Ενα μουσικό ραντεβού στη χρυσή εποχή του βινυλίου

«Η πραγματική μουσική πρέπει να μεταφέρει τις σκέψεις και τις εμπνεύσεις των ανθρώπων και της εποχής της». Τα λόγια αυτά του κορυφαίου συνθέτη της τζαζ Τζορτζ Γκέρσουιν θα επιχειρήσουν να μετουσιώσουν σε πράξη με τις ερμηνείες τους το βράδυ της 5ης Σεπτεμβρίου η Ελλη Πασπαλά και ο Vassilikos που συμπράττουν με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης. Στα πλαίσια του Φεστιβάλ της Μονής Λαζαριστών στη συμπρωτεύουσα και υπό τον τίτλο «Both Sides Now – Ημέρες βινυλίου» οι δύο καλλιτέχνες θα ταξιδέψουν το κοινό στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και τη χρυσή εποχή του βινυλίου.

«Ο τίτλος «Both Sides» συμβολίζει αρκετά πράγματα. Αρχικά είναι η προφανής σύνδεση της Ελλης Πασπαλά με την Τζόνι Μίτσελ στην οποία έκανε ένα εκτενές αφιέρωμα πέρυσι τον χειμώνα στην Αθήνα και έχει μια ιδιαίτερη σχέση. Είναι ακόμα και οι δύο πλευρές του βινυλίου που συμβολίζουν μια εποχή και τα κομμάτια που θα παίξουμε προέρχονται από αυτήν. Είναι τέλος και οι δύο πλευρές της ορχήστρας που είναι μεν συμφωνική αλλά παίζει σε μια συναυλία που είναι τζαζ» αναφέρει ο Αντώνης Σουσάμογλου, εξάρχων βιολονίστας της Κρατικής Ορχήστρας, που έχει επωμιστεί το βάρος της διοργάνωσης.

Το κοινό θα ακούσει αγαπημένα κομμάτια περασμένων δεκαετιών από Μπιτλς, Πολ Πόρτερ, Φρανκ Σινάτρα και Τζορτζ Γκέρσουιν μέχρι Ελβις Κοστέλο, Στινκ, Τομ Γουέιτς, Λέοναρντ Κοέν και Τζόνι Μίτσελ, σε νέες ενορχηστρώσεις που ταιριάζουν με τους ήχους της ορχήστρας.

ΔΥΣΚΟΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ. «Τα κομμάτια είναι αποκλειστικά από τον αγγλόφωνο χώρο και μας έχουν στιγματίσει σε διάφορες στιγμές. Ηταν δύσκολη η επιλογή γιατί ο καθένας μας είχε καμιά 30αριά τραγούδια που ήθελε πάρα πολύ να παιχτούν. Τελικά σημαντικό ρόλο έπαιξε το πώς αυτά τα κομμάτια μπορούν να γίνουν για συμφωνική ορχήστρα», δηλώνει ο Αντώνης Σουσάμογλου, που μαζί με τον Λάζαρο Τσαβδαρίδη επιμελήθηκε τις ενορχηστρώσεις.

Αν και το ρεπερτόριο της βραδιάς περιλαμβάνει τα κλασικά ονόματα που προτιμούν οι καλλιτέχνες στα αφιερώματά τους στην τζαζ, ωστόσο, η συγκεκριμένη βραδιά έχει κάτι το διαφορετικό. «Δεν γίνονται πια παραγωγές με συμφωνική ορχήστρα και τραγούδι με τον τρόπο που γινόταν παλιά στο Χόλιγουντ. Δηλαδή να υπάρχει μια ορχήστρα που να παίζει ζωντανά μαζί με τον τραγουδιστή. Είναι σπάνιο και στο εξωτερικό ακόμα, όχι μόνο για τα ελληνικά δεδομένα», υπογραμμίζει ο Αντώνης Σουσάμογλου. Μαζί του συμφωνεί και η Ελλη Πασπαλά, που στέκεται ωστόσο στις ενορχηστρώσεις. «Υπάρχουν τραγούδια που είναι ενορχηστρωμένα επί τούτου για συμφωνική ορχήστρα, κάτι που τα περισσότερα απ’ αυτά δεν το είχαν γνωρίσει στην αρχική τους μορφή. Από το «She» του Ελβις Κοστέλο μέχρι το «Temptation» του Τομ Γουέιτς και το «Ain’t no sunshine when she’s gone» του Μπιλ Γουίδερς. Ακόμα και με τα τραγούδια της Τζόνι Μίτσελ και του Ντέιβιντ Λιντς».

Παρ’ όλο που στο ρεπορτόριό της η τραγουδίστρια έχει πολλά τέτοια δείγματα τζαζ μουσικής, αφού έχει διασκευάσει δημιουργίες των Πόρτερ, Γκέρσουιν, Μπιτλς και Μίτσελ, ωστόσο αυτή είναι η πρώτη φορά που κάνει κάτι τέτοιο αποκλειστικά με αγγλόφωνο τραγούδι και μεγάλη ορχήστρα.

ΤΑΞΙΔΙ. «Είναι πολύ ωραίο να σου εμπιστεύεται ένας δημιουργός καινούργια τραγούδια του, είναι μεγάλη πηγή χαράς κι ελπίδας όταν τραγουδάω καινούργιο υλικό και σφραγίζω ένα κομμάτι με τη δική μου ερμηνεία. Είναι σαν να ταξιδεύεις σε ένα καινούργιο μέρος που δεν έχεις ξαναπάει, αφού υπάρχει και ο παράγοντας άγνωστο. Αλλά και στα άλλα τραγούδια που είναι ήδη γνωστά και δεν είναι σύγχρονα, υπάρχει μια μεγάλη πηγή έμπνευσης. Αυτό είναι ένα στοιχείο των σπουδαίων τραγουδιών και της σπουδαίας μουσικής, γίνονται νέες αναγνώσεις συνεχώς χωρίς να μπαγιατεύουν, χωρίς να κουράζουν», λέει η τραγουδίστρια.

Το ελληνικό κοινό δεν είναι εκπαιδευμένο ν’ ακούει τζαζ μουσική αλλά αυτό το στοιχείο δεν φοβίζει την Ελλη Πασπαλά, λίγες μέρες πριν ανέβει στη σκηνή της Μονής Λαζαριστών. «Αυτό δεν θα πρέπει να είναι φραγμός ώστε ν’ ακουστεί αυτή η μουσική. Δεν μπορεί να σταματήσει τους ανθρώπους απ’ το να δημιουργούν και να προσεγγίζουν ακόμα και παλιότερα γνωστά τραγούδια μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο. Αυτή είναι η δουλειά μας! Δεν θέλω να λέω ότι η δουλειά μου είναι να εκπαιδεύω το κοινό, γιατί εμπεριέχει και μια αλαζονεία αυτό, αλλά εγώ οφείλω ν’ ανακαλύπτω και καινούργια πράγματα και καινούργιους τρόπους. Οφείλω να τραγουδάω τραγούδια με αφοσίωση και αγάπη κι από κει και πέρα κάποιο μέρος του κοινού, εφόσον αυτό που κάνω αξίζει τον κόπο, νομίζω ότι θ’ ακολουθήσει».

ΚΑΙ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ. Ο Σεπτέμβριος αναμένεται να είναι ένας γεμάτος μήνας για την τραγουδίστρια αφού εκτός της τζαζ, για τις 24 και 25 Σεπτεμβρίου είναι προγραμματισμένο και το αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι, στο Ηρώδειο αυτή τη φορά. Πώς εκείνη, όμως, προετοιμάζεται για τις δύο διαφορετικές εμφανίσεις της; «Δεν είμαι του multitasking γιατί θέλω να εμβαθύνω ακόμα κι αν πρόκειται για ένα μόνο τραγούδι. Ωστόσο, όποτε κι αν μου προτείνουν να τραγουδήσω Χατζιδάκι, το νιώθω τόσο βαθιά μέσα μου που πάντα λαχταρώ να το κάνω. Εγώ έχω μια προσωπική αγία τριάδα που την κουβαλάω μέσα μου και είναι ο Μότσαρτ, ο Χατζιδάκις και η Τζόνι Μίτσελ. Και όποτε έχω ευκαιρία για να τραγουδήσω Χατζιδάκι είναι σαν να πίνω από την πηγή φρέσκο, δροσερό, κρυστάλλινο νερό. Είναι ευλογία».