Απόψε αυτοσχεδιάζουμε

Ο μακροσκελής τίτλος του άλμπουμ «ΩΕΜ και η λαίμαργη αγάπη, οι υποθέσεις του πέμπτου κόσμου» μοιάζει λιγότερο εκκεντρικός από το όνομα του ίδιου του καλλιτέχνη. Ο κ. Κτίρια τη Νύχτα (όπως θέλει να ονομάζεται) εξηγείται: «Αν γινόταν δεν θα είχα καν όνομα, αλλά το όνομα είναι απαραίτητο γιατί εξυπηρετεί στο να είναι όλα μαζί συγκεντρωμένα. Δεν έχει σημασία πώς με λένε, νομίζω ότι αν πω ότι με λένε Πέτρο Δημητρίου ή Κώστα Αγγελόπουλο δεν αλλάζει και τίποτα. Μια τεχνική λεπτομέρεια είναι που για κάποιον λόγο ενδιαφέρει μόνο τους δημοσιογράφους».

Εργάζεται συστηματικά από το 2007 γράφοντας τραγούδια με ελληνικό στίχο, τα οποία ηχογραφεί στο σπίτι του. Με αυτή την απλή διαδικασία κατέθεσε επτά δίσκους έως το 2013. Ενας τραγουδοποιός «πειραματιστής»: «Δυσκολεύομαι να περιγράψω το είδος που παίζω. Βέβαια, αυτό ακούγεται πλέον κοινότοπο διότι αυτό λένε όλοι για τις μουσικές τους, ακόμη κι αυτοί που ουσιαστικά προσπαθούν να μείνουν πιστοί σε ένα μουσικό ιδίωμα. Εν πάση περιπτώσει, όταν με ρωτάνε λέω ότι γράφω τραγούδια με ελληνικό στίχο. Αλλά κι αυτό δημιουργεί σύγχυση, διότι οι περισσότεροι ακούγοντας αυτό νομίζουν ότι γράφω έντεχνα. Από την άλλη, όσοι έρχονται σε επαφή με τις μουσικές μου παραξενεύονται επειδή χρησιμοποιώ την ελληνική γλώσσα». Ενα δείγμα από τη «Λαίμαργη αγάπη» ίσως λέει περισσότερα: «Είμαστε σ’ ένα λασπωμένο δωμάτιο/ και ζωγραφίζουμε μια άρρωστη πόλη/ Κάθε φορά που χαϊδεύω το στήθος σου,/ πρόστυχες γεύσεις με ζαλίζουν».

Στο μεταίχμιο. Θα περίμενε κανείς ότι, αν μη τι άλλο, αισθάνεται συγγενής με την εγχώρια αγγλόφωνη σκηνή ή τους δημιουργούς οργανικών συνθέσεων. Ο ίδιος προτιμά να περιγράφει μια ενδιάμεση κατάσταση. Για ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού κοινού η δημιουργία του μπορεί να είναι «προχωρημένη». Οπως λέει: «Οσοι ακούνε μουσική απ’ όλο τον κόσμο κι όλα τα είδη θεωρούν αυτά που κάνω πολύ βατά και κοινότοπα, ενώ όσοι ακούνε μόνο τραγούδια με ελληνικό στίχο πιστεύουν ότι αυτό που κάνω είναι πειραματική μουσική. Η αλήθεια είναι ότι αυτά που γράφω είναι πάρα πολύ απλά. Μου αρέσουν τα ρεμπέτικα, η τραγουδοποιία του Σαββόπουλου, της Πλάτωνος, αλλά από την άλλη από μικρό παιδί γοητευόμουν – όπως είναι φυσικό – από τον ήχο των ξένων παραγωγών. Ετσι, αβίαστα συνυπάρχουν όλα αυτά σε ό,τι φτιάχνω. Δεν είναι τίποτα παράξενο ή πρωτοφανές αυτό». Αυτές τις ημέρες ολοκληρώνει τις ηχογραφήσεις περίπου 20 μελοποιημένων ποιημάτων του Μίλτου Σαχτούρη. Χρησιμοποίησε μόνο κλασική και ακουστική κιθάρα, όπως ένας ποιητής χρειάζεται μόνο χαρτί και μολύβι. «Με αυτό το δεδομένο – και περιοριστικό παράγοντα – προσπάθησα να εξαντλήσω τους τρόπους παιξίματος και ηχογράφησης του οργάνου, για να δημιουργήσω το κλίμα που ήθελα σε κάθε ποίημα».