Θύμα ή θύτης; Και τα δύο!

Πρόκειται για μία αρχέγονη πράξη που θυμίζει την καταγωγή μας από το ζωικό βασίλειο. Ισως αυτή η επισήμανση να προκαλεί αποστροφή και το δάγκωμα να θεωρείται βιαιότερη πράξη από μία αγκωνιά στο πρόσωπο ή μία κλωτσιά που κόβει στα δύο το πόδι του αντιπάλου.

Ο Λουίς Σουάρες είναι ένας από τους πιο διάσημους αθλητές που φροντίζουν να επαναφέρουν συχνά στην επικαιρότητα τα επιχειρήματα που διατύπωσε ο Δαρβίνος στο βιβλίο «Περί της προέλευσης των ειδών».

Τα λευκά δόντια του ουρουγουανού ποδοσφαιριστή βυθίστηκαν για τρίτη φορά σε διάστημα τεσσάρων χρόνων στη σάρκα αντιπάλου. Ο τελευταίος άτυχος ήταν ο Ιταλός Κιελίνι. Αυτό που θα μείνει στην Ιστορία ωστόσο, πλην της βαριάς τιμωρίας του με τέσσερις μήνες αποκλεισμό από κάθε αγωνιστική δραστηριότητα και εννέα αγωνιστικές από διεθνείς αγώνες, δεν είναι αυτή καθαυτή η πράξη του Σουάρες που δεν συνάδει με το «σαβουάρ βιβρ» του ποδοσφαίρου, όπως και το πτύειν, όσο το επιχείρημα που χρησιμοποίησε για να δικαιολογήσει την εκδήλωση του ζωώδους ενστίκτου: «Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν στον αγωνιστικό χώρο, δεν πρέπει να τους δίνουμε τόσο μεγάλη σημασία».

Πιθανόν ο Σουάρες να έχει δίκιο. Στο παρελθόν, ακόμα και σε επίπεδο Παγκοσμίου Κυπέλλου έχουν συμβεί πολύ χειρότερα περιστατικά. Το 1954 για παράδειγμα, ο Φέρεντς Πούσκας που ήταν ό,τι είναι σήμερα ο Λιονέλ Μέσι, έσπασε ένα μπουκάλι και χάραξε το πρόσωπο βραζιλιάνου ποδοσφαιριστή στα αποδυτήρια, στο περιθώριο της αναμέτρησης της Σελεσάο με την Ουγγαρία!

ΟΙ ΑΡΓΕΝΤΙΝΟΙ ΕΦΤΥΝΑΝ. Στο παιχνίδι της Αργεντινής με την Αγγλία, το 1966 οι Λατίνοι έφτυναν, τραβούσαν τα μαλλιά και έβριζαν από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό τους παίκτες των Τριών Λιονταριών. Το 1962 η αναμέτρηση της Χιλής με την Ιταλία έμεινε στην Ιστορία ως η Μάχη του Σαντιάγο, για ευνόητους λόγους. Ο Γάλλος Μπατιστόν έχει ψεύτικα δόντια από την επίθεση που δέχθηκε από τον γερμανό τερματοφύλακα Σουμάχερ το 1982, ο οποίος σημειωτέον έμεινε ατιμώρητος, ενώ η κουτουλιά του Ζιντάν στον Ματεράτσι έχει γίνει άγαλμα.

Υπήρξαν και συνεχίζουν να υπάρχουν εκατοντάδες ποδοσφαιριστές, ακόμα και στην Ελλάδα, που επιτίθενται στα γεννητικά όργανα των αντιπάλων για να τους θέσουν εκτός μάχης!

Η τοποθέτηση του προέδρου της Ουρουγουάης, Χοσέ Μουχίκα, στέλνει στον κάλαθο των αχρήστων το ευ αγωνίζεσθαι και επαναδιατυπώνει τη ρήση «ένας ηττημένος άνθρωπος δεν γίνεται καλός φιλόσοφος»: «Δεν τον επιλέξαμε να είναι φιλόσοφος ή μηχανικός ή για τους καλούς του τρόπους, αλλά γιατί είναι σπουδαίος παίκτης».

Τα ίδια λόγια έλεγε κάποτε και ο πρόεδρος της Αργεντινής Κάρλος Μένεμ για να δικαιολογεί τις «δαρβινικές» συμπεριφορές του Ντιέγκο Μαραντόνα.

Η τεράστια διάσταση που έχει λάβει το θέμα του Σουάρες οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις κακές σχέσεις που έχει με τα βρετανικά ταμπλόιντ, τα οποία λατρεύουν να τον μισούν. Τι θα συνέβαινε αν στη θέση του Σουάρες ήταν ο Τζέρι Παλάσιος από την Ονδούρα, που αγωνίζεται στην ομάδα Αλαχουελένσε της Κόστα Ρίκα και δάγκωνε έναν ποδοσφαιριστή του Ιράν;

Το 2001 ο επιθετικός της Σεβίλλης Φρανθίσκο Γκαγιάρδο δάγκωσε τα γεννητικά όργανα του συμπαίκτη του Χοσέ Αντόνιο Ρέγιες κατά τη διάρκεια πανηγυρισμών για την επίτευξη ενός γκολ. Η ισπανική ομοσπονδία τον τιμώρησε για απρεπή συμπεριφορά, αλλά παρά το ακραίο της περίπτωσης ουδείς σήμερα θυμάται το περιστατικό.

Οπως βέβαια και τη δαγκωματιά του μπασκετμπολίστα των Ατλάντα Χοκς, Τρι (Δέντρο) Ρόλινς, στο χέρι αντιπάλου των Σέλτικς παρά τον μνημειώδη τίτλο της «Μπόστον Χέραλντ»: «Τρι (Δέντρο) δαγκώνει άνθρωπο».

Αντίθετα, όλοι μνημονεύουν την επίθεση του Αμερικανού, άλλοτε πιο κακού ανθρώπου στον κόσμο, Μάικ Τάισον στον Εβάντερ Χόλιφιλντ, του οποίου έκοψε ένα κομμάτι από το αφτί κατά τη διάρκεια αγώνα για τη διεκδίκηση του παγκόσμιου τίτλου στην πυγμαχία, στην κατηγορία βαρέων βαρών.

Ουδέν κακόν αμιγές καλού, αφού ο Χόλιφιλντ πήρε στη συνέχεια ένα τεράστιο ποσό για να διαφημίσει μαζί με τη Χάιντι Κλουμ την κίνηση του δαγκώματος του αφτιού του.

Την περίπτωση του Σουάρες, ο αμερικανός πρώην πρωτοπυγμάχος την αντιμετώπισε με δόση χιούμορ, σχολιάζοντας: «Υπό κανονικές συνθήκες, μόνο τα παιδιά του νηπιαγωγείου δαγκώνουν. Δεν ξέρω αν ο Σουάρες είναι τρελός. Δεν το ξέρω αλλά μπορεί να είναι απλώς ένας απογοητευμένος παίκτης που δεν ξέρει τι άλλο να κάνει. Σίγουρα νιώθει ντροπή. Το ίδιο αισθάνθηκε και ο Τάισον όταν με δάγκωσε».

Ο Χόλιφιλντ αναφέρθηκε στις «συνθήκες». Η αναζήτηση των αιτιών της συμπεριφοράς του Σουάρες έχει ξεπεράσει τα πλαίσια του ποδοσφαίρου και έχει γίνει πλέον το επίκεντρο μελέτης των ψυχολόγων.

«ΘΑ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ». Το στοιχείο που προκαλεί αίσθηση στην υπόθεση Σουάρες είναι η πρόβλεψη όχι μόνο των ειδικών, αλλά και πολλών φιλάθλων που κέρδισαν σημαντικά ποσά από σχετικό στοιχηματικό γεγονός ότι θα εκδήλωνε ξανά τα ζωώδη ένστικτά του, παρά τις βαριές τιμωρίες που του είχαν επιβληθεί στο παρελθόν.

Ο πρώτος που το είχε προβλέψει ήταν ο καθηγητής αθλητικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Σάλφορντ, Τομ Φόσετ, πέρυσι τον Απρίλιο, μετά την επίθεση του Ουρουγουανού στον αμυντικό της Τσέλσι, Ιβάνοβιτς. «Δεν είναι κάτι που θα αποβληθεί από τον χαρακτήρα του με μερικές συνεδρίες με ψυχολόγο».

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι το πρόβλημα του Σουάρες έχει τις ρίζες του στην παιδική ηλικία. Τότε που πρώτα έπρεπε να χορτάσει και μετά να ασχοληθεί με τους κανόνες της ηθικής.

Υπό συνθήκες πίεσης ο χαρακτήρας του γίνεται ευάλωτος, γεγονός που όπως έχει παραδεχθεί τον κάνει να ντρέπεται: «Είναι προφανές ότι δεν είναι η πιο ελκυστική εικόνα που μπορώ να έχω για τον εαυτό μου. Και βέβαια δεν είναι αυτό για το οποίο θέλω να με θυμάται ο κόσμος. Θέλω να κάνω τα πράγματα σωστά. Πραγματικά το θέλω». Θύτης ή θύμα του εαυτού του; Πιθανόν και τα δύο.