Πάνω από τον μέσο όρο

«Rage»: Σεναριακή αφετηρία πέρα ώς πέρα τυποποιημένη: Κάποιοι απάγουν την κόρη του Νίκολας Κέιτζ (η εντός δεκαλέπτου εξέλιξη είναι ακόμη πιο τραγική) και ο ίδιος αναλαμβάνει να βρει τους ενόχους – ενώ μέσα από την προσπάθεια αυτή ξεδιπλώνεται και το ένοχο παρελθόν του, στο οποίο μπλέκονται μυστικά όπλα αλλά και η ρωσική μαφία. Το ενδιαφέρον κομμάτι της υπόθεσης αφορά τη σκηνοθεσία του ισπανού Πάκο Καμπέθας (κάνει εδώ το ντεμπούτο του σε αμερικανικό έδαφος) που σχεδόν αναποδογυρίζει στο μοντάζ κάθε προδιαγεγραμμένη ανάπτυξη της – εντέλει – αναπάντεχης πλοκής. Με άλλα λόγια, το εν λόγω φιλμ προσφέρει τις συγκινήσεις που ένας φίλος της περιπέτειας προσδοκά, αλλά κρύβει και εκπλήξεις που το ανεβάζουν λίγο πιο πάνω από τον μέσο όρο ενός συνηθισμένου θρίλερ με εμπορικό προσανατολισμό. Μέχρι εκεί όμως.

Βαθμοί: 5

Αφέλειες

«Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Αυγή»: Η ομάδα των εξελιγμένων πιθήκων προσπαθεί να συνυπάρξει με τους ανθρώπους – ένας πίθηκος/προδότης όμως θα δώσει την αφορμή για το ξέσπασμα του πολέμου, αναγκάζοντας τα δύο στρατόπεδα (που αρχικά έδειχναν διατεθειμένα να συνυπάρξουν) να συγκρουστούν αμετάκλητα. Με ειδικά εφέ που είναι πότε ρεαλιστικά και πότε καρτουνίστικα (και σαφώς κατώτερα από εκείνα της πρώτης ταινίας του 1968), το b-movie αυτό ξεχνά πως είναι ένα απλό b-movie και στολίζει με τόνους αφόρητης σοβαροφάνειας απλοϊκά μηνύματα περί ρατσισμού και ξενοφοβίας που έχουν το βάθος σκέψης μιας έκθεσης μαθητή της Β’ Δημοτικού. Κάποιες δεκαετίες πριν, ένας έμπειρος σκηνοθέτης θα είχε ξεμπερδέψει σε 80 λεπτά. Ο τηλεορασάκιας Ματ Ριβς χρειάστηκε πάνω από δύο ώρες. Βαρεθήκαμε.

Βαθμοί: 2

Βόλτα στη Μασσαλία

«Ο μίτος της Αριάν»: Τα κεριά στην τούρτα είναι αναμμένα και το τηλέφωνο αρχίζει να χτυπά. Ο σύζυγος δεν προλαβαίνει να έρθει. Ούτε τα παιδιά. Κανείς. Η Αριάν ξεφυσά και αποφασίζει να αφήσει πίσω της το όμορφο προάστιο όπου ζει και να χαθεί στο ηλιόλουστο τοπίο της Μασσαλίας. Ολα αυτά μοιάζουν σαν φαντασίωση και ο σκηνοθέτης Ρομπέρ Γκεντιγκιάν δεν δείχνει να το αρνείται. Ομως, σε αντίθεση με τα «Χιόνια του Κιλιμάντζαρο», όλα εδώ μοιάζουν «στημένα», κι ας μας γοητεύει το τοπίο, κι ας γελάμε πού και πού. Δεν αμφισβητώ καθόλου τις καλές προθέσεις του Γκεντιγκιάν, αλλά με καλές προθέσεις δεν στήνεται πάντα καλό σινεμά.

Βαθμοί: 5

Δεν το είδαμε

«Κι όμως… γίνεται»: Ο Μάικλ Ντάγκλας υποδύεται τον ρόλο του επιθετικού μεσίτη Οουρεν Λιτλ, ενός άνδρα ο οποίος καθόλου δεν νοιάζεται για τη γνώμη που σχηματίζουν οι άλλοι γι’ αυτόν. Μέχρι που ο γιος του τού παρουσιάζει μια εγγονή της οποίας την ύπαρξη αγνοούσε.
Η Νταϊάν Κίτον είναι η γειτόνισσά του, μια lounge τραγουδίστρια ενός κλαμπ, η οποία και θα τον βοηθήσει σε αυτή την κωμωδία του Ρομπ Ράινερ, για την οποία δεν προγραμματίστηκε εγκαίρως δημοσιογραφική προβολή.