Πάθος με τα νιάτα και την τέχνη

Ηταν στα μέσα των 80s όταν η δύναμη της μόδας τον παρακίνησε να αμφισβητήσει τις σπουδές του στο ντιζάιν και να ρίξει όλες του τις ιδέες σε μεμονωμένα κομμάτια, φτιαγμένα εξ ολοκλήρου στο χέρι. Με αυτήν την ερασιτεχνική αλλά εντυπωσιακή στην εκτέλεσή της συλλογή εντυπωσίασε τη διευθύντρια της Σχολής Καλών Τεχνών της Αμβέρσας Λίντα Λόπα. Και στη χώρα που είχε ευθυγραμμιστεί με την αισθητική τής ιαπωνικής πρωτοπορίας ο Ραφ Σίμονς άρχισε να κάνει ανδρικά ρούχα εξελίσσοντας τη θεωρία ότι οι σύγχρονοι άνδρες ενδιαφέρονται για ενδυμασία με αρετές στην τεχνική ραφής. Επέλεξε, λοιπόν, διακριτικά την ανεξαρτησία από τους κανόνες της κλασικής ανδρικής κομψότητας.

ΣΤΟΝ DIOR. Το αξιοπρόσεκτο, πέρα από τις ανδρικές – ενός μεγέθους – συλλογές του, είναι ότι ο σχεδιαστής ύστερα από μια σύντομη θητεία στον οίκο Jil Sander, έδρα του ευρωπαϊκού μινιμαλιστικού ύφους, ανέλαβε το πέρασμα της θηλυκότητας στη νέα εποχή του οίκου Christian Dior. Ηταν η εποχή μετά την πτώση και αποπομπή του Τζον Γκαλιάνο και μετά την κυριαρχία του vintage ύφους και της ανάμειξης παλιών και νέων κομματιών. Η ιδέα παρακίνησε τον Σίμονς να προσπαθήσει να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος ο Κριστιάν Ντιορ αντέδρασε στη μόδα που προϋπήρχε καθώς δεν ενδιαφερόταν για επιχειρηματικές δραστηριότητες παρά μόνο για σχεδιαστικές επινοήσεις που σε εκτοπίζουν από τη βάση μιας δοκιμασμένης συνταγής.

Η μουσική, η τέχνη, οι εικόνες, οι λέξεις, η διάθεση και η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι ό,τι θεωρεί πιο σημαντικό. Το βάρος και η αίσθηση της αφής του υφάσματος μετράνε ιδιαίτερα στη δημιουργική διαδικασία του Ραφ Σίμονς και των στενών συνεργατών του. Ανάμεσά τους, ο εικαστικός Στέρλινγκ Ρούμπι και οι στυλίστες Ολιβιέ Ρίτσο και Πίτερ Μούλιερ, με τους οποίους δουλεύει στο στούντιό του στην Αμβέρσα τις πιο προχωρημένες ιδέες του. Αυτές δηλαδή που δίνουν τον νεανικό χαρακτήρα μιας ενεργητικής ερμηνείας του παρόντος. Οπως τα αμάνικα μακριά γιλέκα στην ανδρική συλλογή που παρουσίασε τον περασμένο Ιανουάριο στο Παρίσι, μεταφέροντας στο ύφασμα την προσφιλή νεανική συνήθεια των γκραφίτι. «Δεν βλέπω τον εαυτό μου μοναχά σαν έναν δημιουργό μόδας. Τα ρούχα από μόνα τους είναι απλώς ένα μέσο για να κάνεις ξεκάθαρη μια συγκεκριμένη αισθητική. Στόχος μου είναι η αληθινή ανεξαρτησία στη δουλειά και στο μυαλό μου» λέει και ξεκαθαρίζει τη θέση του.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. Στα ρούχα του, είτε είναι τα ανδρικά κομμάτια της συλλογής Raf Simons είτε οι γυναικείες συλλογές πρετ α πορτέ και υψηλής ραπτικής για τον Christian Dior, υπάρχει ένας συνδυασμός κομψότητας και αλλόκοτου ύφους. Είναι η εναλλαγή μεταξύ του τεχνίτη που κόβει – ράβει και του καλλιτέχνη που συνθέτει μια ανατροπή. Η ανοιξιάτικη συλλογή του στον Dior ήταν μια επίδειξη χειρουργικής ακρίβειας στην κοπή και επιμελημένης εισαγωγής στοιχείων από ρούχα του παρελθόντος, σαν ο 18ος αιώνας να συναντήθηκε με τον 22ο προσπερνώντας ο,τιδήποτε άλλο υπήρχε ανάμεσά τους. Ο Ραφ Σίμονς βρήκε το μέλλον στο μακρινό παρελθόν ρίχνοντας την ποιητική ματιά του σε σιλουέτες της καθημερινότητας, όπως οι στενές βερμούδες και τα αμάνικα μακριά σατέν γιλέκα που η πλάτη τους είχε λεπτομέρειες ρεντιγκότας. Και ο νοσοκομειακός φουτουρισμός του με λευκά εφαρμοστά φορέματα, απλά στενά παντελόνια και λιτές μπλούζες παρουσίαζαν τη μελετημένη ισορροπία μεταξύ λάγνου και παρθενικού ύφους.

Αρχειακό υλικό
Παρίσι, καλοκαίρι 2012: Στη σεζόν υψηλής ραπτικής φθινόπωρο/χειμώνας 2012-13 ο Ραφ Σίμονς έκανε πρεμιέρα ως ο νέος σχεδιαστής του οίκου Christian Dior, ο οποίος διαδέχτηκε τον Τζον Γκαλιάνο. Τη διαδικασία της ετοιμασίας της παρθενικής του συλλογής κατέγραψε στο ντοκιμαντέρ «Dior and Ι» ο Φρέντερικ Τσενγκ. Από τα πατρόν, τις πρόβες του ατελιέ έως τις επευφημίες του φινάλε, η κάμερα αφηγείται για τις επόμενες γενιές παρατηρητών της μόδας την άποψη του βέλγου σχεδιαστή να δώσει νέα δυναμική και ενέργεια στις γραμμές Dior.