Εδώδιμα παραδοσιακά

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Γιώργος Πίττας προσεγγίζει με τα βιβλία του την ελληνική γαστρονομία. Την είχε πολιορκήσει και στο παρελθόν, πλάγια κατά κάποιον τρόπο, αφού στα «Σημάδια του Αιγαίου» είχε περιγράψει τις καλλιέργειες, τα αγροτικά προϊόντα και τα φαγητά των νησιών μας και στα «Πανηγύρια στο Αιγαίο» το φαγητό στις κοινές τράπεζες των πανηγυριστών. Ακόμη, στην «Αθηναϊκή ταβέρνα» αναφέρθηκε στην κουζίνα των ταβερνείων που περιέγραφε, ενώ στα «Καφενεία της Ελλάδας» την τιμητική τους είχαν οι μεζέδες και τα ποτά των καφενείων, έστω και αν αυτά δεν ήταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του βιβλίου.  

Αυτή τη φορά στο καινούργιο του λεύκωμα με τίτλο «Οι θησαυροί της ελληνικής γαστρονομίας», ο συγγραφέας και φωτογράφος, παλιός σχεδιαστής επίπλων και μέλος της ομάδας Νέο Κατοικείν, ο οποίος τα τελευταία χρόνια περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα ως επικεφαλής του προγράμματος «Ελληνικό πρωινό» που αποσκοπεί στη σύνδεση της ξενοδοχίας με τον γαστρονομικό πλούτο κάθε τόπου, επέλεξε να παρουσιάσει τα 100 τρόφιμα της ελληνικής γης  σπουδαιότερα – και τους παραγωγούς τους -, τα οποία ουσιαστικά προσφέρουν την πρώτη ύλη για τη διαμόρφωση της ελληνικής κουζίνας.  

Σταθμοί. Οι φωτογραφίες του Γιώργου Πίττα έχουν µεγάλη δύναµη. Καταλαµβάνουν µεγάλο µέρος του βιβλίου, στην πραγµατικότητα όµως λειτουργούν ως συνοδοί των κειµένων µε τα οποία ο συγγραφέας περιγράφει – όσο µεγαλόσχηµο κι αν ακούγεται – την ιστορική πορεία της ελληνικής γαστρονοµίας και τους κυριότερους σταθµούς της. Η πρώτη ενότητα περιέχει τα κεφάλαια «Περί γαστρονοµίας», «Η ιστορία της ελληνικής κουζίνας», «Η ελληνική κουζίνα τον 19ο και τον 20ό αιώνα» και «Η κρίσιµη εικοσιπενταετία (1990-2015)» και η δεύτερη τα κεφάλαια «Η νέα ελληνική κουζίνα», «Γαστρονοµία και τουρισµός», «Ελληνικό πρωινό», «Επώνυµα ελληνικά προϊόντα – ΠΟΠ και ΠΓΕ», «Οι µεζέδες», «Γαστρονοµικές τελετουργίες», «Η κουζίνα των πανηγυριών», «Οι προοπτικές του αγροδιατροφικού τοµέα», «Ντιζάιν και ελληνικά τρόφιµα», στα οποία τα ελληνικά προϊόντα και η ελληνική κουζίνα αντιµετωπίζονται στο πλαίσιο των διεθνών τάσεων της γαστρονοµίας, παράλληλα όµως η ελληνική γαστρονοµία συνδέεται µε τις ρίζες της και τις τελετουργίες της ελληνικής παράδοσης.

Τέλος, τα προϊόντα τοποθετήθηκαν στο χωρικό τους περιβάλλον. Για τον λόγο αυτόν παρατίθεται επίσης ένας γαστρονοµικός χάρτης όπου παρουσιάζονται οκτώ γαστρονοµικές περιοχές της χώρας µας – η ταξινόµηση των οποίων δεν συµπίπτει υποχρεωτικά µε τη διοικητική διαίρεση – µε την τοπική κουζίνα τους και τα χαρακτηριστικά προϊόντα τους.

Στη συνέχεια ακολουθεί η αναλυτική παρουσίαση κάθε προϊόντος, το καθένα σε χωριστό κεφάλαιο, όπου μέσα από μια ιστορική προσέγγιση καταγράφεται η διαδρομή του μέσα στον χρόνο, γίνεται αναφορά στη διατροφική του αξία και παρουσιάζονται ο τρόπος παραγωγής του (άλλοτε παραδοσιακός και άλλοτε σύγχρονος) και συνοπτικά κάποιες συνταγές που το αναδεικνύουν. Πολλά από αυτά τα προϊόντα ανήκουν στις κατηγορίες ΠΟΠ (Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης) ή ΠΓΕ (Προστατευόμενη Γεωγραφική Ενδειξη), ενώ εκτός από τα αγροτικά προϊόντα και τα προϊόντα μεταποίησης έχουν συμπεριληφθεί διάφορα εδέσματα ή γλυκά που χαρακτηρίζουν ολόκληρες περιοχές, όπως οι πίτες τη Θεσσαλία και την Ηπειρο, η μπουγάτσα τη Μακεδονία, το κουλούρι τη Θεσσαλονίκη, τα αμυγδαλωτά το Αιγαίο κ.λπ.