Η λογοτεχνία στο πλάι της πολιτικής

Οσο «ενοχλεί» ο ακροτελεύτιος συμπερασματικός τόνος σε όσα διηγήματα συμβαίνει να υπάρχει άλλο τόσο συγκινεί μια αφοριστικότητα καθαρά ποιητικής υφής όταν αίφνης γράφει: «Ελευθερία: πατρίδα μου είναι όπου κρεμάω το μαγιό μου».

Περιλαμβάνεται στο θαυμάσιο διήγημα «Κάμπινγκ στην Πλατεία Συντάγματος» που μας κάνει να υποψιαζόμαστε ότι είναι εντελώς συνειδητός ο χαρακτηρισμένος ως απωθητικός αποφθεγματικός χαρακτήρας του τέλους ορισμένων διηγημάτων. Καθώς δείχνει να γνωρίζει ο Πουλής ότι η λογοτεχνία γράφεται πάντα στο πλάι της πολιτικής συγκυρίας ή μάλλον την περιέχει χωρίς να την ονομάζει.

Αν αναφέρονται οι Αγανακτισμένοι  είναι μόνο για να κάνουν το περίγραμμα του διηγήματος πιο ζωντανό. Το θέμα είναι ο μικρόκοσμος, η Κατερίνα, οι μπίρες, η λιμνούλα στο κέντρο της πλατείας όπου μπορεί να δροσίσει κανείς τα πόδια του. Και η «ασημαντολογία» του Πουλή θα γινόταν ακόμα πιο συναρπαστική αν κατόρθωνε να αποβάλει τον διανοούμενο που φαίνεται να είναι, ώστε στο διήγημα «Γκουρμέ» να μη διαβάζουμε τα ονόματα του Πούσκιν ή του Πίτερ Μπρουκ, αλλά να πρωταγωνιστούν μόνον οι πίκλες, τα κρεμμύδια, τα χοτ-ντογκ, το πολύ πολύ κι ο Τσελεμεντές.