Γκρίζα γη της επαγγελίας

«Κάποτε στη Νέα Υόρκη»: Νήσος Ελις – κάπου στα ανοιχτά του Μανχάταν. Που γράφεται περίπου σαν τη λέξη «ελπίς» και τέτοια αποτελούσε για εκατομμύρια ανθρώπους από το 1852 έως το 1954 – την περίοδο δηλαδή που λειτουργούσε ως κύριος σταθμός υποδοχής των μεταναστών που έφταναν στην Αμερική (υποδέχθηκε πάνω από 20 εκατομμύρια ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο). Στη νήσο Ελις επίσης πολλοί από τους μετανάστες επαναβαπτίζονταν: Αν κάποιος από τους υπαλλήλους δεν μπορούσε να εκφέρει το όνομα ενός μετανάστη, το άλλαζε κατά βούληση σε κάτι πιο απλό. Οι δε συνθήκες ζωής και εργασίας ήταν άθλιες για τους περισσότερους, ενώ φυσικά ήταν οι πρώτοι που πλήττονταν σε περιόδους οικονομικών κρίσεων.

Η ταινία του ταλαντούχου Τζέιμς Γκρέι επικεντρώνεται στην ιστορία μιας μετανάστριας από την Πολωνία που φτάνει, μαζί με την αδελφή της, στη Νέα Υόρκη το 1921. Η δεύτερη είναι άρρωστη – μπαίνει σε καραντίνα. Η πρώτη οδηγείται στην πορνεία από έναν παράξενο άνδρα με εξίσου παράξενες μεθόδους «προώθησης» της πραμάτειας του. Διαβάζω πως η ιδέα για το φιλμ προέκυψε όταν ο Γκρέι κοιτούσε κάποιες παλιές φωτογραφίες του παππού του και υποθέτω πως πίσω από την πλοκή υπάρχει κάποια βαθύτερη ανάγκη κατανόησης του τι πραγματικά σημαίνει να μεταναστεύεις σ’ έναν τόπο έτοιμο να σε εκμεταλλευτεί (υπάρχουν κοινές θεματικές και εδώ, αλλά και σε όλες τις προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη).

Επιλέγοντας όμως τη φόρμα του παλιομοδίτικου μελοδράματος, ο Γκρέι προσπαθεί επί της ουσίας να στήσει ένα μεταμοντέρνο χαρμάνι που σπανίως γίνεται αντιληπτό, καθώς η φόρμα πολύ συχνά σκεπάζει το περιεχόμενο: Γυρισμένο σε 35άρι φιλμ, ο «Μετανάστης» (όπως είναι και ο πραγματικός τίτλος του φιλμ) εντυπωσιάζει με τους σέπια τόνους της υπέροχης φωτογραφίας του, ενώ υπάρχουν και έξυπνες σινεφιλικές αναφορές. Αυτές όμως υπάρχουν ως «παραγέμισμα» σε μια πλοκή που δεν τολμά να ακολουθήσει τους χαρακτήρες της στα άκρα – η ταινία μοιάζει να ζωντανεύει μονάχα όταν εξερευνά τις δυναμικές της σχέσης της ηρωίδας (μια παθητική Μαριόν Κοτιγιάρ) με τον «βασανιστή» της (ένας Χοακίν Φίνιξ από τα παλιά). Περιμέναμε, δυστυχώς, κάτι καλύτερο.

Βαθμοί: 5