Εξω από τη φούσκα της μουσικής

«Τι πιο ωραίο μπορεί να κάνει ένα τραγούδι, από το να μπορείς να το ακούσεις μόνος», λέει ο Μίνως Μάτσας. «Για μας τους Ελληνες, αλλά και για τους Μεσογειακούς, το τραγούδι πάντα ήταν βάλσαμο, ελιξίριο, κυλούσε στο αίμα μας».

Βέβαια, τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το γύρω έχει αλλάξει άρδην. «Η γενιά μου δεν είχε ζήσει τόσο σκληρές συνθήκες. Οταν κάνω μουσική είμαι μέσα σε μια φούσκα που δεν είναι αληθινή. Οταν βγαίνω από εκεί μέσα, στον δρόμο, και βλέπω αυτή τη μεγάλη κόντρα με την πραγματικότητα, μπορεί να είμαι ευτυχισμένος που δημιουργώ, δεν μπορώ όμως να είμαι χαρούμενος με αυτό που συμβαίνει γύρω. Θα μου πεις, τι να κάνεις; Πολιτικό τραγούδι; Το θεωρώ λίγο και φτηνή την αναφορά σε κάτι που συμβαίνει στην κοινωνία. Δεν ξέρω πόσο πραγματικά μπορεί να παρηγορήσει ή είναι εκμετάλλευση μιας κατάστασης».

Στο Βερολίνο, όπου κουβεντιάζει συχνά με καλλιτέχνες από όλη την Ευρώπη, διαπίστωσε ότι το πρόβλημα της αυξανόμενης βίας δεν είναι μόνον ελληνικό. «Αναρωτιέμαι γιατί, όπως γινόταν παλιά για το ζήτημα των παιδιών της Αιθιοπίας, να μην ενώνονται οι καλλιτέχνες και να κάνουν κάτι πανευρωπαϊκό γι’ αυτό το φαινόμενο – σε όλους τους χώρους και όχι μόνον στη μουσική;»

Τον φοβίζει αυτό που συμβαίνει; «Με φοβίζει σε τι κόσμο θα μεγαλώσει η κόρη μου. Κυρίως όσον αφορά τις σχέσεις των ανθρώπων που αλλοτριώνονται. Δεν πιστεύω ότι πραγματικά θα επικρατήσουν τα ακραία φαινόμενα ή θα φτουρήσουν για πολύ. Ομως οι σχέσεις αλλάζουν…».

Το όνομά σου το φέρεις βαρέως; τον ρωτώ στο φινάλε της κουβέντας μας. «Οχι. Μάλλον οι άλλοι το φέρουν βαρέως και το κάνουν προβολή σε μένα αυτό. Δεν λέω, ανοίγουν κάποιες πόρτες, αλλά η εύκολη πρόσβαση έχει πάντα και κάτι καλό και κάτι κακό. Είναι θέμα χειρισμού. Ισως ακριβώς λόγω του ονόματός μου να ήμουν πιο προσεκτικός. Πολλοί πάντως ακόμη δεν ξέρουν τι κάνω. Ξέρουν το όνομά μου που είναι logo – σαν τα ψυγεία Ιζόλα (γελάει) – αλλά ακόμη δεν ξέρουν τι κάνω».