Η αποικιοκρατία της πλάκας

Σκεφθείτε να είχαν πυρηνικά όπλα στο Καζακστάν, αρκετά για να απειλήσουν έναν γίγαντα σαν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πιθανότατα και να είχαν επιδείξει, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, την αντίθεσή τους στον αντισημίτη ήρωα Borat που έστησε ο Σάσα Μπάρον Κόεν πριν από κάποια χρόνια. Ο ηθοποιός βέβαια είχε μια πολύ καλή δικαιολογία: κύριοι, ο ήρωάς μου είναι επίτηδες αντισημίτης καθώς έτσι αποκαλύπτει τον ρατσισμό των άλλων. Και ο δύσμοιρος πρεσβευτής του Καζακστάν στη Μεγάλη Βρετανία απάντησε με μια συνέντευξη στο περιοδικό «Empire» όπου, μεταξύ άλλων, προσπάθησε (μάταια) να μιλήσει και για την κινηματογραφία της χώρας που επιχειρεί άνοιγμα στα διεθνή φεστιβάλ. Λίγα χρόνια μετά, ξανά ο Σάσα Μπάρον Κόεν έστησε με τον «Δικτάτορα» μια σάτιρα για έναν σατανικό μονάρχη της Μέσης Ανατολής. Εκεί δεν υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο έθνος για να διαμαρτυρηθεί και όλοι οι Δυτικοί διασκεδάσαμε (η ταινία σημείωσε παγκοσμίως εισπράξεις 180 εκατομμυρίων δολαρίων).

Διασκεδαστικός είναι και ο Σεθ Ρόγκεν – οι επιλογές του έχουν γούστο και ο ίδιος έχει πολλή πλάκα. Αποφάσισε λοιπόν να στήσει ένα καλαμπούρι για τον Κιμ Γιονγκ Ουν. Με το «Interview» ήθελε, λέει, να τον σατιρίσει, αλλά και να μιλήσει για τη σκληρότητα του βορειοκορεατικού καθεστώτος. Κρίμα που οι κύριοι Κόεν και Ρόγκεν δεν ήταν διαθέσιμοι για μια συνέντευξη. Σκεφτόμουν βλέπετε πόσο αστεία και ριζοσπαστική θα ήταν μια ανάλογη σάτιρα της εξωτερικής πολιτικής του Ισραήλ. Φαντάζομαι πως θα κατέβαζαν εύκολα ένα σενάριο, για πλάκα. Ούτως ή άλλως, εκείνοι σατιρίζουν μονάχα σοβαρά, πολύ σοβαρά θέματα – γιατί λοιπόν όχι και τις σφαγές αμάχων Παλαιστινίων; Ψιλά γράμματα θα μου πείτε. Ε, λοιπόν, οι διασκεδαστές των ΗΠΑ ανακάλυψαν σήμερα πως υπάρχει ένα έθνος με το οποίο δεν μπορούν να σπάσουν πλάκα.

ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΑΙ. Ολα αυτά, φυσικά, στην περίπτωση που δεν έχουμε να κάνουμε με ένα περίτεχνο κόλπο του marketing που ίσως και να δυναμιτίσει την πορεία της ταινίας (που, να το πούμε κι αυτό, δεν βλέπεται ούτε με την προτροπή βούρδουλα) στην αγορά του DVD. Γιατί υπάρχει και μια άλλη πλευρά στην όλη τρέλα: η Βόρεια Κορέα δεν έχει κανένα λόγο να αρνηθεί πως εκείνη είναι υπεύθυνη για το χακάρισμα της Sony – αντιθέτως κάτι τέτοιο θα ανέβαζε ακόμα περισσότερο το ηγεμονικό πρεστίζ του Κιμ Γιονγκ Ουν. Είναι κι αυτός όμως ένας τρόπος για να δημιουργηθεί ένα κάποιο «νομικό» προηγούμενο εναντίον της πειρατείας που τόσο ενοχλεί τα αμερικανικά στούντιο. Ας κρατήσουμε λοιπόν μια κάποια επιφύλαξη.