμπόρ έγραφε στο κείμενό του «Η κοινωνία του θεάματος» ότι «το θέαμα δεν είναι ένα συμπλήρωμα του πραγματικού κόσμου, ένα διακοσμητικό στοιχείο του. Είναι ο πυρήνας της έλλειψης ρεαλισμού της πραγματικής κοινωνίας». Και τον Σεπτέμβριο του 2015 η συνεργασία μόδας και τέχνης παρήγαγε ένα θέαμα ώστε οι παρευρισκόμενοι να σχηματίσουν ένα πλήθος που επευφημούσε με τις αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την παρέλαση εικόνων που καταργούσαν τον σκοπό του γεγονότος. Τα ρούχα του Ρικάρντο Τίσι εξαφανίστηκαν μέσα στους ακροβάτες χορευτές, τους βιολονίστες και τσελίστες που ερμήνευσαν έξι διαφορετικά είδη θρησκευτικής μουσικής, τη σοπράνο που τραγούδησε το «Αβε Μαρία», τη μονοφωνική χορωδία των σέρβων τραγουδιστών. Με φόντο το σκηνικό από ανακυκλωμένα ξύλα και λαμαρίνες που δημιούργησε η Αμπράμοβιτς αναπαριστώντας τις βραζιλιάνικες φαβέλες, διαφυλικά μοντέλα και τοπ μόντελ ανέβηκαν και κατέβηκαν τις ξύλινες σκάλες του σκηνικού παρουσιάζοντας 88 σύνολα με βάση τη δαντέλα και ισορροπώντας πάνω σε ψηλοτάκουνα παπούτσια. Με αυτό το σόου ο Ρικάρντο Τίσι γιόρτασε στη Νέα Υόρκη τη δεκάχρονη παρουσία του σε έναν οίκο τον οποίο μετέτρεψε σε μέσο προβολής της αιρετικής του άποψης. Οι απόψεις του περί θρησκευτικής ανοχής και ταυτότητας φύλου ντύθηκαν με το μείγμα υψηλής ραπτικής και στυλ του δρόμου. Οι αντιθέσεις τού μαύρου και του λευκού, η συνύπαρξη του μεταξωτού σατέν και της διάφανης δαντέλας, το πάντρεμα των ανδρικών στοιχείων με λεπτομέρειες θηλυκών εσωρούχων διαμόρφωσαν την υπογραφή του σχεδιαστή. Οι εικόνες του σόου του στην Αποβάθρα 26 συνεχίζουν τη διαδικτυακή κυκλοφορία τους. Το κοινό καταναλώνει το θέαμά τους.