Οργάνωση των εφοριών

Χαρίκλεια  Μυττά
ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

Χρειάστηκε να εκτυπώσω μια φορολογική ενημερότητα και στρώθηκα στον υπολογιστή πανευτυχής με τη σκέψη ότι με δυο – τρεις κινήσεις αυτό το θαυματουργό μηχάνημα θα έκανε τη δουλειά για την οποία προορίζεται. Αφού περιηγήθηκα αρκετά δοκιμάζοντας και ξαναδοκιμάζοντας πύλες εισόδου, στο τέλος τυπώνω μια Αίτηση Βεβαίωσης Φορολογικής Ενημερότητας με την ένδειξη ότι δεν μπορεί να εκδοθεί Αποδεικτικό Φορολογικής Ενημερότητας!

Γεμάτη απορία για το ανώφελο χάσιμο χρόνου, ξεκινώ την επομένη για την Εφορία. Καθώς δεν υπάρχει βέβαια υπάλληλος υποδοχής, περιφερόμουν ανάμεσα στο ισόγειο, τον 1ο και τον 5ο όροφο για διαφορετικού τύπου αιτήσεις, επειδή η τάδε τύπου αίτηση θέλει πρωτοκόλληση και η δείνα τύπου αίτηση δεν θέλει πρωτοκόλληση και να ακυρώνω την πρωτοκόλληση όπου δεν χρειάζεται γιατί αλλιώς δεν πρόκειται να γίνει δεκτή η αίτηση…

Οταν νόμιζα πως είχα τελειώσει, μου ελέχθη ότι δεν μπορούσα να πάρω φορολογική ενημερότητα επειδή χρωστούσα περίπου 1.300 ευρώ και άλλα 40 από μια ληξιπρόθεσμη οφειλή του 2012! Το μεν πρώτο ποσό αναφερόταν στο εκκαθαριστικό του 2014, το δε άλλο στο ΕΕΤΗΔΕ του 2012, για το οποίο δεν είχα ενημερωθεί προηγουμένως!

Ευτυχώς, μου έκοψε και τα 1.300 ευρώ τα είχα καταβάλει το πρωί, αλλά δεν είχα μαζί μου την απόδειξη. Ζήτησα να μου φέρουν την απόδειξη. Το μικρότερο ποσό το πλήρωσα πάραυτα. Το συμπέρασμα είναι ότι δύο άνθρωποι ήμασταν στον δρόμο για μία φορολογική ενημερότητα! Επρεπε όμως να σημειώσει ο αρμόδιος υπάλληλος ότι δεν χρωστούσα ΕΤΑΚ και ΦΑΠ! Ξανά πίσω… Επειτα από τρεις ολόκληρες ώρες στην Εφορία, κατάφερα να τελειώσω!

Και θέτω τα εξής αυτονόητα ερωτήματα:

Είναι τόσο δύσκολο να μπορούμε να εκδίδουμε τη φορολογική μας ενημερότητα ηλεκτρονικά; Γιατί θεσπίστηκε η χρήση του Διαδικτύου, για μισές δουλειές; Είναι τόσο ασύμφορο οικονομικά να υπάρχει ένας υπάλληλος επί της υποδοχής των «υπηκόων» για να τους κατευθύνει σωστά; Τι γίνεται με αυτές τις περίφημες συγχωνεύσεις των εφοριών ώστε να μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας σε πιο οργανωμένα τμήματα; Τι χρωστάνε οι ελάχιστοι υπάλληλοι που έχουν απομείνει στα υπό συγχώνευση ή κατάργηση τμήματα να γίνονται αποδέκτες παραπόνων και σκαιάς συμπεριφοράς επειδή η Πολιτεία ολιγωρεί; Δεν μπορεί η Πολιτεία που μας χαρατσώνει κανονικά, τουλάχιστον να γνωρίζει πώς θα μας τα παίρνει;  

Κλοπή στον Ηλεκτρικό
Β. Καραχισαρίδης
ΑΙΓΑΛΕΩ
Είναι Σάββατο 21 Ιουνίου μεσημέρι, ώρα περίπου 2.30. Βρίσκομαι στον σταθμό του Ηλεκτρικού στο Μοναστηράκι με κατεύθυνση προς Πειραιά.
Κάνει αρκετή ζέστη και έχει πολυκοσμία. Ερχεται επιτέλους το τρένο και χιμούν όλοι για να μπουν. Δύο περίεργοι τύποι μπαίνουν μπροστά μου και με εμποδίζουν να επιβιβαστώ. Δείχνουν μεγάλη θρασύτητα και με εκνευρίζουν. Σπρώχνοντας για να μπω ξαφνικά ανοίγουν πέρασμα και περνάω στο εσωτερικό του βαγονιού. Ιδρωμένος και ταλαιπωρημένος μικρή δίνω σημασία στην ταχύτατη φυγή των δύο ατόμων που πριν από λίγο με εμπόδιζαν.
Κουβαλώ μαζί μου ένα χρηματικό ποσό τοποθετημένο σε μια εξωτερική τσέπη. Δεν το έχω ασφαλίσει νομίζοντας ότι έτσι δεν κινώ υποψίες. Δεν συνειδητοποιώ ότι έχει κάνει φτερά. Κανείς δεν με άγγιξε άλλωστε. Οταν θα ανακαλύψω ότι τα χρήματα λείπουν είναι αργά. Δεν ήταν και τεράστιο ποσό, αλλά ούτε και αμελητέο.
Πώς το ανακάλυψαν στο βάθος της τσέπης χωριστά από το πορτοφόλι και την ταυτότητα; Οι συμμορίες πορτοφολάδων έχουν τελειοποιήσει την τεχνική τους. Ταυτόχρονα η ανυπαρξία στοιχειώδους επιτήρησης και μάλιστα σε έναν κεντρικό σταθμό του Ηλεκτρικού όπως το Μοναστηράκι αποθρασύνει τους απατεώνες.
Ας τροποποιήσουν λίγο το μήνυμα που ακούγεται από τα μεγάφωνα. Αντί, «Παρακαλούμε να προσέχετε τα προσωπικά σας αντικείμενα» ας πουν κάτι πιο δραστικό. Π.χ., «Εισέρχεσθε σε αφύλακτη ζώνη. Θα είστε τυχεροί αν δεν καταλάβετε ότι σας κλέβουν». Εκτός από τις ευπαθείς ομάδες όπως ηλικιωμένοι, εφησυχασμένοι, αφηρημένοι, αφελείς κ.τ.λ. υπάρχουν και οι επισκέπτες Ελληνες και ξένοι. Αυτοί δικαιούνται  την προειδοποίηση. 
Η πλάνη του λαϊκισμού
Γιώργος Δρακούλης
Ολοι γνωρίζουμε ότι τα πράγματα είναι δύσκολα για τους πολίτες, όλοι γνωρίζουμε τις σκληρές θυσίες του ελληνικού λαού. Ωστόσο ύστερα από τέσσερα χρόνια Μνημονίου, αρχίζει να διαφαίνεται έστω και αχνά λίγο φως στο σκοτάδι της αβεβαιότητας όλης αυτής της περιόδου.
Σαφώς υπάρχουν αστοχίες και αδικίες που πρέπει να αποκατασταθούν άμεσα, αλλά όσοι δεν βλέπουν ότι οι τολμηρές μεταρρυθμίσεις και οι πολιτικές τομές είναι αναγκαίο να συνεχιστούν και εκτοξεύουν λαϊκίστικες κορόνες, εμπαίζουν τους πολίτες. Φυσικά, μιλάμε όχι για μεταρρυθμίσεις που πλήττουν την κοινωνική συνοχή, αλλά για μεταρρυθμίσεις απαραίτητες για την ομαλή λειτουργία του κράτους και την κοινωνική πρόοδο.
Δυστυχώς, όμως, το πνεύμα του λαϊκισμού από όποιον κομματικό χώρο και αν εκπορεύεται, επιδιώκει να διαβρώσει κάθε πρόοδο που σημειώνει η χώρα μας. Οι «σειρήνες» του λαϊκισμού, μη έχοντας να προτείνουν κάποια ρεαλιστική εναλλακτική λύση για το πρόβλημα χρέους της χώρας μας, επιδίδονται στην πειθώ της πλάνης και στη δημαγωγία, πουλώντας την υπερβολή και την κενότητα ως πολιτική αρετή. Οι διάφοροι πατριδοκάπηλοι εκμεταλλεύονται συστηματικά την αγωνία και την αγανάκτηση των πολιτών και καλλιεργούν τη μιζέρια, γιατί τρέφονται από αυτή. Αλήθεια, οι «επαναστάτες» του Rolex, των Burberry και της Louis Vuitton, που είναι κριτές των πάντων, καταλαβαίνουν τι θα πει να εργάζεται κάποιος για τα προς το ζην, την ώρα που κοσμεί το χέρι τους προϊόν αξίας τόσης ή και περισσότερης από το ετήσιο εισόδημα ενός απλού πολίτη;
Το λαϊκίστικο πολιτικό συνονθύλευμα δεν θέλει να αλλάξει η χώρα, δεν το συμφέρει να αλλάξει η χώρα. Προτιμούν την προτεραία κατάσταση των δανεικών, της μίζας, της διαφθοράς, της καρέκλας, των πελατειακών σχέσεων και της εξυπηρέτησης των προσωπικών συμφερόντων – μια κατάσταση που μας οδήγησε στα σημερινά κοινωνικά αδιέξοδα. Οσοι λένε λόγια αρεστά στην κοινωνία και όχι αλήθειες, σε καμία περίπτωση δεν θα διορθώσουν τα κακώς κείμενα. Σιγά σιγά, οι μάσκες πέφτουν και αποκαλύπτεται η πραγματική αντίθεση στο πεδίο της πολιτικής διαμάχης!
Αποφασιστικές μεταρρυθμίσεις ή λαϊκισμός, αυτό είναι το δίπολο. Ο λαϊκισμός είναι πολυπρόσωπος, με ένα κοινό χαρακτηριστικό σε όλες του τις εκφάνσεις, το αδιέξοδο. Χρειάζεται οριστική ρήξη με το παρελθόν αν θέλουμε να ξεφύγουμε από αυτόν. Η κοινωνία επιζητά νέους δρόμους, διψάει για ιδέες ανανέωσης, μεταρρυθμίσεων και δημιουργίας. Τις άλλες, του «χθες», ούτε τις θέλει ούτε τις αντέχει πια!