«Θέατρο, η αντίσταση στην κακογουστιά»

Κάνει πολιτική. Κάθε βράδυ. Αλλά  δεν είναι πολιτικός. Ηθοποιός – σκηνοθέτης είναι. «Κάθε θεατρικό έργο που παρουσιάζεται είναι πολιτική πράξη», τονίζει, όμως, ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης καθώς ετοιμάζεται για την κωμωδία «Ντόλι, η προξενήτρα» στο θέατρο Αλίκη. «Αυτό συμβαίνει όταν ο ηθοποιός συμμεριστεί τον ρόλο του και φωτίσει τον χαρακτήρα που θα υποδυθεί», συνεχίζει. «Η διαδικασία αυτή εξελίσσει τον ηθοποιό, εμπλουτίζει τα εκφραστικά του μέσα, οξύνει την αντίληψή του, τον βοηθά να κατανοήσει τον κόσμο, τον κάνει καλύτερο άνθρωπο και κατ’ επέκταση τον βελτιώνει ως ηθοποιό. Σχηματίζεται έτσι μια γέφυρα επικοινωνίας με τον θεατή και αναπτύσσεται μια αμφίδρομη σχέση. Εκεί ακριβώς συνίσταται η μαγεία του θεάτρου. Οταν εντέλει ο ηθοποιός καταφέρει να φωτίσει την ψυχή του θεατή».

Η  «Ντόλι, η προξενήτρα» του  Θόρντον Ουάιλντερ δεν είναι έργο πολιτικό (αν και η πρώτη γραφή εντοπίζεται ανάμεσα στον απόηχο του αμερικανικού Κραχ και στις παραμονές του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου). Είναι μια κωμωδία καταστάσεων με πολλά στοιχεία φάρσας, που στο τέλος διαμορφώνει ένα γαϊτανάκι παρεξηγήσεων, αντικρουόμενων επιθυμιών και σχεδίων, με φόντο τον παραλογισμό των ανθρώπινων σχέσεων. Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, όμως, προσπερνά το προφανές και αντιλαμβάνεται τον ρόλο του ηθοποιού μέσα από το έργο – το κάθε έργο – με τρόπο πιο σύνθετο.

 «Δεν μπορούμε να ανεβάζουμε μόνον Μπρεχτ. Υπάρχει χώρος και ανάγκη για όλα τα είδη θεάτρου. Το θέατρο, η ποίηση, κάθε μορφή τέχνης γενικότερα είναι ένα είδος αντίστασης στη χυδαιότητα, την κακογουστιά, την ψευτιά και την βαρβαρότητα κάθε εποχής. Θέλω να πω ότι πολιτική πράξη για μένα είναι μια καλή παράσταση, ανεξαρτήτως του είδους του έργου», σημειώνει.

Η συζήτηση ξεκίνησε με αφορμή και τις πρόσφατες επαγγελματικές επιλογές του, δύο ακόμη εύθυμα έργα (τη φάρσα «Ψύλλοι στ’ αυτιά» του Ζορζ Φεϊντό και το «Ούτε γάτα ούτε ζημιά» των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου). Παρ’ όλα αυτά επιλέγει (και τον επιλέγουν) σε έργα σχεδόν κλασικά. Δεν είναι μια ασφαλής επιλογή, αποσαφηνίζει. «Ενας μεγάλος κλασικός ρόλος προσφέρει ευκαιρίες για υποκριτικά ανοίγματα. Ο ηθοποιός διευρύνει τον ορίζοντά του. Κι όταν παρουσιάζονται τέτοιες ευκαιρίες, αυτό είναι υπέροχο».

Στο «Ντόλι, η προξενήτρα» υποδύεται τον Οράτιο Βαντεργκέλντερ, έναν δύστροπο, σπαγκοραμμένο, γκρινιάρη, αντιπαθητικό τύπο, χήρο από χρόνια. «Ο Ουάιλντερ δόμησε έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα, με καταβολές από την κομέντια ντελ άρτε, από τον “Φιλάργυρο” του Μολιέρου. Ρόλος σύνθετος και γοητευτικός», εξηγεί και σημειώνει πως το ειδικό βάρος του κάθε ρόλου «φωτίζεται από την απόδοση του ηθοποιού και από τις παραμέτρους της συνθήκης όπου είναι ενταγμένος. Και στην προκειμένη περίπτωση, οι καθοριστικές για τον Χατζηπαναγιώτη παράμετροι είναι η απόδοση του κειμένου από τον Θοδωρή Πετρόπουλο, η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη και η πρωταγωνίστρια του έργου Βίκυ Σταυροπούλου.

Κι εδώ συμβαίνει το εξής: ένας ηθοποιός της νεότερης γενιάς σκηνοθετεί συνάδελφό του, της προηγούμενης φρουράς. «Βασικό συστατικό στη δουλειά μας είναι η συνομιλία. Οτι  βρίσκομαι κάτω από αυτή τη συνθήκη με τον Κωνσταντίνο, τον οποίο εκτιμώ για την καλλιέργεια και το ταλέντο του, μου δίνει χαρά».

Ως παλιά καραβάνα, τι αποκομίζετε από αυτή τη συνεργασία;

Δεν αισθάνομαι έτσι, αλλά ως ένας άνθρωπος δεκτικός που ξεκινά πάντα από το μηδέν, με την «αθωότητα» και τη λαχτάρα του μαθητή.

Μια ακόμη συνεργασία με τη Βίκυ Σταυροπούλου. Γιατί;

Διότι η Βίκυ είναι ταλαντούχα. Ενας άνθρωπος που εκτιμώ και εμπιστεύομαι. Αλλωστε οι σχέσεις εμπιστοσύνης είναι σημαντικές στη ζωή.

Οι μόνιμες συνεργασίες εξελίσσουν τον ηθοποιό; Δεν ενέχουν μια κάποια ευκολία;

Στη δουλειά μας είναι σημαντικό να συναντάς, να συνεργάζεσαι με καινούργιους και ικανούς ηθοποιούς. Το επιδιώκουμε και οι δύο. Απόδειξη η σύμπραξη φέτος με μια ομάδα νέων ηλικιακά και με ταλέντο ηθοποιών. Επίσης έχουμε αποδείξει ότι δεν κλεινόμαστε στο κουκούλι και στην ασφάλεια της σχέσης μας. Πολύ συχνά δουλεύουμε χωριστά. Και αποκομίζουμε νέες εμπειρίες. Και εμπλουτίζουμε με αυτές τα επόμενα κοινά επαγγελματικά βήματά μας».

Η «Ντόλι, η προξενήτρα» είναι ένα έργο με έντονο αποτύπωμα στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Σας απασχολεί η σύγκριση;

Καθόλου. Σε καμιά περίπτωση δεν πάω να αναμετρηθώ με ηθοποιούς που σφράγισαν με την ερμηνεία τους τον ρόλο που καλούμαι να παίξω. Κάθε φορά είναι μια ευκαιρία να αναμετρηθώ με τον εαυτό μου».