«Κέικ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Οι μυρωδιές του φόβου

Τα σκουπίδια στον δρόμο είναι η αφορμή. Κάποιος τα πετάει από το μπαλκόνι κι επειδή δεν πετυχαίνει τον κάδο, ο σάκος σκάει στο πεζοδρόμιο και όλα ξεχύνονται. Τρεις είναι οι πιθανοί «ένοχοι», και οι τρεις ένοικοι της ίδιας πολυκατοικίας: μια ιδιόρρυθμη μοναχική συγγραφέας ροζ ιστοριών που ετοιμάζεται να γράψει το μεγάλο ιστορικό της μυθιστόρημα, ένας μετανάστης που μένει εκεί με τον ανήλικο γιο του και ένας νεαρός άνδρας που θεωρεί ότι για όλα φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι.

Το καρέ συμπληρώνει ο διαχειριστής της πολυκατοικίας, ένας σοβαρός άνδρας, χωρισμένος πατέρας, που επιδιώκει τη λύση και τη συμφιλίωση, ενώ περιμένει την επιστροφή της κόρης του από το Λονδίνο. Γι’ αυτό και ψήνει το κέικ της υποδοχής.

Στο «Κέικ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, που επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στη σκηνή Νίκος Κούρκουλος του Εθνικού Θεάτρου, μπλέκονται πολλά δικά μας πράγματα: ο συγγραφέας με λεκτική λιτότητα και ειλικρίνεια θίγει τον κακό μας εαυτό, χωρίς ωστόσο να εξαφανίζει και την καλή μας πλευρά.

Ούτε μόνον άσπρο ούτε μόνον μαύρο. Ολοι κάπου μέσα μας μπορεί να σκεφτόμαστε ότι ο μετανάστης είναι «βρωμιάρης», ότι μια ανύπαντρη μεγαλοκοπέλα έχει οπωσδήποτε τα χαρακτηριστικά της «γεροντοκόρης», ότι ένας «κανονικός» άνθρωπος βλέπει ευκολότερα τα ελαττώματα του άλλου από τα δικά του. Συνηθισμένα, καθημερινά πράγματα.

ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΧΗ. Μετρημένη, σχεδόν ακριβής, η σκηνοθεσία του Πέτρου Φιλιππίδη αναδεικνύει την ουσία του έργου: συνύπαρξη, συγκατοίκηση, αίσθημα ευθύνης, αποδοχή. Τόνισε τις εμμονές και τις υπερβολές των χαρακτήρων του, χωρίς ωστόσο να τους κάνει γραφικούς. Είναι τόσο γελοίοι όσο είμαστε κι εμείς μέσα στις αδυναμίες μας, μέσα στην ανάγκη μας να επιβληθούμε, να εξουσιάσουμε. Είναι τόσο αληθινοί όσο κι εμείς όταν κοιτάζουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη ή, ακόμα πιο πολύ, όταν κοιτάζουμε τον εαυτό μας στα μάτια του άλλου.

Στο αυστηρό σκηνικό του διαμερίσματος, που ορίζεται από το φωτεινό περίγραμμα των τοίχων, ο σκηνοθέτης συνδύασε το ανάλαφρο με το απειλητικό – αυτές οι τεράστιες σακούλες από ηλεκτρικές σκούπες επί σκηνής έτοιμες να μας ρουφήξουν. Οι ήρωες/αντιήρωες προσπαθούν να δείξουν ευχάριστοι, χαλαροί, ενώ μέσα τους τρώγονται: εμμονές και φοβίες, κυρίως φοβίες, αποτελούν την αφετηρία για όλα. Γι’ αυτό κι όταν οι τέσσερις βρίσκονται αντιμέτωποι με τις αλήθειες τους, σπάνε – μαζί και ο «δράστης», μια ευφυής λύση του συγγραφέα. Από την παράσταση λείπουν οι μυρωδιές: του κέικ που ψήνεται στον φούρνο και των σκουπιδιών που αραδιάζονται στη μέση της σκηνής. Οπως λείπουν και κάποιοι ήχοι – οι κρότοι από τα φαντάσματα στο άδειο διαμέρισμα της κυρίας Στέλλας, που πέθανε. Την ίδια στιγμή που οι μουσικές και τα τραγούδια συμβάλλουν στην ατμόσφαιρα.

Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος ως διαχειριστής (Πέτρος) και ο Λαέρτης Μαλκότσης στον ρόλο του μετανάστη (Αγκρόν) αναδεικνύουν το βάθος των χαρακτήρων τους. Ο πρώτος με νεύματα, εκφράσεις και κινήσεις και ο δεύτερος «φέροντας» το πριν του ξένου πάνω στη σκηνή. Υποκριτικά ενδιαφέρουσα η προσέγγιση του Μάξιμου Μουμούρη ως Μπάμπη, με ξεσπάσματα – μέσα κι έξω. Οσο για τη Μίνα Αδαμάκη, ευτυχώς αφήνει γρήγορα πίσω της την αρχική εκφραστική της μανιέρα και εξελίσσεται μαζί με την ηρωίδα της.

Το «Κέικ» θα μπορούσε να είναι η απόδειξη ενός σύγχρονου ελληνικού θεατρικού έργου: χωρίς (πολλά) κλισέ και φλυαρίες, με δομή (αρχή, μέση, τέλος), με χαρακτήρες και διάλογο. Μια σύγχρονη πραγματικότητα κλεισμένη μέσα στους τέσσερις τοίχους της καθημερινότητας και του μυαλού μας.

Σκηνοθεσία
Πέτρος Φιλιππίδης
Σκηνικά-κοστούμια
Γιώργος Γαβαλάς
Φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος
Μουσική επιμέλεια
Ιάκωβος Δρόσος
Παίζουν
Μίνα Αδαμάκη, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Λαέρτης Μαλκότσης, Μάξιμος Μουμούρης.
Εθνικό Θέατρο – Σκηνή Νίκος Κούρκουλος
Παραστάσεις από Τετάρτη έως Παρασκευή στις 21.00, κάθε Σάββατο στις 18.00 και στις 21.00 και κάθε Κυριακή 
στις 19.00.