Μελοποιώντας (ξανά) τον Γιώργο Σαραντάρη

Αν η μουσική είναι ο συντομότερος δρόμος για να ανακαλύψουμε έναν μεγάλο ποιητή, ο «Μεγάλος Ερωτικός» του Χατζιδάκι συνέβαλε για να συστηθεί σε ένα ευρύ κοινό ο Γιώργος Σαραντάρης (φωτογραφία) με το «Ποιος είν’ τρελός από έρωτα» ή πολύ αργότερα οι μελοποιήσεις της Μαρίζας Κωχ στον δίσκο «Πάνω στη θάλασσα εγώ τραγουδώ». Τώρα, ο μεγάλος ποιητής του 1930 – γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1908 και έφυγε από τη ζωή στα 33 του χρόνια παίρνοντας μάλιστα μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο – γίνεται η αφορμή για ένα αφιέρωμα και μάλιστα για έναν νέο κύκλο μελοποιήσεων του λόγου του. Στις 11 και 12 Μαΐου, η στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου επιμελείται και παρουσιάζει στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ένα μουσικό διήμερο όπου θα ακουστούν 28 ποιήματά του μελοποιημένα από τη συνθέτρια Δάφνη Αλεξανδρή ενώ θα τραγουδήσουν οι Μελίνα Τανάγρη, Αργυρώ Καπαρού, Θοδωρής Βουτσικάκης, Δημήτρης Νικολούδης και η Παιδική Χορωδία Σπύρου Λάμπρου. Τα ποιήματα της συναυλίας είναι ανθολογημένα από τις συλλογές: «Οι αγάπες του χρόνου» (1933), «Ουράνια» (1934), «Αστέρια» (1935), «Στους φίλους μιας άλλης χαράς» (1940), καθώς και ποιήματα που έχουν εκδοθεί στο περιοδικό «Τα Νέα Γράμματα Β, Γ, Δ». Γιατί όμως τον Σαραντάρη; «Είκοσι οκτώ του ποιήματα είχανε μέσα τους το “σκίρτημα του τραγουδιού”. Κι όσοι αγαπάμε τα ποιήματα και τα τραγούδια θα του κάνουμε μια γιορτή και θα του πούμε “ευχαριστώ” που πρόλαβε και μας τα πρόσφερε μέχρι τα 33 του χρόνια» σημειώνει η Λίνα Νικολακοπούλου που επίσης συμπληρώνει για τον ρόλο και την αποστολή της ποίησης «δεν είμαστε ποιητές σημαίνει φεύγουμε, σημαίνει εγκαταλείπουμε τον αγώνα παρατάμε τη χαρά στους ανίδεους».