Το όραμα πίσω από το θεατρικό Σχολείον

Περισσότερες από τρεις δεκαετίες έχουν περάσει από τότε που η Ειρήνη Παπά ονειρεύτηκε να ξανακάνει την αρχαία οδό της Πειραιώς πύλη εισόδου της Αθήνας. Ο δρόμος σχεδιάστηκε το 1831 από τους αρχιτέκτονες Σταμάτη Κλεάνθη και Εδουάρδο Σάουμπερτ για να ενώσει την πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους με το επίνειό της, τον Πειραιά. Τον είχαν φανταστεί σαν μια λαμπρή λεωφόρο γεμάτη επιβλητικά μέγαρα και πάρκα, ιδέες που όμως τελικά θυσιάστηκαν προς όφελος της βιομηχανικής ανάπτυξης. Ο δρόμος που είχε μήκος 8 χιλιομέτρων ολοκληρώθηκε το 1836 από βαυαρούς τεχνικούς και εκεί εγκαταστάθηκαν οι πρώτες βιομηχανίες της Αττικής που έδωσαν ώθηση στην οικονομική ζωή της Ελλάδας ώς τον Μεσοπόλεμο. Στη συνέχεια τα πέτρινα βιομηχανικά κτίρια εγκαταλείφθηκαν και για πολλά χρόνια έμειναν έρημα κουφάρια.

Η διεθνούς ακτινοβολίας ηθοποιός άρχισε να τα επισκέπτεται, να μελετάει την αρχιτεκτονική τους και να σκέπτεται πώς θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν, να γίνουν θέατρα, κινηματογράφοι, πολιτιστικά κέντρα, μεγάλες αγορές. Ανάμεσά τους βρήκε ένα καταπληκτικό διατηρητέο κτίριο και ξόδεψε ολόκληρη την περιουσία της για να το κάνει θεατρικό Σχολείον, όπου θα διδάσκονται οι μελλοντικοί ηθοποιοί τη θεωρία και την πράξη της υποκριτικής τέχνης.

Πρόκειται για ένα μεγάλο οικοδομικό συγκρότημα χτισμένο σε μια επιφάνεια 7,5 στρεμμάτων που περικλείεται από την οδό Πειραιώς, την οδό Βενιζέλου, τις γραμμές του ΗΣΑΠ και τον Κηφισό από την άλλη πλευρά, με κάποια χωράφια ανάμεσά τους. Στο παρελθόν είχε φιλοξενήσει ένα εργοστάσιο κινίνου, αργότερα λειτούργησε ως εργοστάσιο της Σάνιτας, ώσπου τελικά περιήλθε στην τότε Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου.

Μπαίνοντας από την Πειραιώς, αριστερά βρίσκεται το κτίριο μέσα στο οποίο δημιουργήθηκε ένα αμφιθέατρο 500 θέσεων, σκαμμένο στο δάπεδο, ενώ στην καρδιά του συγκροτήματος υπάρχει ένα ωραιότατο νεοκλασικό με υπερυψωμένο πύργο στη μέση και δύο μεγάλες πτέρυγες εκατέρωθεν.

Μετά το 2010, ο χώρος που για ένα διάστημα χρησιμοποιήθηκε από το Φεστιβάλ Αθηνών παραδόθηκε ακόμη μία φορά στη σιωπή με κίνδυνο να εκποιηθεί και να μετατραπεί σε σουπερμάρκετ. Πρόσφατα, όμως, πέρασε στο Εθνικό Θέατρο που θα το διαχειρίζεται έως το 2027 έναντι ενός συμβολικού ενοικίου, ύψους 700 ευρώ τον μήνα, ποσόν στο οποίο όμως θα προστεθούν τα έξοδα λειτουργίας, υλικοτεχνικής υποδομής και του προσωπικού που θα εργάζεται εκεί. Το Σχολείον ήδη χρησιμοποιείται ως Θερινή Σκηνή, ενώ προβλέπεται να στεγάσει ένα κομμάτι της Δραματικής Σχολής.