Ακουσα την μπιστολιά, δάγκασα τα χείλια
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά «Φύτρωσα» σ’ ένα χωριό της Κρήτης, παιδόπουλο κυματοδαρμένο, από το αγριεμένο Κρητικό Πέλαγος, σερνικό, τραχύ, αρρενωπό, αντράκι αψεγάδιαστο, αγρίμι με ματωμένα γόνατα, σφιχτόκαρδο, με διπλομανταλωμένο στενό μυαλό. Θυμάμαι, χύθηκε ένα δάκρυ στα χνουδομάγουλα σαν έβλεπα πίσω απ’ το κεντητό κουρτινάκι να χάνεται τ’ αδέρφι στο βάθος της αυλής.
Στον κόρφο της ξαναβρέθηκα μετά λίγο καιρό…
Ηταν, θαρρώ, Γενάρης 2004 όταν πάτησα την εξώπορτα στο γραφείο. Η ανάσα μύριζε καπνό, ένας ξερός βήχας τράνταξε το στήθος, βλαστήμηξα μέσα από τα δόντια «τρισαναθεματισμένο τσιγάρο», έξυσα τα μουστάκια μου αγριεμένος. «Ηντα ‘ναι το βηχαλάκι, Μανωλιό;» με μάλωσε. Την είδα να τσαλακώνει το πακέτο. «Ρε θαύμα γεννά η πίστη» είπα μέσα μου και τάπεψα στον διάολο. Αρχισε η πρώτη μάχη, πρώτη νίκη.
Φλεβάρης, Μάρτης, ακοίμητη μέσα μου η φλογίτσα. «Από το αρχοντονήσι βαστάς αφεντικό, ορμά ομπρός» σκέφτηκα. Περπατοτρέξιμο στη Βουλιαγμένη, μέχρι που λουλούδιασε τ’ Απρίλη το χώμα, μοσκομύρισε ο τόπος κι εγώ κατηφόρισα για τη Μεσσήνη. Πρώτος αγώνας δέκα χιλιόμετρα, 53.40, κρατούσα την καρδιά στα χέρια, ιδρώτας, κλάμα, μα και πυρκαγιά. «Θα κάνω Μαραθώνιο» σκέφτηκα.
Μάιος, Ιούνιος, Ιούλιος, προπόνηση, που ο Θεός να την κάνει. Στραβοπατούσα, ανεκυλιούσε το αίμα σε κάθε βήμα, μα συνέχιζα. Ανθίζανε οι σφάκες, χορεύανε κι πέτρες γύρω μου, μα συνέχιζα. Το ‘χα βάλει σκοπό να τα καταφέρω.
Αύγουστος. Ξεκίνησα απ’ την Αράχοβα προς το Λιβάδι. Της μοίρας μου γραφτό να πετύχω στον δρόμο μου την καινούργια μου φίλη, τη Λαίδη, νιόπραμα, διαολοθήλυκο.
Σεπτέμβρη έβγαλα βόλτα το κορίτσι μου. Είχε γίνει κορίτσι μου η Λαίδη μου πια, αυτό το άμαθο κουτάβι. «Ελα να παίξουμε», μου ‘λεγε κουνώντας την ουρά της, «είμαι κι εγώ εδώ»! Πέφτω, σπάει το δεξί πόδι. Σκοτείνιασε τ’ όνειρο, λίγνεψε το φως, γύρισα ψηλά τα μάτια, Του γύρεψα λογαριασμό. Σταυρώθηκα, πόνεσα, παραμυθένιο πουλί γίνηκα, στάχτη, μα ξεπετάχτηκα ξανανιωμένος. Το πείσμα μου χόντρυνε τον σβέρκο, πλάτυνε το στήθος, φουσκωμένο το ‘δα.
Νοέμβρης 2004. Στη γραμμή μύριζα τα περβόλια γύρω μου μ’ ορθάνοιχτα ρουθούνια, ένιωθα την καρδιά να βράζει, τώρα θα δώσει μια να βγει όξω, μια κοπελιά κοντά μου, άσπρη σαν φραντζόλα ξεφουρνισμένη, γλώσσα δεν έβαλε μέσα της, εγώ πάλι μωρό στην κούνια, κοπρίτης που ‘πεσε απ’ τη φωλιά πετασάρικος.
Δεν ξέρω πώς ένιωθα, «έλα Θεέ μου», σηκώνεται ο τόπος γύρω μου κι αγγίζει του ουρανού, στένεψε ο τόπος, σβούριζε το μάτι ολόγυρα σαν τη μέλισσα στο ρόδο, όμορφος κόσμος, μουντός καιρός. Ακουσα την μπιστολιά, δάγκασα τα χείλια, πετροκάρδισα και χύθηκα μπρος, στο Στάδιο με περίμενε μάνα κι αδερφή, μην τις κακοκαρδίσω. Επεσα στην αγκαλιά τους ξέπνοος, τα μουσκεμένα μάγουλα μου «ρουφήξανε» τον πόνο.
Ο χρόνος; 4.05. Τότε λίγο με ένοιαζε, δεν ήξερα. Αργότερα βέβαια άρχισαν τα προγράμματα και η κούραση. Πρώτη κλασική, πρώτος Μαραθώνιος, δεύτερη μάχη, δεύτερη νίκη. Είδα τον εαυτό μου ν’ αλλάζει μέσα σε μια μέρα. Δεν ήμουν πια ίδιος.
Ο Μανώλης Τσουράκης από το Καβούσι του Λασιθίου Κρήτης είναι 53 ετών, τουριστικός πράκτορας. Τον πρώτο εκείνο Μαραθώνιο του 2004 ακολούθησαν πολλοί ακόμη. Δεν έχει ξανακαπνίσει ποτέ.
Google news
