«Οι Ελληνες της ζωής μου»

«Γνώρισα πολλούς Ελληνες. Ομορφους ανθρώπους» θυμάται η Ζιλιέτ Γκρεκό. «Ο Νίκος Παπατάκης είναι εκείνος που με βοήθησε να ξεκινήσω την καριέρα μου. Οταν πρωτοξεκίνησα δεν κινούσα τα χέρια μου. Ετρεμα πάρα πολύ. Εκείνος ήταν που μου κρατούσε τα χέρια πίσω από την κουρτίνα και με καθοδηγούσε. Και ήταν πάντοτε πίσω από την κουρτίνα, μην τυχόν και συμβεί κάτι. Ο Παπατάκης είναι ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος για τα μέρη μας και στην κουλτούρα του Σεν Ζερμέν Ντε Πρε. Από το καμπαρέ του, το Red Rose, ξεκίνησαν καλλιτεχνικές προσωπικότητες όπως ο μίμος Μαρσέλ Μαρσό, μεγάλοι κωμικοί, μεγάλοι μουσικοί της τζαζ. Ηταν πολύ ισχυρός άνδρας. Μου έδινε πέντε φράγκα τη νύχτα, δεν είναι πολλά (γελάει). Εκανε το Red Rose εργαστήρι τέχνης. Για μένα ειδικά ήταν κάτι πολύ σημαντικό – πέρα από το ότι ήταν όμορφος. Τα τραγούδια της Μελίνας Μερκούρη σε γαλλικούς στίχους του Μορίς Φανόν κατέληξαν, με επιμονή του ιδίου του δημιουργού, σε μένα. Με τον Γιάννη Σπανό δε κάναμε μεγάλες επιτυχίες μαζί».

Ζήσατε μια ζωή μέσα στον έρωτα και στην επανάσταση, θα λέγαμε. Ποια ήταν
η ουσία αυτής της ζωής και τι κρατάτε από αυτήν;

Η ουσία ήταν η ανακάλυψη, πραγματικά, του διπλανού, του Αλλου, και αυτήν κρατάω. Αυτήν κράτησα στην καριέρα μου. Ολη εκείνη η εποχή της ριβ γκος του Σηκουάνα ούτε που ξέρω πια αν έχει μείνει στο παρελθόν. Πολλοί άνθρωποι ακόμη για εκείνα τα χρόνια μού μιλάνε. Μου λένε τρυφερά πράγματα που κράτησαν κι εκείνοι από τη ριβ γκος. Μεγαλύτεροι αλλά και πολύ νεότεροι. Γυναίκες με σταματούν στον δρόμο και μου λένε: Να σας φιλήσω; «Γιατί όχι; Εχω και τα δυο μου μάγουλα» τους απαντώ (γελάει). Και μου λένε: Αν δεν σας είχαμε γνωρίσει μέσα από όλα αυτά που κάνατε, ούτε εμείς θα είχαμε κάνει αυτά που κάναμε στη ζωή μας. Αυτό κι αν είναι ανταμοιβή για μένα! Φαίνεται ότι κατάφερα να βοηθήσω κάποιους ανθρώπους.

Υπάρχει κάποιο όνειρο που δεν υλοποιήσατε σε μια καριέρα κοντά επτά δεκαετιών;

Ποιος ξέρει. Δεν είναι όνειρο αυτό που θα σας πω, αλλά ήθελα να πάω στην Αυστραλία να δω τα καγκουρό. Δεν έχω δει ποτέ καγκουρό (γελάει). Ηθελα να πάω και στην Κίνα, προτού η Κίνα ξεγίνει από Κίνα. Νομίζω ότι τα πιο πολύτιμα όνειρά μου είναι συναντήσεις με σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης. Πέρα από τον Σαίξπηρ και τον Μότσαρτ, τους οποίους καταφέρνω να συναντώ μέσα από τα έργα τους. Δεν βλέπω στον ορίζοντα όνειρα προς πραγμάτωση, εκτός από τη σαγήνη από τη συνάντηση με αυτούς τους δημιουργούς.