Κρίμα που είναι πόρνη…

Οταν στους βάλτους χτυπιούνται μεταξύ τους τα βουβάλια, την πληρώνουν, λένε, τα βατράχια. Ειδικά μάλιστα μια βατραχίνα, μια κακομοίρα που δεν πρόκειται ποτέ να μεταμορφωθεί σε πριγκίπισσα. Κοινή γνώμη τη λένε. Αμαρτωλή αλλά, κατά περίσταση, χρήσιμη όπως οι κοινές γυναίκες στις παλιές γειτονιές. Αυτές που οι ευυπόληπτοι πολίτες μάζευαν υπογραφές για να τις διώξουν από τις πολυκατοικίες. Εύκολο εξιλαστήριο θύμα στους μεγάλους θυμούς των επισήμων και των περιώνυμων. Κοινή γνώμη λέμε, όπως κοινή γυναίκα. Πόρνη και ναρκομανής. «… Εθισμένη στον εύκολο εντυπωσιασμό και στην υπερκατανάλωση τηλεοπτικών, εντύπων και διαδικτυακών υποπροϊόντων». Ετσι ακριβώς γράφει δημοσιοποιημένη επιστολή του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων προς το υπουργείο Πολιτισμού.

Αυτή η κοινή, η του πεζοδρομίου, η ποταπή ακόρεστη φταίει για όλα. Οταν τους και μας βολεύει. Τους πολιτικούς, τους καλλιτέχνες, τους επιστήμονες, τους συνδικαλιστές, τους αρχαιολόγους, τους προπονητές, όλους μας. Γιατί όταν μας βολεύει το αντίθετο την αποχαρακτηρίζουμε όπως έκαναν παλιά με τις δηλωμένες ιερόδουλες. Τότε την αναβαθμίζουμε από πόρνη σε μετρέσα. Την στολίζουμε, την κανακεύουμε, την περιφέρουμε με καμάρι και όταν τελειώσει ο ρόλος της την ξαναρίχνουμε στον βούρκο.  

Λένε πως η ολοκληρωμένη γυναίκα είναι και Παναγία και Εύα. Μόνο αυτή η συφοριασμένη η κοινή η γνώμη παραμένει – και ως Εύα και ως Παναγία – μια κοινή και μάλιστα χωρίς γνώμη.