Γκρεκό, όπως γκρέκο

Φοράει ακόμη εκείνο το κοφτό μαύρο φόρεμα. Σαν το πρώτο, του Μπαλμέν, που της αγόρασε ο σκηνοθέτης Νίκος Παπατάκης για να τη συστήσει από το παρισινό καμπαρέ του «Rose Rouge» το 1947. Στα 88 της πλέον, η μούσα των γάλλων υπαρξιστών Ζιλιέτ Γκρεκό μπορεί με το πάθος που έζησε τον έρωτα με τον μεγάλο της τζαζ Μάιλς Ντέιβις και με τη ζέση που συνομίλησε επί και εκτός σκηνής με τους Σαρτρ, Μπρελ, Γκενσμπούρ, Μπρασένς να τραγουδάει ακόμη για τα «Νεκρά φύλλα» ή να ραπάρει με τον Αμπντ αλ Μάλικ. Μπορεί να ψιθυρίζει τα τραγούδια που της έγραψε για τις παρισινές μπουάτ ο Γιάννης Σπανός και να αναπολεί τους περιπάτους με τη Μελίνα Μερκούρη. Το τολμηρό κορίτσι – με όνομα που θυμίζει Ελληνα κι ας είναι κόρη κορσικανού αστυνομικού – έχει αφήσει πίσω νικητήριες μάχες με την Γκεστάπο και τον καρκίνο, αλλά δεν έχει αφήσει τον χρόνο να την αλλάξει. Με την ίδια φλόγα στα μάτια θα μας φέρει (στο Παλλάς την 1η Μαρτίου) για άλλη μια φορά τα τραγούδια της. Το πάθος δεν γερνά.