Γκάρι Κασπάροφ: «Μακάρι η πολιτική να ήταν σαν το σκάκι»

Τα νούμερα δεν ψεύδονται. Τα παιδιά που παίζουν σκάκι παρουσιάζουν σε ανάγνωση και αριθμητική μιάμιση φορά μεγαλύτερη βελτίωση. Η ετήσια αύξηση της κριτικής τους ικανότητας είναι 17,3%. Τέτοια στοιχεία παρουσιάστηκαν στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου για το πρόγραμμα «Σκάκι στα σχολεία» – και αυτά μάλλον ήταν και οι στόχοι του. Οπως λ.χ. είπε η Εύα Πολυζωγοπούλου, το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος διαπίστωσε ότι τα ελληνικά σχολεία δεν είχαν αγκαλιάσει το παιχνίδι.

Ο Γιάννης Αντωνιάδης, πρόεδρος της Ενωσης Σκακιστών Θεσσαλονίκης, επισήμανε ότι το εγχείρημα αριθμεί πλέον 6.000 μαθητές, από τη Λέρο ώς τη Φλώρινα. Και ο άνθρωπος που έδωσε στην προσπάθεια την αίγλη της ήταν ξεκάθαρος: «Είναι χαρά μας», είπε ο Γκάρι Κασπάροφ, «που ενώ όλοι βλέπουν την Ελλάδα ως πηγή προβλημάτων, εμείς μιλάμε για κάτι τόσο θετικό».

Το δικό του λιθαράκι είναι η συμμετοχή του Kasparov Chess Foundation. Το ίδρυσε το 2002, αφού στο μεταξύ είχε γίνει (ήδη από τα 22 του) ο νεότερος παγκόσμιος πρωταθλητής ή είχε αναμετρηθεί με τον υπερυπολογιστή Deep Blue. Το 2005 αφιερώθηκε στα κοινά ως συνιδρυτής του κινήματος «Η άλλη Ρωσία», εξού και η πολιτική συζήτηση που ακολούθησε: τι μήνυμα άραγε στέλνει στη χειμαζόμενη από την κρίση Ελλάδα; Μακάρι, απάντησε, η πολιτική να έμοιαζε με το σκάκι που έχει αυστηρούς κανόνες. Κάποιες φορές κερδίζεις, κάποιες χάνεις – το θέμα είναι να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι. «Καταλαβαίνω τη δυσκολία των διαπραγματεύσεων, πιστεύω όμως ότι μια αρνητική έκβαση θα ήταν επιζήμια για όλους και θα σηματοδοτούσε την αποτυχία ενός από τα μεγαλύτερα εγχειρήματα στον κόσμο, αυτό της ενωμένης Ευρώπης».

Πώς βλέπει τις σχέσεις Αθήνας και Μόσχας; Κατά τη γνώμη του, σε κάθε απόφαση, ατόμου, επιχείρησης ή κράτους, ενυπάρχουν στρατηγικές και τακτικές. Η ελληνική κυβέρνηση μοιάζει να βλέπει πλεονεκτήματα τακτικής στις σχέσεις με τη Ρωσία, το στρατηγικό συμφέρον της Ελλάδας όμως είναι ως μέρος της Ευρώπης, της οποίας την ενότητα ο Πούτιν θέλει να καταστρέψει: «Για αυτό και εκμεταλλεύεται τα τρωτά της σημεία, τις δυσκολίες της Ελλάδας». Θα μπορούσε, εξάλλου, να δει τις προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης σαν ένα αγώνα σιμουλτανέ, όπως αυτόν που θα έπαιζε σε λίγες ώρες στο Πάρκο του Κέντρου Πολιτισμού του Ιδρύματος, αντιμετωπίζοντας 15 έλληνες μαθητές.