Λάδι από τον τόπο του

Το μοναδικό λάδι που έχει φυσικά αρώματα είναι το ελαιόλαδο. Δεν είναι τυχαία η τάση στα καλά εστιατόρια να τοποθετούν στο τραπέζι για βιτρίνα έξτρα παρθένο ελαιόλαδο με την επωνυμία τους. Ενα καλό ελληνικό ελαιόλαδο μυρίζει φρεσκοκομμένο γκαζόν και πράσινα φύλλα. «Ο,τι κυκλοφορεί αρωματισμένο στο εμπόριο έχει τεχνητό άρωμα. Η υγρασία είναι ο εχθρός του λαδιού, δεν μπορείς να ρίξεις μέσα σκόρδο» μου εξηγεί η Λόλα Καππάτου, πιστοποιημένη γευσιγνώστρια λαδιού και διευθύντρια του εργοστασίου της Ελαΐς – Unilever.

Για να αρωματίσουμε ένα λάδι θα πρέπει να του βάλουμε κάτι αποξηραμένο. Η γεύση του εξαρτάται κυρίως από την περιοχή όπου παράγεται. «Στη Λακωνία, π.χ., δίπλα στις ελιές έχει ντομάτες, λεμόνια και πορτοκάλια και το λάδι παίρνει τα αρώματά τους. Το λάδι Μυτιλήνης έχει μυρωδιές και αρώματα της άνοιξης όπως χαμομήλι, βότανα κ.ά.» λέει η Λόλα Καππάτου. Αν κάποιος θέλει πιο αρμονικές εντάσεις, θα πρέπει να προτιμήσει λάδι από κορωνέικη ποικιλία. Από τη Σητεία όπου είναι πιο αρμονικό, ενώ το χανιώτικο έχει εντάσεις, θα είναι πικρό. Το ευχάριστα πικρό που είναι το αγαπημένο μου (θέλω να το φάω, όχι να το φτύσω) προέρχεται από Πελοπόννησο, κυρίως Λακωνία και Χανιά. Ολα βέβαια εξαρτώνται από τον καλλιεργητή και την αγάπη που έχει στα δένδρα του. Γι’ αυτό και τα τελευταία χρόνια μικροί καλλιεργητές βγάζουν λάδι εξαιρετικά υψηλής ποιότητας, το οποίο γίνεται ανάρπαστο.

Ο Γιώργος Σακκάς από το Πήδηµα Μεσσηνίας είναι τύπος που τιµά το χωριό του και ονοµάζει το λάδι του Pidima. «Βγάζω premium ελαιόλαδο συγκεκριµένης οξύτητας και πιστοποιηµένης κατηγορίας health claim από την ΕΕ, επειδή έχει πολλές πολυφαινόλες. Οσο πιο ευχάριστα πικρό είναι το ελαιόλαδο τόσο πιο πολλές πολυφαινόλες µε αντικαρκινικές ιδιότητες περιέχει και είναι ιδιαίτερα ευεργετικό για τις καρδιαγγειακές παθήσεις» µου λέει ο Γ. Σακκάς. Μάλιστα, το λάδι του είναι τόσο έντονο που «όταν αρχίζει η παραγωγή από την πολλή πίκρα µάς προκαλείται βήχας». Η ποικιλία της ελιάς του είναι κορωνέικη από συγκεκριµένο υψόµετρο, οι ελιές µεταφέρονται σε οργανικά σακιά, η επεξεργασία του καρπού γίνεται µέσα σε τρεις ώρες και σαφώς η αποθήκευσή του είναι ολόκληρη επιστήµη. Είναι κυρίως εξαγωγικό προϊόν και στην Ελλάδα διατίθεται σε καλά εστιατόρια σε Μύκονο και Σαντορίνη, σε καταστήµατα ντελικατέσεν ή και διαδικτυακά στο www.pidima.eu (από 5 ευρώ τα 250 ml).

Ο Γιάννης Καµπούρης, µε καταγωγή από την Ιµβρο, έχει παράδοση πέντε γενιών στο ελαιόλαδο. «Η δική µας παραγωγή είναι 4.000 µπουκάλια των 500 ml. Είναι πολύ προσεγµένο προϊόν και θα το βρείτε σε ντελικατέσεν καταστήµατα. Το εξάγουµε σε Γερµανία και Αγγλία» µου λέει. Το Ε-λα-ων (E-LA-WON) είναι απόδοση της γραµµικής Β της ελληνικής λέξης έλαιον (µε µυκηναϊκή ρίζα – φιλόλογος γαρ). Τα 850 δενδρύλλιά του βρίσκονται έξω από το Ξυλόκαστρο Κορινθίας και µεγαλώνουν εδώ και 30 χρόνια. Εχει και διεθνείς διακρίσεις: φέτος πήρε χρυσό βραβείο στο Ισραήλ, αργυρό στην Ιαπωνία και στην Ελλάδα χρυσό για το µπουκάλι του και έπαινο για τη συνολική συσκευασία του στη Μεσογειακή Εκθεση Ελαιοτεχνίας.