[ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑ] Στην ώρα του, καθυστερημένος

Ακουγε ο άνθρωπός μας πρόσφατα – ένας καθ’ όλα σοβαρός και αξιοπρεπής άνθρωπος, που δεν έχει όμως σχέση με μηχανήματα – ότι κάποιος έκλεισε αεροπορικό εισιτήριο για τη Νέα Υόρκη με 220 ευρώ, με επιστροφή, για τον μήνα Δεκέμβριο. Ενώ κάποιος δεύτερος ταξίδεψε πριν από μία εβδομάδα στη Χαλκιδική με μόνο 20 ευρώ – με επιστροφή επίσης -, αλλά είχε κλείσει το αεροπορικό εισιτήριο τον περασμένο Φεβρουάριο. Ξεθάρρεψε λοιπόν και ο ίδιος και ρώτησε μια γνωστή του αν μπορεί να τον βοηθήσει να κλείσει εισιτήριο αεροπορικό για την Κέρκυρα, για το τέλος Ιουλίου.

Προθυμότατη η κοπέλα το έκανε και τον εφοδίασε με ένα χαρτί, που έγραφε όλα τα στοιχεία του, ώστε να αγοράσει το εισιτήριο στη φανταστική τιμή των 89 ευρώ. Πήγε σχεδόν αμέσως σε ένα γνωστό βιβλιοπωλείο που το Ιντερνετ υπεδείκνυε, αλλά άκουσε την υπάλληλο να του λέει: «Μας συγχωρείτε, θα πρέπει να απευθυνθείτε στην εταιρεία τάδε (ανέφερε το όνομά της), γιατί αν και δεν έχει λήξει ο χρόνος, σύμφωνα με το χαρτί που μας φέρνετε, προκειμένου να αγοράσετε το εισιτήριο με τη μειωμένη τιμή, δεν μπορούμε να σας το δώσουμε, γιατί το δικό μας μηχάνημα δείχνει ότι έρχεστε καθυστερημένος κατά τρία τέταρτα».

Δεν τα είπε βέβαια η υπάλληλος του βιβλιοπωλείου με την ευκρίνεια που τα σημειώνουμε, αλλά το νόημα ήταν ακριβώς αυτό. Κατά συνέπεια, αν η ασάφεια με την οποία μιλούσε η υπάλληλος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μειονέκτημά της, γινόταν για την περίσταση το ζητούμενο καθώς ένας άνθρωπος που δεν θα πολυκαταλάβαινε τι του έλεγε, θα πίστευε ότι ήταν ο ίδιος εν αταξία. Τρεις φορές επαναλήφθηκε η ίδια ακριβώς σκηνή με τον άνθρωπό μας να του κλείνουν το εισιτήριο μέσω Ιντερνετ, και τις τρεις φορές να του λένε στο βιβλιοπωλείο ότι αν και έφθασε έγκαιρα, σύμφωνα με το χαρτί που κρατούσε, τελικά το μηχάνημα τους έδειχνε ότι ήρθε καθυστερημένος.

Αφηγούμενος ο άνθρωπος αυτός την περιπέτειά του σε συντροφιά φίλων το βράδυ της ίδιας ημέρας, άκουσε κάποιον να τον ρωτάει: «Μα καλά, δεν έχεις πιστωτική κάρτα;». Απάντησε πως «όχι, δεν έχω». Για να συμπληρώσει εκείνος που τον ρώτησε: «Γι’ αυτό τα τραβάς όλα αυτά». Η φράση αυτή απλούστατη στη διατύπωσή της, ώστε θα μπορούσε ο καθένας να την πει χωρίς καν να τη σκεφτεί, έλυνε το «μυστήριο» της αδικαιολόγητης ταλαιπωρίας του, προκειμένου να ταξιδέψει στην Κέρκυρα.

Για να μην ταλαιπωρείται δηλαδή κανείς και να απολαμβάνει το προνόμιο της μειωμένης τιμής ενός αεροπορικού εισιτηρίου, χρειάζεται να είναι εφοδιασμένος με πιστωτική κάρτα. Με λίγα λόγια, αν δεν έχεις παραχωρηθεί στη νοοτροπία της πιστωτικής κάρτας, είσαι χαμένος. Ακόμη και αν είσαι συνεπής στον χρόνο σου, αλλά αισθάνεσαι ότι το να μετακινηθείς με τα πόδια σου είναι πιο ευχάριστο και πιο αποτελεσματικό σε σχέση με την ακινησία που προϋποθέτει η πιστωτική κάρτα, απαγορεύεται ακόμα και να το διανοηθείς. Επιβάλλεται να νιώθεις ότι σφάλλεις, ότι γίνεσαι σχεδόν περιθωριακός, αν δεν συμβιβαστείς με  τον κανόνα που αντιπροσωπεύει η πιστωτική κάρτα.

Τι άλλο χρειάζεται για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι η κατ’ αυτόν τον τρόπο θεοποίηση της πιστωτικής κάρτας υπογραμμίζει με έναν σχεδόν φασιστικό τρόπο πως για να υπάρχεις ανταμειβόμενος στη ζωή, επιβάλλεται να ενσωματωθείς σε αυτό που αόριστα και καταχρηστικά αποκαλείται πολλές φορές «σύστημα». Επιπλέον να πιστεύεις ότι μπορείς να διεκδικήσεις το δίκαιό σου και την ελευθερία σου με κινητοποιήσεις, απεργίες και διαδηλώσεις. Με μέσα δηλαδή που φτουρούσαν – αν φτουρούσαν – σε εποχές όπου το σύνολο σχεδόν των ανθρώπων αντετίθετο σε ένα πανίσχυρο αλλά ορατό σύστημα.

Ενώ σήμερα με το να δουλεύουμε όλοι μας για αυτό, το σύστημα έχει γίνει αόρατο.