Ο Κλάουντιο και η ελληνική ιδιαιτερότητα
– Πού πας ρε Τρύφωνα; Το ξέρει η μανούλα σου;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Λονδίνο, 1945. Στις στάχτες του Πολέμου, η Αγγλία γλείφει τις πληγές της και προσπαθεί να ξαναβρεί την ελπίδα και το χαμόγελο, παίζοντας – φυσικά – και ποδόσφαιρο. Ομως το πρωτάθλημα της σεζόν 1945-46 ήταν ουσιαστικά μια πρόβα για τα επόμενα και τίποτε περισσότερο. Αρκετά γήπεδα είχαν μείνει αχρησιμοποίητα για καιρό, ενώ πολλοί ποδοσφαιριστές υπηρετούσαν ακόμα σε στρατιωτικές μονάδες, μακριά από το Νησί.
Ενα από τα γεγονότα που επιχειρήθηκε να τονώσει το αίσθημα αλληλεγγύης και συνεργασίας των ευρωπαϊκών λαών μπροστά στη νέα εποχή ήταν και η περιοδεία της Ντιναμό Μόσχας στην Αγγλία. Οι Σοβιετικοί, με τις δάφνες από τη νίκη του Κόκκινου Στρατού, προσγειώθηκαν τον Νοέμβριο του 1945 στο Λονδίνο για μια σειρά φιλικών αγώνων εορταστικού χαρακτήρα, ύστερα από πρόσκληση της αγγλικής Λίγκας.
Με τον Ψυχρό Πόλεμο όμως προ των πυλών, με το αγγλικό κοινό ήδη καχύποπτο για τις μεταπολεμικές προθέσεις του Στάλιν και με τους Μοσχοβίτες να θέτουν τους δικούς τους αυστηρούς όρους για τα παιχνίδια, το ταξίδι αυτό δεν αποδείχθηκε και τόσο εορταστικό.
Την πρώτη ψυχρολουσία δέχθηκαν οι Σοβιετικοί, όταν οι διοργανωτές τούς ενημέρωσαν ότι το Γουέμπλεϊ δεν ήταν διαθέσιμο την ημέρα του αγώνα με την Αρσεναλ λόγω διεξαγωγής κυνοδρομιών! Το Χάιμπουρι ήταν ακόμη κέντρο ελέγχου για τις αεροπορικές επιδρομές και έτσι η έδρα της Τότεναμ, το Γουάιτ Χαρτ Λέιν, με τη βοήθεια της λονδρέζικης ομίχλης έγινε το θέατρο μιας από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές φαρσοκοκωμωδίες, μπροστά σε 54.000 θεατές.
Το στρώμα ομίχλης ήταν τόσο πυκνό ώστε τα αριστερά μπακ δεν έβλεπαν τα δεξιά. Παρ’ όλα αυτά, ο σοβιετικός διαιτητής Νικολάι Λατίσεφ («προαπαιτούμενο» της Ντιναμό) δεν είχε διάθεση να διακόψει το ματς. Οι φίλαθλοι των Κανονιέρηδων αλλά και οι παίκτες έκαναν παράπονα στον πάγκο για όσα συνέβαιναν στον αγωνιστικό χώρο.
Σε μία αλλαγή των Σοβιετικών, ο παίκτης που θα αποχωρούσε έμεινε στο ματς και η Ντιναμό έπαιξε τουλάχιστον για 20 λεπτά με 12 παίκτες! Επίσης ένα γκολ της Ντιναμό ήταν τόσο οφσάιντ που φαινόταν ακόμη και στην ομίχλη, ενώ ο τερματοφύλακας της Αρσεναλ τραυματίστηκε όταν σε μια επέμβαση δεν είδε το δοκάρι και έπεσε πάνω του. Τελικά το ματς έληξε 4-3 υπέρ των Σοβιετικών που επέστρεψαν στη Μόσχα θριαμβευτές, αγωνιστικά και επικοινωνιακά.
Tο «περίεργο» κλίμα που επικράτησε πριν και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της Ντιναμό στο Λονδίνο θυμίζει σε επικίνδυνο βαθμό την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και την αμηχανία που συνοδεύει την άφιξη του Κλάουντιο Ρανιέρι στην Ελλάδα για λογαριασμό της εθνικής ομάδας.
Μόνο έτσι θα μπορούσε να δει κάποιος το γεγονός ότι η συνεργασία του ιταλού τεχνικού με την ΕΠΟ, τυπικά, αρχίζει μόλις 40 ημέρες πριν από τον πρώτο αγώνα για τα προκριματικά του Euro 2016.
Φυσικά, η καθυστερημένη άφιξη του Ρανιέρι είναι το λιγότερο. Τα σοβαρά ερωτήματα είναι άλλα.
Οταν ανέλαβε, ο Φερνάντο Σάντος δεν αρκέστηκε στην παρουσίαση του εαυτού του. Φρόντισε να γνωστοποιήσει σε συνέντευξη Τύπου, παρουσία των συνεργατών του, ένα αναλυτικό οργανόγραμμα βάσει του οποίου θα εργαζόταν. Εθεσε στόχους, τόσο για την ανδρική ομάδα όσο και για το παραγωγικό έργο της Ομοσπονδίας, ενώ έδειξε έμπρακτα ότι η Εθνική ήταν δουλειά πλήρους απασχόλησης για αυτόν και τους ανθρώπους του.
Φυσικά, πολλά άλλαξαν από τότε. Η διοίκηση της ΕΠΟ βρίσκεται εν μέσω δικαστικών περιπετειών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αυτό το ξέρει ο Ρανιέρι;
Γνωρίζει ότι το στελεχικό δυναμικό που τόσο επιτυχημένα πλαισίωσε την ομάδα τα προηγούμενα χρόνια, βρίσκεται υπ’ ατμόν ή ότι εν μέσω προκριματικών η ομάδα θα πρέπει να βρει άλλο προπονητικό κέντρο ή ότι οι συλλογικές διαμάχες και ο οπαδισμός δηλητηριάζουν τη φανέλα με το εθνόσημο και κάποιος πρέπει να σφίξει τα λουριά;
Ολα αυτά δίνουν την εντύπωση ότι ο έμπειρος προπονητής δεν γνωρίζει πού έρχεται ή τουλάχιστον δεν φαίνεται να έχει μάθει τις ιδιαιτερότητες της χρονικής συγκυρίας.
Αυτά φυσικά θα φανούν στην πράξη. Αρκεί στο τέλος να μην κοροιδεύει ο ένας τον άλλον, όπως έκαναν οι Αγγλοι και οι Σοβιετικοί σε εκείνη τη φαρσοκωμωδία του 1945.
Google news
