Ολα για την Εύα

Η ετικέτα στο twitter #pfw (δηλαδή paris fashion week) που γεμίζει από σχόλια και φωτογραφίες  κάθε σεζόν τις ημέρες της παριζιάνικης Εβδομάδας Μόδας ανέδειξε μια σύγχρονη αντιπαράθεση. Μέσα από την παρέλαση στιγμιοτύπων διατυπωμένων με λέξεις, emoticons, φωτογραφίες ατμόσφαιρας και πασαρέλας πρόβαλε μια πρόταση αλλαγής για τη γυναικεία μόδα. Εχει να κάνει με το άθροισμα ρούχων που περιγράφουν την απόφαση μιας φεμινίστριας η οποία μεταμορφώνεται σε εκπρόσωπο της θηλυκότητας. Χωρίς όμως να χαρίζει το σύστημα των αξιών της στη γοητεία των κλισέ της κομψότητας.

Ρούχα θηλυκά αλλά σε δυναμική γραμμή. Διαφάνειες και αποκαλύψεις αλλά ποτέ με προκλητικές αναφορές. Χρώματα απαλά που πλησιάζουν τις φωτεινές αντανακλάσεις, αλλά που συνδυάζονται με τις σκιές του μαύρου σε αναλογία που δεν προτρέπει σε επιθετική συμπεριφορά. Αν θέλαμε να δώσουμε πρόσωπο σε αυτή τη θηλυκή φεμινίστρια, αρκεί να δούμε τις φωτογραφίες της Αμάλ Αλαμουντίν πριν και μετά τον γάμο της με τον Τζορτζ Κλούνι. Το γεγονός μάλιστα ότι η Αννα Γουίντουρ, η διευθύντρια της αμερικανικής «Βογκ», απουσίασε για λίγο από τις πρώτες σειρές των σόου στο Παρίσι για να παρευρεθεί στους βενετσιάνικους γάμους του ζεύγους μάς επιβεβαιώνει ποια είναι η νέα γυναίκα της μόδας.

Επιστροφή στην πρωτεύουσα της μόδας. Στην πιο σκληροπυρηνική διοργάνωση που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει πολυεπίπεδα αυτό το θέμα. Για το σύμπαν του Παρισιού, η μόδα εξετάζεται με κριτήρια δημιουργικής δεξιοτεχνίας, με αισθητικές προδιαγραφές. Ενώ η ιστορική πολιτισμική συνέχεια (η έννοια του heritage) ως εργαλείο του μάρκετινγκ για έναν οίκο συνυπολογίζεται στην εμπορική του δυναμική.  Ωστόσο, ούτε το Παρίσι της μόδας μπορεί να ξεφύγει από τις οικονομικές μεταβολές που οδηγούν τη Γαλλία σε ύφεση. Ακόμη και αν η Κιμ Καρντάσιαν με το μωρό της Νορθ και τον Κάνιε Γουέστ κάθησαν οικογενειακώς στην πρώτη σειρά δημιουργώντας μιντιακή έξαρση για ορισμένους σχεδιαστές και τις συλλογές τους. Μεταξύ των οποίων οι συλλογές Balenciaga, Balmain, Givenchy παρουσίασαν σέξι ρούχα σαν σπέσιαλ εφέ φτιαγμένα για να αρέσουν σε ποπ διασημότητες.

Ομως η γαλλική μητρόπολη δεν παραδίδεται εύκολα στην πρακτική του εντυπωσιασμού με συλλογές που δείχνουν απροσάρμοστες στην πραγματικότητα.

Επιδιώκει οι σχεδιαστές που φιλοξενεί να ικανοποιούν τις γυναίκες που εργάζονται, σκέφτονται, ταξιδεύουν, φροντίζουν οικογένειες ή συμμετέχουν σε νέες κοινωνικές συνθήκες αλληλεπίδρασης. Για την ερχόμενη άνοιξη το Παρίσι δίνει έμφαση στην «εκπλήρωση της επιθυμίας». Αυτήν την απόλαυση απόκτησης ενός κομματιού που φορώντας το νιώθεις ξεχωριστή. Κομμάτια κάτι περισσότερο από τα «βασικά τίποτα» που συνήθως αποτελούν επαναλήψεις επιτυχημένων κωδικών (όπως λένε στα τμήματα πωλήσεων). Και τα οποία παρουσιάζονται μετά το σόου, σε ένα εκθετήριο, κάθε σεζόν στους αγοραστές διαφοροποιημένα ως προς το χρώμα και το ύφασμα.  Η κίνηση του Ραφ Σίμονς να φέρει στο πρετ-α-πορτέ του οίκου Dior κομμάτια από την προηγούμενή του συλλογή υψηλής ραπτικής και να τα εντάξει στη συλλογή της άνοιξης θεωρήθηκε ως δημοκρατική χειρονομία. Ο σχεδιαστής του Dior θέλησε να δείξει ότι δικαίωμα σε ένα ποθητό κομμάτι έχουν περισσότερες γυναίκες και όχι μόνο οι λιγοστές πελάτισσες που ράβουν στο σώμα τους τις ειδικές παραγγελίες.

Κατά τον Σίμονς, το εμπόδιο της τιμής χαμηλώνει. Σίγουρα όχι για να φτάσει τον μέσο όρο της αγοραστικής μας δύναμης. Η επιθυμία εξακολουθεί να είναι απρόσιτη.

Σε αυτήν την ικανοποίηση της επιθυμίας έδειξαν προσήλωση οι σχεδιαστές που η συμμετοχή τους στη μόδα επηρεάζεται και από άλλους κόσμους και ανήσυχες δημιουργικότητες. Ο Χάιντερ Ακερμαν για τον σχεδιασμό  της συλλογής του αφέθηκε στον μεταφυσικό λυρισμό του Σαρλ Μποντλέρ και στις γυναικείες μορφές των στίχων του από «Τα άνθη του Κακού». Ο Ντρις βαν Νότεν στάθηκε στον δημοφιλή πίνακα της βρετανικής ζωγραφικής, την «Οφηλία» του σερ Τζον Εβερετ Μιλέ. Ο Τζουν Τακαχάσι εντυπωσιάστηκε από την περσινή εκδοτική υπερπαραγωγή του οίκου Taschen για τον ζωγράφο των αποκαλυπτικών αλληγοριών Ιερώνυμο Μπος και αποτύπωσε στα ρούχα του αποσπάσματα από το τρίπτυχο του «Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων».

Η σύγχρονη γυναίκα που την άνοιξη του 2015 θα ντυθεί με αποκυήματα ευρωπαϊκής ποίησης και ζωγραφικής μάλλον θα πρέπει να συμφωνεί με τον σουρεαλιστή Σαλβαδόρ Νταλί όταν το 1936 έγραφε για τους καλλιτέχνες του ρομαντισμού πως «μας φέρνουν γυναίκες που ταυτόχρονα είναι οι πιο επιθυμητές και οι πιο τρομακτικές που έχουν ποτέ υπάρξει». Η διαπίστωση του Νταλί έχει ισχύ τουλάχιστον για την ερχόμενη σεζόν.