Δύο φεστιβάλ αγκαλιάζουν την ημέρα γαλλοφωνίας

Την «Ημέρα γαλλοφωνίας» με οπτικοακουστικές γαλλόφωνες ή γαλλικές συμπαραγωγές του πολιτιστικού δορυφορικού τηλεοπτικού δικτύου TV5 Monde αγκαλιάζουν δύο φεστιβαλικές οργανώσεις που εξελίσσονται σχεδόν ταυτόχρονα.

Η φετινή «Ημέρα γαλλοφωνίας» (17 Μαρτίου) εντάσσεται στο πλαίσιο εκδηλώσεων του 17^ου φεστιβαλ ντοκιματερ Θεσσαλονίκης (13- 22 Μαρτίου) και ξεκίνησε με τις προβολές των γαλλόφωνων φιλμ «Μόνες με τις ιστορίες μας» του Χούμπερτ Ζάουπερ, στο έργο του οποίου πραγματοποιεί αφιέρωμα η φετινή διοργάνωση, «Το καταφύγιο» του  Φερνάν Μελγκάρ, «Η Ελλάδα των Χρήστου Χρυσόπουλου, Πέτρου Μάρκαρη και Έρσης Σωτηροπούλου» του Νικολά Oτεμάν και «Η αυτοκρατορία των οσμών» του Κιμ Νουέν.

Πέντε ημέρες μετά, στις 23 Μαρτίου η «Ημέρα γαλλοφωνίας» του TV5 Monde φιλοξενείται στο 16^ο φεστιβάλ γαλλικού κινηματογράφου Αθήνας (19- 25 Μαρτίου) στην οποία είναι προγραμματισμένη η προβολή του ντοκιμαντέρ «Portsd’attache» καναδικής παραγωγής, σειρά εκπομπών που εστιάζει σε πόλεις- λιμάνια του κόσμου (εστιάζοντας στην αρχιτεκτονική, την ιστορία, τη γεωγραφία και την καθημερινή ζωή των κατοίκων), με το συγκεκριμένο να είναι αφιερωμένο στην Αθήνα. Το επίμαχο επεισόδιο, δε, θα προβληθεί από τις ψηφιακές- δορυφορικές συχνότητες του TV5 Monde (στην ελλάδα από τις ψηφιακές συνδρομητικές πλατφόρμες Nova και hol), δίνοντας ξεχωριστή θέση στο πρόγραμμα του.

Οι ταινίες αναλυτικά:
 
«Μόνες  με τις ιστορίες μας» (Alone with Our Stories)
Σκηνοθεσία-Σενάριο-Φωτογραφία-Μοντάζ: Χούμπερτ Ζάουπερ
Γαλλία, 2001, Έγχρωμο, 43′
 
Η πιο καταστροφική βία είναι αυτή που ασκείται από αυτούς που αγαπάς. Στη Γαλλία, μία στις δέκα γυναίκες υφίσταται βία στα χέρια του συντρόφου της. Σ’ αυτό το ευαίσθητο και εκ των ένδον πορτρέτο, η Αριέλ, η Κριστίν και η Μισέλ αφηγούνται τα όσα δεν είπαν ποτέ στους οικείους κι αγαπημένους τους, για να μας βοηθήσουν να δούμε- για να κάνουν τα αόρατα ορατά. Μας προσφέρουν ένα μήνυμα ζωντάνιας, θάρρους και ελπίδας.
 
 
«Το καταφύγιο» («The Shelter»- «L’Abri»).
Σκηνοθεσία: Φερνάν Μελγκάρ
Ελβετία, 2014, Έγχρωμο, 101′
 
Ένας χειμώνας στην καρδιά ενός καταφυγίου έκτακτης ανάγκης για αστέγους στη Λωζάννη. Κάθε βράδυ, στην είσοδο αυτού του κρυφού υπόγειου καταφυγίου εκτυλίσσεται η ίδια δραματική τελετουργία, που οδηγεί καμιά φορά στη βίαιη αντιπαράθεση. Οι φύλακες έχουν το δύσκολο έργο της «ταξινόμησης των φτωχών»: πρώτα οι γυναίκες και τα παιδιά, έπειτα οι άνδρες, αν υπάρχει χώρος. Ακόμα κι αν το καταφύγιο μπορεί να στεγάσει 100 ανθρώπους, μόνο 50 είναι οι «επίλεκτοι» στους οποίους θα επιτραπεί η είσοδος και θα δοθεί ένα ζεστό γεύμα κι ένα κρεβάτι. Οι υπόλοιποι γνωρίζουν πως η νύχτα θα είναι ατελείωτη.
 
Βραβεία
-Ειδική Μνεία (Επιτροπή Νέων) – Locarno IFF 2014, Switzerland
-Αργυρός Χιραλντίγιο, Μεγάλο Βραβείο Ροσάριο Βαλπουέστα – Sevilla
European FF 2014, Spain
-Μεγάλο Βραβείο της πόλης της Αμιένης – Amiens IFF 2014, France
 
 
«Η Ελλάδα των Χρήστου Χρυσόπουλου, Πέτρου Μάρκαρη και Έρσης Σωτηροπούλου»,

Σκηνοθεσία Νικολά Oτεμάν, σενάριο του ιδίου και του Ραφαέλ Ρερολ
Γαλλία, 2014, Έγχρωμο, 51′
 
Το ντοκιμαντέρ αυτό είναι ένας στοχασμός πάνω στις ελληνικές και ευρωπαϊκές ταυτότητες, μέσα από τα λόγια, την τέχνη, τις αναμνήσεις, αλλά και τους περιπάτους τριών διάσημων Ελλήνων συγγραφέων. Αυτοί οι συγγραφείς, που ανήκουν σε διαφορετικούς κόσμους και γενιές, λένε την ιστορία της δικής τους Ελλάδας: της Ελλάδας του χτες, μιας χώρας με μεγάλη ιστορία και πολιτικές αναταραχές· της σύγχρονης Ελλάδας, με το καθημερινό χάος στην Αθήνα, μια από τις πιο ζωντανές πόλεις της ηπείρου· και, τέλος, της σημερινής Ελλάδας, που είναι προσηλωμένη στο μέλλον και ζητά την ανάπλαση ολόκληρης της ταυτότητάς της. Πίσω από τις λέξεις, οι συγγραφείς μάς δείχνουν την επείγουσα ανάγκη για ενοποίηση ενός τοπίου που μοιάζει παράταιρο, ταραγμένο και ρευστό.
 
 Οι ταινίες
 
«Η αυτοκρατορία των οσμών»
Σκηνοθεσία-σενάριο: Κιμ Νουέν, Καναδάς, 2014, Έγχρωμο, 84′
 
Οι απολαύσεις του φαγητού, του έρωτα, και της οικογένειας υφαίνουν τον συνεκτικό ιστό της συναισθηματικής μας ζωής. Και η οσμή είναι ένας απαραίτητος συναισθηματικός καταλύτης. Είναι πιο κοντά στην αλήθεια το ν’ αποκαλούμε την αίσθηση της όσφρησης αίσθηση της επιθυμίας, καθώς είναι αυτή που ξυπνά τα πάθη μας. Η οσμή μάς συγκινεί, ασύνειδα και βαθιά. Μας ωθεί να κάνουμε πράγματα για τα οποία δεν έχουμε καμία απολύτως συναίσθηση. Εμπλουτίζει τις ζωές μας και μας χαρίζει ανείπωτες χαρές. Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ, οι κεντρικές αφηγήσεις μάς ταξιδεύουν στον κόσμο των οσμών. Πολλές από αυτές διακρίνονται από σασπένς, ρίσκο που αψηφά το θάνατο και/ή από την τρέλα ενός ταξιδιού/μιας αναζήτησης.