Η αχίλλειος πτέρνα και οι προειδοποιητικές βολές

Το ότι η επικαιρότητα επισκιάστηκε από τις αμερικανικές αντιδράσεις για τον Σάββα Ξηρό δεν σημαίνει ότι αυτό είναι το μόνο θέμα με το οποίο οι Αμερικανοί είναι προβληματισμένοι, αν όχι δυσαρεστημένοι. Το άνοιγμα προς τη Ρωσία και το τι προσδοκά η κυβέρνηση από αυτό, αλλά και το τι προτίθεται να κάνει η Αθήνα τον ερχόμενο Ιούνιο, όταν η Ευρωπαϊκή Ενωση θα αποφασίσει αν θα ανανεώσει ή όχι τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, αποτέλεσαν το βασικό θέμα στην ατζέντα των συναντήσεων του Ν. Κοτζιά στην Ουάσιγκτον, τόσο με τον Τζ. Κέρι όσο και με τη σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου Σούζαν Ράις.

Οι αναφορές του Κέρι στη συμπεριφορά του Βλαντίμιρ Πούτιν και οι βάσιμες υπόνοιες ότι οι Ρώσοι παραβιάζουν τη συμφωνία του Μινσκ ήταν μόνο η εισαγωγή του επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας για να καταστήσει σαφές ότι θα ήταν λάθος της Ελλάδας λόγω της οικονομικής της κατάστασης να πέσει στην αγκαλιά του Πούτιν.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ. Αν και από διαφορετική βάση εκκίνησης, τα μηνύματα και από τις Ηνωμένες Πολιτείες και από την Ευρώπη προς την κυβέρνηση συμπυκνώνονται στην προειδοποίηση ότι είναι λάθος η Αθήνα να συνδέει τη διαπραγμάτευση με την εξωτερική πολιτική. Το μήνυμα είχαν στείλει οι Βρυξέλλες ήδη από τα πρώτα 24ωρα ορκωμοσίας της νέας κυβέρνησης, όταν η Αθήνα διαμήνυσε ότι δεν συμφωνεί με την επέκταση των κυρώσεων έναντι της Ρωσίας. Η Αθήνα κατέγραψε τα επιχειρήματα και τις ενστάσεις της, αλλά δεν έβαλε βέτο στις ευρωπαϊκές αποφάσεις ούτε τότε ούτε στο πρόσφατο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Παρότι είναι και άλλες ευρωπαϊκές χώρες που ευθυγραμμίζονται με την ελληνική  θέση, η καθεμιά για τους λόγους της, η Ελλάδα ήταν η μόνη που κατάφερε να στοχοποιηθεί και να υποστεί την κατακραυγή του διεθνούς Τύπου.

Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε την ουκρανική κρίση ως σημαία ευκαιρίας για να χτυπήσει τους Ευρωπαίους εκεί που πονάνε υπονοώντας, εμμέσως πλην σαφώς, ότι το ευρωπαϊκό συμφέρον δεν είναι απαραίτητα και ελληνικό. Αλλά το θέμα εξελίσσεται στην αχίλλειο πτέρνα της. Και δεν είναι το μόνο.