Κασίμοφ και Λόρι Αντερσον

Το καλοκαίρι παρακολουθήσατε άλλες παραστάσεις;

Ηταν η πρώτη χρονιά που δεν ήμουν φιλότεχνος όσο είμαι συνήθως. Επειδή ήμουν πολύ κουρασμένος, το πέρασα όλο ξάπλα, σε διακοπές.

Το τελευταίο διάστημα τι σας συγκίνησε περισσότερο;

Η τελευταία στιγμή που πραγματικά συγκλονίστηκα ήταν η συναυλία του Αλίμ Κασίμοφ στο Αζερμπαϊτζάν, τον οποίο και συμπεριέλαβα στην Τελετή Εναρξης. Είναι ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες που έχω συναντήσει στη ζωή μου. Οπως συνέβη και με τη Λόρι Αντερσον, την οποία πάντα χρησιμοποιώ ως παράδειγμα. Ξαναείδα τι σημαίνει ένας καλλιτέχνης να έχει κάνει μια επεξεργασία του εαυτού του ώστε να μπορεί να είναι ο ενδιάμεσος που αφήνει να ακουστεί σε αυτόν τον κόσμο κάτι βαθύ, από αλλού. Αναγνώρισα, δηλαδή, αυτό που μάλλον οριζόταν παλιότερα ως σαμάνος της φυλής. Ενας καλλιτέχνης που έχει ανοιχτή την πόρτα στο αρχέγονο και έτσι επαληθεύεται η τέχνη. Κι αυτό, επειδή η τέχνη δεν είναι πληροφορία, αλλά επικοινωνία με μια βαθύτερη ανθρώπινη απορία. Με την ευρύτερη έννοια, με έναν καημό – να μια ωραία ελληνική λέξη.

Αν αναπολείτε κάτι από την εποχή της Ομάδας Εδάφους, τι είναι αυτό;

Την ανεμελιά μου και την ιερότητα της κίνησης της Αγγελικής Στελλάτου.

Στην τελευταία σκηνή στο «Still Life», με την προσομοίωση του Επιταφίου, υπάρχει περισσότερος Τσαρούχης ή Καραβάτζιο;

Ο Τσαρούχης που εμπεριέχει τον Καραβάτζιο μαζί με το Βυζάντιο. Αυτός ο σπουδαίος καλλιτέχνης χώνεψε τους δύο κόσμους για να τους ξαναγεννήσει. Είναι η σκηνή που γέννησε και ολόκληρο το έργο, και προέρχεται από τη συγκίνησή μου από την κηδεία του πολυαγαπημένου μου Λευτέρη Βογιατζή (σ.σ.: στις 7 Μαΐου 2013). Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι σκηνή Ζωής και Τάφου. Στον μετεωρισμό ανάμεσα στην πέτρα και στο σύννεφο, που ισορροπεί ολόκληρο στο «Still Life», η πρώτη στιγμή ευφορίας – όταν βλέπει κανείς τα δώρα της γης – είναι πάνω σε αυτό το τραπέζι.