«Μόνο αυτές τις επιστολές έχω»

«Αγαπημένο μου κορίτσι μου», διαβάζουμε σε μία από τις επιστολές, με ημερομηνία 1 Μαΐου 1941, «αυτή τη φορά δεν πήρα γράμμα σου, γι’ αυτό είμαι πολύ λυπημένη και ανήσυχη. Ισως να φτάσει το Σάββατο, αλλά να μου γράφεις πιο συχνά και περισσότερο, Χόντσα (σ.σ.: το προσωνύμιο της κόρης της). Μήπως με ξεχάσατε; Κάτι τέτοιο θα ήταν οδυνηρό. Μόνο αυτές τις επιστολές έχω, Χόντσα».

«Θα έρθει ποτέ η στιγμή που θα δοκιμάσω ξανά ζυμαρικά;» γράφει στην επιστολή της 13ης Σεπτεμβρίου 1943 προς τον πατέρα της. «Θα έδινα και τη ζωή μου για ένα κομμάτι κρέας». Αυτή έμελλε να αποδειχθεί μία από τις τελευταίες γραπτές προτάσεις της και το γράμμα το τελευταίο. Η Μιλένα πέθανε οκτώ μήνες αργότερα, σε ηλικία 47 ετών, ως πολιτική κρατούμενος των Ναζί. Ηταν μια κατάληξη που μοιράστηκαν λίγο πολύ οι «γυναίκες του Κάφκα». Οι τρεις αδελφές του εκτελέστηκαν, πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του αδελφού τους (το 1924), σε θαλάμους αερίων – η Ελι και η Βάλι στο Χέλμνο, η πλέον αγαπημένη του Οτλα στο Αουσβιτς (συνοδεύοντας 1.260 παιδιά σε μια «ειδική μεταγωγή»). Στο ίδιο στρατόπεδο δολοφονήθηκε και η Γιούλιε Βόριτσεκ, μία από τις  στενότερες σχέσεις της ζωής του, μαζί με τις Ντόρα Ντιάμαντ, Φελίτσε Μπάουερ και, φυσικά, τη Μιλένα Γέσενσκα.