Σάουντρακ για αρχαίους ηρωισμούς

Ναι, η μουσική έχει φθάσει καιρό τώρα και σε αυτό το σημείο. Να προσφέρεται βεβαίως για να τη μελετήσει κανείς με παρτιτούρες, όργανα ή εξαντλητικές ασκήσεις αλλά και να τιθασεύεται με τη βοήθεια της επιστήμης. Πάρτε για παράδειγμα τον νεαρό Μάριο Αριστόπουλο. Το πρώτο του σχετικό πτυχίο ήταν από το Κολέγιο Goldsmiths – και ώς εδώ καλά. Εκανε το πρώτο μεταπτυχιακό του στο ίδιο ίδρυμα και είχε αντικείμενο την ακουστική σύνθεση. Το δεύτερο, στον κλάδο της εθνομουσικολογίας, το πραγματοποίησε στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και στη διάρκειά του εμβάθυνε στην παραδοσιακή αφρικανική και ινδονησιακή μουσική. Το καλύτερο όμως είναι το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο City, σε ένα πεδίο που θα έκανε έναν Μπετόβεν, έναν Μπαχ ή έναν Μότσαρτ να σηκώσουν το φρύδι τους με απορία: την αναπαραγωγική μουσική στα βιντεοπαιχνίδια.

Πολύ ακαδημαϊκά (αν όχι μπερδεμένα ή ψυχρά) δεν ακούγονται όλα αυτά; Πιθανόν, αν και δεν τον εμπόδισαν να γράψει έργα και για θέατρο, χορό, ντοκιμαντέρ, σειρές ή κινηματογράφο. Για παραστάσεις στο Φεστιβάλ Summer Shorts του θεάτρου 59e59 της Νέας Υόρκης ας πούμε ή για το «Lucy loves me» της Migdalia Cruz στη σκηνή του Intar της ίδιας πόλης. Για το «Light of Night» της Cecilia Copeland, το «Will work for» της Dacyl Acevedo, το «Velocity» του Daniel McDonald. Μέχρι και μουσική για περίπτερο έγραψε – μη γελάτε: για το ισπανικό της αρχιτεκτονικής Μπιενάλε στη Βενετία προ διετίας μιλάμε. Η Ελλάδα τον άκουσε στις «Κακούργες» της Δήμητρας Αράπογλου στο Olvio το 2013, στο «Σου ‘πα μου ‘πες» της ιδίας στο Bios το 2011 ή στο «Η φιλοσοφία στη σκηνή: Ιμάνουελ Καντ» του Θεοδόση Πελεγρίνη στο Μέγαρο Μουσικής. Δουλειές δηλαδή στις οποίες επιστράτευε, μεταξύ άλλων, είτε τη σκεπτόμενη ambient που μοιάζει να του αρέσει, είτε το ύφος του σινεμά που μάλλον λατρεύει, είτε την αισθαντικότητα κάποιου χωροχρόνου που φαίνεται να τον ενδιαφέρει.

Η δημιουργική του έδρα πάντως είναι από το 2012 η Νέα Υόρκη. Εκεί δηλαδή όπου βρίσκεται και το Institute of Audio Research, στο οποίο ο Αριστόπουλος διδάσκει μουσική και ήχο για κινηματογράφο.

Ή εκεί όπου πιθανότατα τον βρήκε η πρόταση της εταιρείας Alientrap να γράψει τη μουσική για την επικείμενη εκδοχή του παιχνιδιού της με τίτλο Apotheon, στο Playstation 4. Οπως με το διδακτορικό του, ο Αριστόπουλος πειραματίζεται και εδώ με ένα σύστημα αλγορίθμων που αναπροσαρμόζει τη μουσική κάθε φορά που ο παίκτης επαναλαμβάνει το παιχνίδι – εξού και η «αναπαραγωγική» ιδιότητά της που λέγαμε πιο πάνω. Οπως και να έχει, αξίζει για την ιστορία να το αναζητήσει κανείς έστω στο ΥouΤube και να ακούσει τέλος πάντων με τι μοιάζει η μουσική που γράφεται για ένα μέσο διασκέδασης που φλερτάρει όλο και περισσότερο με τις τέχνες. Και μετά, είτε να γκρινιάξει για την κατεύθυνση που παίρνουν τα πράγματα, με τους ανθρώπους να γράφουν ρυθμούς και μελωδίες συνεπικουρούμενοι όλο και περισσότερο από υπολογιστές, είτε να το απολαύσει.

Η οργή της Ηρας
Σύμφωνα με το αρχαιοπρεπές σενάριο του Αpotheon, η Ηρα έχει ανατρέψει τον Δία, είναι όμως αμείλικτη και ο παίκτης πρέπει με δόρυ, ασπίδα ή ξίφος να διασχίσει παλάτια, ναούς, τον Ολυμπο ή τη χώρα των νεκρών και να σώσει την ανθρωπότητα από την καταστροφή. Οπτικά παραπέμπει στην κεραμική τέχνη των αρχαίων Ελλήνων και με αυτό στο μυαλό του ο Αριστόπουλος γράφει διαρκώς για χάρη του, χρησιμοποιώντας μια γκάμα από εξειδικευμένα synthesizers, αυθεντικά όργανα ή αληθινές φωνές, τροφοδοτώντας το μέχρι στιγμής με περίπου 90 λεπτά αυθεντικού soundtrack.