Γιώργος Σαπουντζής: Ανάμεσα στον Βέλτσο και στον Μαρμαρινό

Δεν είχε προλάβει να χαρεί τις διακοπές του στην Κρήτη όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο Μιχαήλ Μαρμαρινός με μια νέα πρόταση για συνεργασία, 12 χρόνια μετά την επιτυχία του «Εθνικού Υμνου». Η πρώτη αντίδρασή του ήταν θετική. Οταν όμως πήρε στα χέρια του την «Αυτοκρατορία», το κείμενο του Γιώργου Βέλτσου στο οποίο καλούνταν να κάνει τη σκηνογραφία, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Μιχαήλ Μαρμαρινού, δεν μπόρεσε να μην αναρωτηθεί «πώς θα γίνει αυτό το κείμενο θεατρικό». Οταν όμως άρχισε να το διαβάζει ξανά και ξανά εικόνες έρχονταν μπρος στα μάτια του. Και σήμερα ο 39χρονος εικαστικός Γιώργος Σαπουντζής δεν κρύβει τη χαρά του που αρκετές από τις εικόνες που φαντάστηκε όταν διάβαζε το βιβλίο κατάφερε να τις υλοποιήσει για την παράσταση που κάνει πρεμιέρα την Τρίτη από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στο φουαγιέ του κτιρίου Μ2 του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.  

Μια πολύχρωμη τέντα με ένα χαλί, ένα άγαλμα κι ένας φοίνικας, υφάσματα και πλαίσια – υλικά αγαπημένα στη δουλειά του έλληνα εικαστικού που ζει μόνιμα στο Βερολίνο – είναι μερικά μόνο από όσα μας αποκαλύπτει για το σκηνικό που έστησε και στο οποίο «σύμμαχος», όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει, είναι το τοπίο: η θέα στη θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα, τα οποία οι θεατές καλούνται να παρακολουθήσουν ως μέρος της παράστασης, γι’ αυτό και η παράσταση ξεκινά στις 16.00.

Διάλογος με τον σκηνοθέτη.. Τι τον δυσκόλεψε πιο πολύ; Το πρώτο μέρος, που εκτυλίσσεται στη Βαβυλώνα; Το δεύτερο, με φόντο το Οβάλ Γραφείο; «Το ότι έπρεπε έπειτα από 12 χρόνια μοναχικής πορείας να συζητώ τις ιδέες μου, έτσι ώστε να ικανοποιηθεί ο σκηνοθέτης, οι θεατές. Οταν είμαι μόνος μου βρίσκομαι αντιμέτωπος με τα λάθη μου. Στο θέατρο πάντα κάποιος τα διορθώνει. Ηταν μια ευκαιρία για μένα να μπω στην ίδια διαδικασία έπειτα από πολλά χρόνια και να διαπιστώσω πόσο έχω αλλάξει και πόσα πράγματα μπορούσαν να γίνουν ευκολότερα λόγω εμπειρίας».

Το βιογραφικό του μπορεί να είναι γεμάτο εκθέσεις – αύριο πετά για το Αμβούργο, όπου συμμετέχει σε μια ομαδική έκθεση με ένα μεγάλο έργο του, μόλις τελείωσε η ατομική του στο Μόναχο και η κρατική υποτροφία από τη Γερμανία, ενώ είναι ένας από τους 16 καλλιτέχνες που έχουν επιλεγεί για την περιοδεύουσα έκθεση για την επόμενη δεκαετία με σύγχρονη γερμανική τέχνη – και σπίτι του να θεωρεί το Βερολίνο, όμως ο Γιώργος Σαπουντζής δεν έφυγε από την Ελλάδα λόγω της κρίσης. Οχι τουλάχιστον της κρίσης που εννοούμε οι περισσότεροι. «Ολα ξεκίνησαν από ένα Erasmus στη Γερμανία και την πρόταση της καθηγήτριάς μου, της Ρεμπέκα Χορν, να παραμείνω. Ηταν το 2002, εποχή που για μένα η κρίση ήταν μεγαλύτερη. Η μόνη αξία ήταν το χρήμα. Οποιος το είχε ήταν άξιος, και το έβρισκα πολύ ενοχλητικό. Στο μεταξύ είχα ήδη μάθει τον κόσμο στην Αθήνα και σκέφτηκα ότι είναι καλύτερα να είμαι στο Βερολίνο ένα τίποτα παρά κάτι στην Αθήνα».