Ανδρέας Πολυζωγόπουλος: Ο διεθνής Ελληνας της τζαζ

Πριν από τρία χρόνια στη σκηνή της Τεχνόπολης ετοιμαζόταν να σολάρει σε ένα κομμάτι. Ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος θυμάται ότι σχεδόν δεν έβγαινε κανένας ήχος από την τρομπέτα του. Η λυτρωτική φράση ήρθε από το στόμα του Θανάση Παπακωνσταντίνου: «Οσο πιο ευάλωτοι τόσο πιο ελεύθεροι. Μη μασάς, Αντρίκο». Ανασύρει από τη μνήμη του αυτήν τη σκηνή, όταν χρειάζεται να ξεμπλοκάρει και να προχωρήσει. Ισως εδώ να κρύβεται και η βεβαιότητα του γνωστού τρομπετίστα για την ευεργετική ιδιότητα του εφήμερου – από τις εγχώριες και διεθνείς συνεργασίες του (μεταξύ άλλων, με τους Μάρκους Στοκχάουζεν, Τόνι Λάκατος, Γκούντερ Ζόμερ, Anne Paceο, Mode Plagal, Κώστα Θεοδώρου, Βαγγέλη Κατσούλη, Ντέιβιντ Λιντς, Σταύρο Λάντσια, Σαβίνα Γιαννάτου κ.ά.).

Αυτή η αίσθηση της προσωρινότητας που χαρακτηρίζει και την τέχνη έδωσε και τον τίτλο στο τρίτο του CD – μετά το «Perfumed Dreams» και το αφιέρωμα στους Pink Floyd «Heart of the Sun» – που μόλις κυκλοφόρησε και τιτλοφορείται «Anicca» (ανίτσα, στην αρχαία ινδική γλώσσα, σημαίνει προσωρινότητα). Είναι μια λέξη που ανακάλυψε στο σεμινάριο διαλογισμού Βιπάσανα που παρακολούθησε την άνοιξη του 2014. «Είναι πολύ υγιές να αντιλαμβάνεσαι το πρόσκαιρο που υπάρχει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και να το αποδέχεσαι. Δεν έχει κάποια μελαγχολία γιατί αυτομάτως δίνει το έναυσμα για την επόμενη κίνηση. Ετσι προκύπτει η ανανέωση, έτσι είναι ο κύκλος της ζωής». Αντιφατική σκέψη αν σκεφτεί κανείς ότι οι δημιουργοί ευελπιστούν σε κάτι περισσότερο μέσα από τα έργα τους.

ΣΚΗΝΕΣ ΖΩΗΣ. Ο Πολυζωγόπουλος επιμένει ότι «όσοι εργάζονται πάνω σε ένα έργο δεν σκέφτονται πώς θα μείνει στην Ιστορία». Επιμένει στη βεβαιότητα της εμπειρικής δημιουργίας αφού πιστεύει ότι οι μελωδίες που συνδέονται με κομμάτια της ζωής προκύπτουν αβίαστα. Ολα τα κομμάτια του δίσκου του κρύβουν σκηνές από τη ζωή του. Οπως το κομμάτι «Pont Louis Blanc» που κουβαλάει μια βίαιη εμπειρία που έζησε στο Παρίσι. «Ημουν στην άκρη της γέφυρας Louis Blanc και έπαιζα αφοσιωμένος. Είχα αφήσει τα πράγματά μου στην άκρη και ξαφνικά ανακαλύπτω ότι είχαν κάνει φτερά. Μου είχαν πάρει το μπουφάν, το κινητό μου και το πορτοφόλι μου. Ο,τι ένιωσα εκείνη τη στιγμή προσπάθησα να το καταγράψω σε εκείνο το κομμάτι». Πώς αποφάσισε να εκφραστεί μέσα από την τζαζ όταν – όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό – το κοινό σε αυτό το είδος της μουσικής είναι συμπιεσμένο; «Αυτό είναι αλήθεια, αλλά αν ήθελα να απασχολήσω περισσότερο κόσμο θα έκανα κάτι με φωνή, θα τραγουδούσα. Μουσική χωρίς στίχο δύσκολα ευδοκιμεί στην Ελλάδα. Ομως αυτή είναι η αλήθεια η δική μου. Εφτιαξα αυτές τις συνθέσεις και τις φαντάστηκα παιγμένες από τους συγκεκριμένους μουσικούς (Κωστής Χριστοδούλου – πλήκτρα, Αντώνης Μαράτος – ηλεκτρικό μπάσο, Αλέξανδρος Κτιστάκης – τύμπανα). Ηθελα τον ήχο των παιδιών επειδή έτσι φαντάστηκα τον δίσκο. Αν είχα στο μυαλό μου τις πωλήσεις, θα μπορούσα να ακριβοπληρώσω έναν αμερικανό σαξοφωνίστα για να παίξει. Αλλά μετά τι;».