Πάρτι στον Κήπο με σουίνγκ και ροκ εν ρολ

Ο περφόρμερ μιλάει για τη μόδα των διασκευών, την καλλιτεχνική του απελευθέρωση και το δικαίωμα των καλών τραγουδιών να μην «καίγονται»

Σε ηλικία δέκα ετών στάθηκε μπροστά στον Μάριο Τόκα και του ζήτησε να τραγουδήσει σε συναυλία του στη Λεμεσό. «Εκανε πρόβες στο θερινό σινεμά της γειτονιάς μου. Σε ένα διάλειμμα τον συνάντησα και του είπα πως, αν ήθελε, θα μπορούσα να πω και εγώ ένα τραγούδι». Θράσος που το ‘χε… «Ευτυχώς μου κόπηκε νωρίς» παραδέχεται από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ο Δώρος Δημοσθένους που ετοιμάζεται ήδη για τις 3 του ερχόμενου Οκτωβρίου, οπότε θα τραγουδήσει στο Ηρώδειο μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα, τη Γλυκερία, τον Γιάννη Κότσιρα, τον Μίλτο Πασχαλίδη και τη Δήμητρα Σταθοπούλου σε μια μουσική παράσταση-αφιέρωμα στον κύπριο συνθέτη.  

Στις 16 όμως Σεπτεμβρίου θα προηγηθεί ένα ξέφρενο πάρτι στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Ενα πάρτι με μπόλικο χορό, τραγούδια βγαλμένα από γραμμόφωνα εποχής και ήχους σουίνγκ που σκοπίμως, όπως λέει στα «ΝΕΑ», θα έχει χαρούμενη χροιά και ξεσηκωτική διάθεση. «Ο κόσμος θέλει να ξεδώσει. Και εγώ ο ίδιος όμως το έχω ανάγκη. Ειδικά τα τελευταία πέντε χρόνια, όλοι θέλουμε να διώξουμε την κατήφεια και τη μιζέρια από τη ζωή μας. Εχουμε ανάγκη να ξεφύγουμε από την κρίση, να χαρούμε, να χορέψουμε, να μοιραστούμε, να έρθουμε πιο κοντά».

Μεγαλωμένος με τραγούδια σουίνγκ, μπλουζ, ροκ εν ρολ και όλη τη δισκογραφία του Ελβις Πρίσλεϊ και των Beatles, είχε απωθημένο να ασχοληθεί και επαγγελματικά με τη μουσική που άκουγε και έπαιζε ως έφηβος μουσικός στο συγκρότημα που είχε ιδρύσει, τους Invadors. «Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ήταν ο άνθρωπος που επηρέασε πολύ αυτή μου την απόφαση και με έπεισε να το τολμήσω. Από το 2005 μέχρι το 2009 που συνεργαστήκαμε, με απενοχοποίησε από τα στεγανά της έντεχνης μουσικής και έτσι έγινα περισσότερο ο εαυτός μου. “Να πεις ό,τι θέλει η ψυχή σου, κάνε ό,τι έχεις στο ταραγμένο σου μυαλό” με παρότρυνε αφήνοντάς με ελεύθερο να κάνω αυτό που πραγματικά ήθελα. Και το έκανα» θυμάται ο κύπριος τραγουδοποιός που, μεταξύ άλλων, τονίζει πως όλες οι μέχρι τώρα συνεργασίες στην καριέρα του (Μαρία Φαραντούρη, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Νίκος Κυπουργός, Χρήστος Λεοντής, Ορχήστρα των Χρωμάτων κ.ά.) τον έχουν με έναν τρόπο ωριμάσει. «Τον εαυτό μου βέβαια ακόμα τον ψάχνω» ομολογεί.

Τα καλύτερα στον χώρο της μουσικής και του τραγουδιού θεωρεί πως έχουν ήδη γίνει. Οχι πως δεν γεννιούνται και τώρα ωραία πράγματα, λέει, ίσως όμως δύσκολα πλέον έχει κανείς την ευκαιρία να τα ανακαλύψει. «Πιο παλιά γινόταν υπερπροβολή του ευτελούς και του ανώδυνου. Πλέον θεωρώ πως είμαστε στο μεσοδιάστημα, στον δρόμο για να βρούμε την ουσία και το ωραίο». Καλή πρώτη ύλη βέβαια πιστεύει πως υπάρχει, θέλει όμως χρόνο και πολλή δουλειά για να διεκδικήσει και να κερδίσει τον χώρο που της ανήκει στο προσκήνιο. «Εγώ, για παράδειγμα, νιώθω πως είμαι πιο πολύ στο περιθώριο απ’ ό,τι στην πρώτη γραμμή. Οσοι δεν είναι στο σύστημα, δυσκολεύονται να βρουν τον δρόμο τους. Γι’ αυτό βέβαια δεν φταίει απόλυτα και μόνο το σύστημα. Παίζει ρόλο και η ιδιοσυγκρασία κάθε ανθρώπου, οι εκπτώσεις που δέχεται να κάνει στη δουλειά του. Εγώ πάντα διεκδικούσα την ποιότητα σε ό,τι έκανα».

Ολες οι παραστάσεις του μυρίζουν νοσταλγία και δομούνται πάνω σε διασκευές τραγουδιών περασμένων δεκαετιών. Μήπως όμως αυτός ο συνδυασμός είναι πλέον μια πολυφορεμένη καλλιτεχνική ευκολία; «Οι διασκευές από τη μια εγγυώνται ότι ο κόσμος θα περάσει καλά, από την άλλη όμως έχουν γίνει και μόδα. Με την κακή έννοια, φυσικά. Δεν πιστεύω, για παράδειγμα, ότι όλοι αυτοί που διασκευάζουν σουίνγκ τραγούδια αγαπούσαν αυτό το είδος μουσικής. Και οι διασκευές και το σουίνγκ έχουν γίνει δυστυχώς συνταγές επιτυχίας». Από τα σχετικά νεότερα τραγούδια ξεχωρίζει τα «Αυτή η νύχτα μένει» σε στίχους και μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη και «Μέλισσες» των Καζαντζή – Φωτάκη. Στο δικό του πρόγραμμα όμως δεν τα ερμηνεύει. Παραμένει πιστός στα κομμάτια του παρελθόντος. Γιατί άραγε αυτή η μανία; «Τραγουδάω μόνο κομμάτια που μου ταιριάζουν, που δεν έχουν ταυτιστεί με πολύ χαρακτηριστικές φωνές, που δεν έχουν πολυπαιχθεί, όπως για παράδειγμα το “Αυτή η νύχτα μένει”. Ενα ωραίο τραγούδι άλλωστε έχει το δικαίωμα να μην “καίγεται”».