Δύο όψεις της απομάγευσης του ελληνικού θεάτρου

Μία από τις αντιδράσεις στο πρώτο μέρος της έρευνας για την απομάγευση του ελληνικού θεάτρου στα χρόνια της κρίσης έφθασε στον γράφοντα από γνωστό συνθέτη και επιβεβαιώνει ότι δεν αφορά μόνο την ερασιτεχνοποίηση των ηθοποιών καθώς φθάνουν – σκληρά και με αυτοθυσία είναι η αλήθεια – να δουλεύουν για πενιχρούς έως ανύπαρκτους μισθούς. Αλλά και τη στάση των ίδιων των ποιούντων ήθος απέναντι στην ουσία του θεάτρου και στο υπόβαθρο που χτίζει η θεατρική παιδεία. Κάπου 300 νέοι ηθοποιοί πήγαν σε ακρόαση για ρόλους ενώπιον του εν λόγω συνθέτη, όλοι – ανεξαιρέτως – με κείμενα αφηγηματικά, γραμμικά, τεχνικά, δίχως βάθος ή δυνατότητα εμβάθυνσης στην ουσία και εν τέλει στη μαγεία του θεάτρου, του οποίου ο λόγος και η επικοινωνία είναι το ζητούμενο. Οι παλαιότεροι θυμούνται ότι παραίνεση σχολών και δασκάλων προς τα νέα ηθοποιάκια ήταν να έχουν στη φαρέτρα τους τουλάχιστον τέσσερις δουλεμένους μονολόγους από μεγάλα έργα. Στους οποίους να εμβαθύνουν όσο μπορούν, εις το όνομα της θεατρικής μαγείας. Ισως αυτό σταματήσει ή στρέψει στη σωστή κατεύθυνση τις ορδές – κατά Λιβαθινό – των ανειδίκευτων της τέχνης, απόρροια και του χαμηλού επιπέδου της θεατρικής εκπαίδευσης.