Με ρόλο βαρύ σαν ιστορία

Δεν είμαστε δα και τεράστια χώρα και ο καθένας μας «έχει την καρτέλα του», όπως έλεγε η Βαλάση. Η Λένα Ουζουνίδου είναι ομολογουμένως μία από τις καλύτερες ηθοποιούς. Και για πολλούς και μία από τις καλύτερες νέες τραγωδούς που έχουμε. Με δεκαεπτά χρόνια στο σανίδι, καταγωγή από Κομοτηνή και σπουδές στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, η Λένα έχει ήδη διανύσει δρόμο και έχει θητεύσει πλάι σε μεγάλους σκηνοθέτες (Κώστα Τσιάνο, Νίκο Μαστοράκη, Βασίλη Παπαβασιλείου κ.ά.). Φέτος, δοκιμάζεται σε μονόλογο για πέμπτη φορά στην πορεία της (πέρυσι την είδαμε στο «I Love U», μια συρραφή από έργα της Λούλας Αναγνωστάκη σε σκηνοθεσία Σταμάτη Κραουνάκη) και μάλιστα αμιγώς κωμικό, που ήδη αποσπά θετικές κριτικές και γεμίζει το Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Κωμικό είπα; Μάλλον κάνω λάθος αφού η επίφαση ή η πρώτη επιφάνεια είναι όντως κωμική, αλλά η Σταματία, το γένος Αργυροπούλου (αυτήν υποδύεται η Ουζουνίδου σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου) έχει και άλλα βάθη: τις αντιφάσεις, την αθωότητα, το δράμα της μετεμφυλιακής Ελλάδας μέσα από την περίπτωση μιας γυναίκας αιχμάλωτης του «εθνικόφρονος» συντηρητισμού του πατρικού της. Η Σταματία του έργου – νεόκοπο κείμενο του Κώστα Σωτηρίου – είναι γεννημένη στα μέσα της δεκαετίας του ’30, σε αστικό περιβάλλον, αρραβωνιασμένη με λοχαγό του Εθνικού Στρατού. Μια κοπέλα που παρά τους γύρω μετασχηματισμούς μένει προσδεμένη πιστά στη χαμηλή πτήση των εθνικών «ιδεών» και «ηθών». «Εχει μια αθωότητα. Ο μπαμπάς της είναι υπάλληλος υπουργείου. Μένει χήρα πριν παντρευτεί. Είναι η γυναίκα της διπλανής πόρτας που νιώθω πως πυκνώνει όλες τις θείες, τις γεροντοκόρες μιας εποχής με τις συντηρητικές ιδέες, τα χρηστά ήθη. Προσοχή όμως: Δεν είναι τέρας, είναι αθώα. Τα βιβλία που διατηρεί στο σπίτι της είναι μιας παλιάς ένδοξης Ελλάδας, σύμφωνα με τη σκέψη της» μας λέει η Λένα Ουζουνίδου που μπαίνει λοξά στη νεότερη Ιστορία (το κείμενο διατρέχει μια Ελλάδα από τον Εμφύλιο μέχρι τον πρώιμο πασοκικό σοσιαλισμό της Μεταπολίτευσης).

Νεοελληνική ιστορία. Ας μην ξεχνάμε πως και την περσινή σεζόν, πάλι σε σκηνοθεσία Θεοδωρόπουλου, συμμετείχε στον περίφημο «Κοινό λόγο» της Ελλης Παπαδημητρίου. Μνημείο προφορικής Ιστορίας. Τώρα βέβαια ο μονόλογος του Κώστα Σωτηρίου είναι απόλυτα μυθοπλαστικός. «Μπαίνω σε πράγματα που δεν ήξερα, στον βυθό της νεοελληνικής Ιστορίας» λέει και τη ρωτώ αν κάπου δυσκολεύτηκε στον μονόλογό της: «Είναι δύσκολη η γλώσσα. Κι αυτό αφού ενώ η ροή είναι σε καθαρεύουσα, πετάει και λέξεις στη δημοτική. Ενας μπλεγμένος λόγος που αποτυπώνει πως η ηρωίδα δεν είναι ολοκληρωμένα μορφωμένη, κάνει λάθη. Εκεί που πάω – εν ολίγοις – να συνηθίσω την καθαρεύουσα, έρχεται το ηθελημένο συντακτικό ή γραμματολογικό λάθος» συμπληρώνει. Και κάτι ακόμη: Τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, η Ουζουνίδου εκτός από τη δοκιμασία του παράξενου μονολόγου που περιγράψαμε (και παίζεται από Τετάρτη μέχρι και Κυριακή μέχρι τις 11 Ιανουαρίου) κάνει και πυρετωδώς πρόβες για το παιδικό έργο «Ηλίθιοι» του Νιλ Σάιμον, σε σκηνοθεσία του Πέτρου Φιλιππίδη. Ηθοποιός περιζήτητη και με μια άνεση να μεταπηδά υποκριτικά στα πιο ετερόκλητα πράγματα, της έχουμε εμπιστοσύνη.