Κρίση, λουκέτα και γκλάμουρ στην Αθήνα

Σύνταγμα, Ομόνοια, Μοναστηράκι… Το τρίγωνο που οριοθετεί το μεγάλο χωνευτήρι της πόλης. Μια πολυμορφική μικρόπολη στο κέντρο της μητρόπολης.

Εδώ η ζωή, σε κάθε γωνιά, μεταμορφώνεται, αλλάζει πρόσωπα και προσωπεία, ηλικία, χρώματα, εποχή, διάθεση. Βολεύει να πούμε ότι η οικονομική κρίση κάνει ακόμη πιο έντονες αυτές τις εναλλαγές. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι.

Κάποιες περιοχές, που υπάρχουν στις περισσότερες πρωτεύουσες του κόσμου, είναι πάνω και πέρα από τις τρέχουσες συγκυρίες. Εχουν τους δικούς τους νόμους και κώδικες. Εδώ το σύνθημα φαίνεται να είναι: «Ή δεν κοιτάς και προχωράς ή κοιτάς και κολλάς!». Ή γλιστράς. Στους «χυμούς» των ανθρώπινων ιστοριών.

Στο Μοναστηράκι, τα σαββατόβραδα, η τσίκνα από τα κεμπαπτζίδικα μπερδεύεται με τον καπνό από τους μπάφους των νεαρών που μοιράζονται ένα τρίφυλλο στα πέντε. Τσιγαριλίκι, σουβλάκι και μπίρα από το περίπτερο. Η «απόδραση» κοστίζει πέντε-έξι ευρώ. Τους τα δίνει η μάνα κρυφά από τον (πιθανότατα άνεργο) πατέρα.

Λίγο πιο κάτω, η Πλατεία Αβησσυνίας τα βράδια ντύνεται χίπστερ γκόμενα που χαμουρεύεται στα καφάσια πάνω στα οποία, τα πρωινά, θα καθήσουν οι πακιστανοί υπάλληλοι των παλιατζίδικων για να παίξουν τάβλι.

Λίγο πιο πάνω, η οδός Αθηνάς τη νύχτα είναι σαν να κοιμάται. Ή σαν να έχει πεθάνει. Και το πρωί μοιάζει νυσταγμένη, σαν να μην έχει κοιμηθεί καθόλου το προηγούμενο βράδυ. Μαγαζιά κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο, με το μισό εμπόρευμα να βγαίνει κάθε πρωί στο πεζοδρόμιο.

Δεν είναι ακριβώς παλιά. Είναι άχρονα. Σαν τους ιδιοκτήτες τους. Πόσα να βγάζουν την ημέρα; Πόσοι πελάτες να μπουν σε ένα μαγαζί που πουλάει παντός είδους… κόσκινα;

Και, όταν οι τωρινοί ιδιοκτήτες πεθάνουν, θα υπάρχουν κληρονόμοι να τα συνεχίσουν; Και από πού προμηθεύονται αυτά τα προϊόντα που εμείς, αυτοί δηλαδή που ζούμε και κινούμαστε πάνω από τη Σταδίου, έχουμε προ πολλού διαγράψει από τον καταναλωτικό μας χάρτη;

Το κύμα της Αθηνάς σε ξεβράζει στην Ομόνοια. Εδώ ο αφρός του έχει πολλή σαπρία. Ηλικιωμένοι ομοφυλόφιλοι με εμπριμέ πουκάμισα και βαμμένα κομοδινί μαλλιά γλυκοκοιτάζουν μελαψούς μετανάστες.

Τα πορνοσινεμά είναι φιλόξενα και σε ακτίνα λίγων εκατοντάδων μέτρων. Στα περίπτερα σκονισμένα πορνοπεριοδικά σε γλώσσες του πρώην ανατολικού μπλοκ.

Δυο πρεζάκια κλυδωνίζονται γύρω από τον άξονά τους έξω από ένα τυροπιτάδικο. «Δώσε μου ρε ένα ευρώ να πάρω μια τυρόπιτα». «Αντε ρε, πάρε!». «Οχι, δεν το θέλω ρε, δεν μου το δίνεις από την καρδιά σου». «Ναι ρε, αλλά σου το δίνω από την τσέπη μου». Η πρακτική σοφία των απελπισμένων…

Οι… πρόποδες της Σταδίου μυρίζουν ακόμη Ομόνοια, αλλά όσο ανεβαίνεις ο αέρας σιγά σιγά αλλάζει. Καινούργια μαγαζιά, δίπλα σε άλλα με κατεβασμένα ρολά.

Αδειες προθήκες με σπασμένες κούκλες βιτρίνας σαν διαμελισμένα πτώματα. Στη γωνιά μιας βιτρίνας-φάντασμα κάτι σαν κουφάρι. Πόσο νοσηρή μπορεί να είναι η περιέργεια κάποιου ώστε να πλησιάσει για να δει από κοντά περί τίνος πρόκειται; Ενα αντρικό μοβ κοστούμι.

Ποιος λεβέντης της δεκαετίας του 1970 να ονειρεύτηκε να το φορέσει στο πανηγύρι του χωριού του αλλά τελικά δεν του φτάσαν «τα μιστά» για να το αγοράσει;

Πάνω από την Κλαυθμώνος, η Ομόνοια μοιάζει να είναι μίλια μακριά. Και όσο προχωράς προς την κορυφή του Συντάγματος την έχεις ξεχάσει (αν μπορείς) εντελώς! Ακριβά μαγαζιά, διεθνείς οίκοι, φωτισμένα θέατρα, κομψές γυναίκες, καλοραμμένα κοστούμια. Στην πλατεία δύο τουρίστες κάνουν σέλφι…