Βασίλης Χαραλαμπόπουλος στα «ΝΕΑ»: «Δεν ήμουν σίγουρος ότι άξιζα για ηθοποιός»

Ηταν φοιτητής ακόμη, το 1990, όταν είδε την ταινία «Σιρανό ντε Μπερζεράκ» με πρωταγωνιστή τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Από εκείνη την στιγμή δεν έπαψε να φαντάζεται τον εαυτό του πρωταγωνιστή στην κωμωδία του Εντμόν Ροστάν. Δεν τολμούσε όμως να το ξεστομίσει. Το είχε πει στον Γιάννη Κακλέα με τον οποίο έχουν συνεργαστεί σε πολλές δουλειές αλλά πάντα κάποιος άλλος προλάβαινε και το ανέβαζε. Ο ρόλος του Σιρανό είναι πολυπαιγμένος και από πολλά διαφορετικά είδη. Είχε παρουσιαστεί ως έργο θεατρικό, ταινία, μπαλέτο, παραμύθι, κόμικς. Με τον αντισυμβατικό ήρωα έχουν αναμετρηθεί οι Ζαν Πολ Μπελμοντό, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Χοσέ Φερέρ, Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν, Κέβιν Κλάιν, Κρίστοφερ Πλάμερ και στην ελληνική σκηνή οι Μήτσος Μυράτ, Στέλιος Βόκοβιτς, Γιώργος Κιμούλης, Μηνάς Χατζησάββας, Κώστας Σαντάς και Νίκος Καραθάνος.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΤΕΠΑΡΝΤΙΕ. Οταν άρχισε να προετοιμάζεται για τον ρόλο, το μόνο που έκανε ήταν να κρατήσει τις πρώτες εικόνες που θυμόταν και τα συναισθήματα που έζησε όταν πρωτοείδε την ταινία με τον Ντεπαρντιέ. «Ισως είναι τεμπελιά. Με είχε αγγίξει τόσο η αλήθεια και ο λόγος γύρω από την αγάπη. Είναι γεμάτο από τα συναισθήματα που έχει ανάγκη ο άνθρωπος. Ολα αυτά που πηγάζουν από τον έρωτα. Νομίζω ότι ο «Σιρανό» υπερτερεί ακόμη και απέναντι στο «Ρωμαίος και  Ιουλιέτα»».

Εργο γραμμένο το 1897, που το διαπερνούν οι πιο αυστηρές γραμμές του ρομαντισμού, μήπως είναι δύσκολο να περάσει στην πεζή καθημερινότητα;

Ο γνωστός ηθοποιός πιστεύει πως έχει ανακαλύψει τους δρόμους για να μεταφέρει την παλιά έμμετρη ρομαντική κωμωδία στο σκληρό σήμερα. «Υπενθυμίζει με τον πιο εύστοχο τρόπο ότι έχουμε τραβήξει λάθος δρόμο. Δεν ξέρω πόσο τυχαία είναι η επιτυχία του έργου, το γεγονός ότι γεμίζει το θέατρο με τόσο κόσμο ο οποίος συγκινείται και νιώθει την πραγματικότητα ενός έρωτα μέσα από το ψεύτικο! Σημαίνει ότι κάτι δεν έχουμε κάνει καλά στην ζωή μας».

Οι προτεραιότητες της καθημερινότητας του σύγχρονου ανθρώπου για τον γνωστό ηθοποιό έχουν κατασκευάσει μια ψεύτικη πραγματικότητα. Σήμερα, λέει, το σημαντικό για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι πώς θα επιβιώσουμε οικονομικά. «Εχουμε βάλει στην άκρη το να αισθανόμαστε πράγματα για τους γύρω μας, να τολμούμε να κάνουμε τρέλες, να περνάμε τα όρια. Αλλά γιατί όχι; Τα έχουμε ξεχάσει όλα αυτά, επειδή έχουμε μάθει να αγωνιούμε για την επόμενη ημέρα».

ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗ. Ακούγεται κάπως παράξενο να βγαίνει αυτό από τα χείλη ενός ανθρώπου που έχει επιλέξει να βιοπορίζεται με ένα από τα πιο επισφαλή επαγγέλματα. «Φυσικά κι εγώ αγωνιώ για την επιβίωσή μου. Εχω μάθει όμως, κάνοντας αυτή την δουλειά τόσα χρόνια, να ζω με αυτό». Ας πούμε ότι εκπληρώνει το όνειρό του και αυτός είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος για να είναι ευτυχής αυτή την περίοδο.
Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος έχει τα μάτια και τα αυτιά του ανοιχτά για να αντιλαμβάνεται τη δύσκολη πραγματικότητα και να αναγνωρίζει ότι είναι τυχερός επειδή ζει μέσα από μια  δουλειά που αγαπά. Πόσοι το έχουν καταφέρει αυτό; «Η κρίση για μένα υπήρχε – και για τους περισσότερους ηθοποιούς, νομίζω, ισχύει αυτό – από τη στιγμή που αποφάσισα να γίνω ηθοποιός. Δεν πετάω στα σύννεφα, έχω πολλούς φίλους άνεργους. Αισθάνομαι τυχερός και ευλογημένος που κάνω μια δουλειά που αγαπώ».

Δεν είναι τα πιο φωτεινά χρώματα που επιλέγει για να περιγράψει αυτό που υπηρετεί. Ο καλλιτέχνης αποτελεί μια ιδιαιτερότητα, κινείται έξω από τα συνήθη και προκαθορισμένα και υποστηρίζει αξίες επιθετικές και ανατρεπτικές. Ποιος θα μπορούσε να πάει τα πράγματα παρακάτω αν όχι οι άνθρωποι της τέχνης; «Αυτό θα ήταν ιδανικό αν οι συνθήκες γύρω μας ευνοούσαν για ανάλογες δράσεις. Ομως, πώς θα προχωρήσουμε όταν είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε υποχωρήσεις συνεχώς;».

Τη χαρά του θεάτρου τού φτάνει να την ζει μέσα από τους ρόλους του και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που δεν έχει σκεφτεί ποτέ να σκηνοθετήσει, αφού όπως, εξηγεί «θέλω να αγωνιώ μόνο για τον δικό μου ρόλο. Δεν θα μπορούσα να αντέξω κάτι παραπάνω. Θέλει ικανότητα ιδιαίτερη να πάρεις ένα έργο, να κρατήσεις την ουσία του, να βρεις τον τρόπο, να μοντάρεις τόσους διαφορετικούς ανθρώπους και να τους τοποθετήσεις πάνω στην σκηνή. Καθόλου δεν με εξιτάρει αυτή η ιδέα».

Μπορεί η θεατρική σκηνοθεσία να φοβίζει τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, αλλά δεν ισχύει το ίδιο για την κινηματογραφική. Ο ηθοποιός θα ήθελε πολύ να σκηνοθετήσει το σενάριο που ήδη έχει έτοιμο. «Αν δεν έχεις τα χρήματα όμως, το μόνο που μπορείς να πεις είναι ότι απλώς ονειρεύεσαι. Δεν μπορώ να πω τίποτα παραπάνω παρά ότι πρόκειται για μια ταινία εποχής. Πολύ μακρινής εποχής…».

Επιθεωρήσεις στο σχολείο
Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος κατέθεσε τα πρώτα διαπιστευτήριά του όταν επιχειρούσε να ανεβάσει στο σχολείο του επιθεωρήσεις. Ανάμεσα στους θεατές βρίσκονταν και οι γονείς του, οι οποίοι άρχισαν συχνά-πυκνά να ακούν από τους γύρω ότι «ο Βασίλης πρέπει να γίνει οπωσδήποτε ηθοποιός». Κάπως έτσι δεν χρειάστηκε να τους πείσει για τον επαγγελματικό του προσανατολισμό.