Η «νικηφοβία», ο μεγαλύτερος αντίπαλος στο γήπεδο

Γιατί η Γιουβέντους θριαμβεύει στη Serie A και παραπαίει στο Τσάμπιονς Λιγκ; Πού οφείλεται η κατάρρευση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και γιατί ο Ολυμπιακός νικά τις πρωταθλήτριες των κορυφαίων πρωταθλημάτων και ηττάται από τη Μάλμε;

Η ψυχολογία αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τις επιδόσεις των ομάδων, όπως επίσης και οι σχέσεις μεταξύ των αθλητών. Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο πως ένας ποδοσφαιριστής για να μπορέσει να αποδώσει στο υψηλότερο επίπεδο θα πρέπει να διαθέτει κάποιες συγκεκριμένες ψυχικές ιδιότητες. Το να είναι νοητικά και ψυχικά δυνατός είναι το ίδιο σημαντικό με το να είναι σωματικά ρωμαλέος.

Ενας σπουδαίος αντίπαλος, όπως η Γιουβέντους, προκαλεί υπερενεργοποίηση στους αντίπαλους παίκτες, στην προκειμένη περίπτωση του Ολυμπιακού, οι οποίοι πολύ εύκολα μπορεί να απενεργοποιηθούν όταν βρεθούν αντιμέτωποι με έναν χαμηλότερου δυναμικού αντίπαλο, εξηγεί ο ερευνητής, κλινικός αθλητικός ψυχολόγος, δρ Αναστάσιος Σταλίκας.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Το μυστήριο της Γιουβέντους που κυριαρχεί στη Serie A την τελευταία τριετία αλλά αποτυγχάνει στο Τσάμπιονς Λιγκ είναι καθαρά ψυχολογικό, ομολογούν οι ίδιοι οι Μπιανκονέρι.

Η δήλωση του πολύπειρου Κάρλος Τέβες πως αυτός και οι συμπαίκτες του μοιάζουν σαν να παγώνουν όταν παίζουν στην Ευρώπη αποκαλύπτει το μέγεθος του προβλήματος που υπάρχει στον ψυχολογικό τομέα. Ο Αλμπέρτο Φεραρίνι, που έχει αναλάβει την ψυχολογική τόνωση του Λεονάρντο Μπονούτσι, πιστεύει ότι ακόμα και στο άκουσμα των λέξεων Τσάμπιονς Λιγκ οι παίκτες της Βέκια Σινιόρα καταρρέουν.

«Η Γιούβε, κατά τη γνώμη μου, δίνει πολύ μεγάλη σημασία στο Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν μπορεί να κυριαρχεί στο Μιλάνο απέναντι στη Μίλαν και να φοβάται να παίξει στην Αθήνα λες και παίζει στη Μαδρίτη. Η Γιούβε πρέπει να δει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση και τότε θα κυριαρχήσει στην Ευρώπη όπως και στην Ιταλία», έγραψε στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Οι νίκες όπως και οι ήττες είναι θέμα συνήθειας. Για έξι συνεχόμενες σεζόν από το 2004-05 έως το 2009-10 η Ρεάλ αποκλειόταν στο Τσάμπιονς Λιγκ κάθε φορά που έφτανε στη φάση των 16. Η παρουσία σπουδαίων παικτών όπως οι Μπέκαμ, Ραούλ, Ζιντάν, Φίγκο, Ρονάλντο και Ρομπέρτο Κάρλος δεν ήταν ικανή να αντιμετωπίσει τη «νικηφοβία» όπως την αναφέρει ο δρ Σταλίκας.

ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ. Ο ρόλος των προπονητών σε τέτοιες καταστάσεις είναι καταλυτικός όπως επαλήθευσε ο  Ζοζέ Μουρίνιο, ο οποίος αφίχθη στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου το 2010 και έκτοτε η Ρεάλ παίζει μόνο σε ημιτελικούς ή στον τελικό. Στόχος των προπονητών – ψυχολόγων είναι να ανεβάσουν τους παίκτες στο βέλτιστο επίπεδο, δηλαδή να βρεθούν «στη ζώνη». Πρόκειται για μια κατάσταση κατά την οποία ο αθλητής δεν σκέφτεται το παιχνίδι και το σώμα δρα από μόνο του. Τη στιγμή που θα σκεφτεί τον αγώνα έχει βγει από τη «ζώνη». Σε μια τέτοια κατάσταση είχε βρεθεί κάποτε ο Μάικλ Τζόρνταν στον αγώνα των Σικάγο Μπουλς εναντίον του Πόρτλαντ στον τελικό των πλέι οφ του NBA.

Πιθανόν στην ίδια θέση να βρέθηκε και ο τερματοφύλακας του Ολυμπιακού Ρομπέρτο απέναντι στη Γιουβέντους.