«Οι πίνακες συνομιλούν μεταξύ τους»

«Το να αντιμετωπίζεις το βλέμμα, την ουσία», λέει ο Κωνσταντίνος Κερεστετζής, «χρειάζεται μυημένους. Η ζωγραφική απευθύνεται σε έναν κόσμο μυημένων στο βλέμμα». Και μυστικά συνομιλεί. Οι πίνακες συνομιλούν μεταξύ τους. Οπως τα βιβλία στις βιβλιοθήκες, που λέει ο Ουμπέρτο Εκο.

Για το βλέμμα δεν υπάρχει τόπος. Δεν είναι η Κωνσταντινούπολη ή το Αγιον Ορος, ούτε καν το θρησκευτικό στοιχείο, ο παρονομαστής στην περίπτωση του Κερεστετζή. «Το θέμα ή ο τόπος είναι αφορμή για να ξεκινήσει η διαδικασία της επαφής με αυτό που βλέπεις και πώς το βλέπεις όταν πια φύγεις από την αίσθηση. «Ο τόπος είναι μόνο αφορμή για μια συγκίνηση», προσθέτει ο ζωγράφος Δημήτρης Κατσιγιάννης, προτού παραδώσει τη σκυτάλη και πάλι στον προλαλήσαντα: «Οι ιδέες που δεν συνδέονται με την αίσθηση γίνονται εγκεφαλικά αποκυήματα, κενά περιεχομένου. Αν μιλήσουμε για το σήμερα, νομίζω ότι η ζωγραφική, αφού απομακρύνθηκε, επιστρέφει και πάλι στην αίσθηση. Φεύγει πια από το επίπλαστο».

Πώς υπάρχει η ζωγραφική η ίδια πάνω στον καμβά είναι εκείνο που παλεύει να «δει» και να «δείξει» ο ζωγράφος. Να μεταφέρει κάτι από τον παλμό της ίδιας της πραγματικότητας που, κατά κάποιον τρόπο, αποτυπώνει μέσα από το βλέμμα του. Και αυτό μπορεί να περιέχει και τη δόνηση του ίδιου του τόπου.

Διακόσια έργα για την Κωνσταντινούπολη μετά, ο Κερεστετζής δηλώνει με μια αθωότητα: «Ακόμη δεν την έχω ζωγραφίσει. Την αναγνωρίζω κάθε μέρα και θέλω κι άλλο, κι άλλο». Γι’ αυτό και η δουλειά του είναι ένα οδοιπορικό, συμπληρώνει ο γκαλερίστας Χρήστος Γαβράς. «Ο δρόμος είναι το ζητούμενο».

Το ζητούμενο στη ζωγραφική ποιο είναι τελικά; «Να βρεθεί ο ζωγράφος, ως δημιουργός, σε μια κατάσταση παρουσίας. Να είναι, όχι να φαίνεται» απαντάει ο ζωγράφος της Πόλης και του Αγίου Ορους. «Η μεγάλη ζωγραφική δεν φαίνεται πως είναι κάτι. Είναι κάτι. Υπάρχουν έργα παραστατικής ζωγραφικής που είναι κενά και έργα αφαιρετικά, παραμορφωμένα, που νιώθεις ζωντανή παρουσία. Την παρουσία ζητάμε. Κι αυτή είναι μια δόνηση».