Το Φεστιβάλ In-Edit στην Αθήνα: Στα παρασκήνια με τους Doors, στο στούντιο με τον Φρέντι Μέρκιουρι

Παρά τις δικαιολογημένες χαρές των μουσικόφιλων γενικά ή των θαυμαστών του «Searching for Sugarman» ειδικότερα, το 2013 δεν ήταν η πρώτη χρονιά που το Οσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ δόθηκε στη μουσική υποψηφιότητα της κατηγορίας. Το ίδιο είχε συμβεί το 1986, με ένα φιλμ για τον κλαρινετίστα Αρτι Σο ή το 1970 βεβαίως, με το «Γούντστοκ». Το ενδιαφέρον βέβαια ήταν ότι έναν χρόνο μετά τη βράβευση της ιστορίας του Ροντρίγκεζ, το αντίστοιχο χρυσό αγαλματάκι θα δινόταν πάλι σε ταινία μουσικού ενδιαφέροντος – στο «20 Feet From Stardom» για την ακρίβεια. Δεν είναι βέβαιο, λοιπόν, αλλά σαν να αποκρυσταλλώνεται μια τάση που συνδέει δύο ισχυρά κομμάτια της πολιτιστικής βιομηχανίας, τη μουσική και τον κινηματογράφο. Από την κλασική αξία του «The Rolling Stones Rock’n’Roll Circus» μέχρι τον γοητευτικό ερασιτεχνισμό του «Heavy Metal Parking Lot», η πορεία της πήρε ώθηση από τα 60s ή τις δεκαετίες όταν μεσουρανούσε το MTV και έφθασε να συνιστά κάτι παραπάνω από ρεύμα: μια ματιά στα κιτάπια του Internet Movie Database δείχνει ότι από τα περίπου 8.000 καταχωρισμένα μουσικά ντοκιμαντέρ σχεδόν τα 7.000 γυρίστηκαν από το 1995 και μετά.

Το φεστιβάλ In-Edit μοιάζει να τα έχει μυριστεί όλα αυτά από καιρό. Εχοντας ξεκινήσει πριν από δώδεκα χρόνια στη Βαρκελώνη με στόχο τη διασύνδεση παραγωγών μουσικών ντοκιμαντέρ, καρφώνοντας κατόπιν τη σημαία του σε δύο ηπείρους, αποτελώντας μια διαρκώς διευρυνόμενη πολιτιστική πλατφόρμα και έχοντας κάνει ήδη στάση στο Σαντιάγκο, στην Μπογκοτά, στο Σάο Πάολο, στο Μπουένος Αϊρες, στο Βερολίνο, στην Πόλη του Μεξικού, στο Λονδίνο ή στην Καλιφόρνια, πλέον περηφανεύεται ότι ανήκει στα μεγαλύτερα φεστιβάλ μουσικού ντοκιμαντέρ διεθνώς. Η Ελλάδα έγινε τμήμα του τον Απρίλιο του 2014, όταν οι άνθρωποι της διοργανώτριας Parenthesis το έφεραν στη Θεσσαλονίκη. Από τις 19 μέχρι τις 25 Φεβρουαρίου φθάνει και στην Αθήνα, με τις αποσκευές του παραπάνω από γεμάτες.

ΑΡΧΗ ΜΕ ΦΡΕΝΤΙ. Γεμάτες με ταινίες κατ’ αρχάς: σταχυολογώντας κατά βούληση, το εναρκτήριο «Freddie Mercury: The Great Pretender» του Ρις Τόμας επικεντρώνεται στη μοναχική πορεία του τραγουδιστή των Queen, παρουσιάζοντας το ενδιαφέρον του για το μπαλέτο ή την όπερα, ένα ανέκδοτο ντουέτο με τον Ροντ Στιούαρτ και ένα άλλο με τον Μάικλ Τζάκσον (η σχέση του με τον οποίο διαταράχθηκε όταν ο βασιλιάς της ποπ επέμεινε να φέρει ένα λάμα στο στούντιο), καθώς και προσωπικές αποκαλύψεις της Μονσερά Καμπαγιέ, του Ρότζερ Τέιλορ και του Μπράιαν Μέι. Το «Pulp: A film about life, death and supermarkets» του Φλόριαν Χάμπιχτ στήνει την κάμερά του μπροστά από τους απλούς ανθρώπους της γενέτειρας της μπάντας, του Σέφιλντ, την τελευταία τους συναυλία σε αγγλικό έδαφος, ενθουσιώδεις θαυμαστές που «[έχουν] τον Jarvis στο εσώρουχό [τους]», εφημεριδοπώλες που τους μπερδεύουν με τους Queen ή συνταξιούχους που υποστηρίζουν ότι έχουν καλύτερους στίχους από τους Blur. Αν έχει νόημα, μέχρι και τον Τζάρβις Κόκερ να αλλάζει λάστιχο στο αυτοκίνητό του μπορεί να δει κανείς.

ΑΛΙΣ ΚΟΥΠΕΡ ΚΑΙ DOORS. Το «Super Duper Alice Cooper» των Ρέτζιναλντ Χαρκέμα, Σκοτ Μακφάντιεν και Σαμ Νταν, με θέμα τη ζωή του Βίνσεντ Φέρνιερ, ξετυλίγει μια ιστορία με δύσκολο ξεκίνημα, ξαφνική δόξα, συντριπτική πτώση από τα ύψη που αγγίζονται μόνο με τη βοήθεια των ναρκωτικών, παράνοια και λύτρωση που προσφέρεται μόνο στη σφιχτή αγκαλιά της πίστης, όλα με την αφήγηση του ίδιου του ανδρός, που εξομολογείται τις αμαρτίες του: βόες, γκιλοτίνες ή ηλεκτρικές καρέκλες. Το «Feast of friends», εντοπισμένο σε μια χαρτοσακούλα που κουβαλούσε ο Μόρισον στο Παρίσι λίγο πριν πεθάνει, γυρισμένο με έξοδα των ίδιων των Doors και τον Πολ Φεράρα, ακολουθεί την μπάντα σε μια αμερικανική περιοδεία της το καλοκαίρι του 1968 και παρότι, σύμφωνα με τον ντράμερ Τζον Ντένσμορ, «δεν είναι δα και κανένα αριστούργημα», συλλαμβάνει παρασκηνιακές ή απλώς χαλαρωτικές στιγμές της μπάντας, με τον τρόπο του σινεμά βεριτέ. Οχι πάντως ότι μουσικό ντοκιμαντέρ σημαίνει μόνο μπάντες: μέχρι και ταινία για την άνοδο και την πτώση της υπηρεσίας δωρεάν ανταλλαγής τραγουδιών Napster θα βρει κανείς, ή μια άλλη για τη Φρέντα Κέλι, την αφοσιωμένη γραμματέα των Beatles.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ. Χώρια οι παράλληλες εκδηλώσεις: την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου, μετά την προβολή του «Freddie Mercury…», η στοά της Οπερας (Ακαδημίας 57) θα γεμίσει με μουσικές ραδιοφωνικών παραγωγών. Το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου στις 12.00, στο Orange Grove (Βασ. Κωνσταντίνου 5-7), θα πραγματοποιηθεί συζήτηση για τον σχεδιασμό και τη διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων μεγάλης κλίμακας. Την επομένη τα μεσάνυχτα, στο Οπερα, ο Ζοζέφ Ντεβίλ, σκηνοθέτης, ηθοποιός, μουσικός και δημιουργός του ντοκιμαντέρ «Sound of Belgium» με θέμα την κουλτούρα του βελγικού κλάμπινγκ, θα συνομιλήσει με το κοινό και θα παίξει μουσική. Θα γίνουν και άλλα ωραία, για τα οποία μπορεί κανείς να μάθει λεπτομέρειες στην ιστοσελίδα της διοργάνωσης. Ολα μαζί συνηγορούν στο ότι το In-Edit, όπως σημειώνουν και οι διοργανωτές, δεν είναι απλώς ένα φεστιβάλ: «Είναι το παρασκήνιο του μουσικού κόσμου. Καταγράφει με την ίδια ειλικρίνεια τις στιγμές δόξας αλλά και τις εντάσεις, τις αποτυχίες και τις συγκινήσεις. Καταγράφει τον παγκόσμιο χαρακτήρα της μουσικής αλλά και την αλλαγή των αποχρώσεών της, ανάλογα με τη χώρα, την πόλη ή τη γλώσσα».

INFO
In-Edit Festival Athens Edition, 19-25 Φερβουαρίου στον κινηματογράφο Odeon Οπερα (Ακαδημίας 57). Τιμή εισιτηρίου: 6 ευρώ (γενική είσοδος), 5 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων), 4 ευρώ (για τις προβολές των 13.00 και 15.00). In-Edit pass (για όλες τις προβολές): 45 ευρώ. Πληροφορίες στο www.in-edit.gr