«Πού ξέρεις εσύ τη νότα, μωρή;»

«Σήμερα, οι καλλιτέχνες πάνε στα πρωινάδικα και στα παιχνίδια στην τηλεόραση, στα Βόις, Μόις πώς τα λένε όπου γίνονται αναγνωρίσιμοι και βεβαίως το καβαλάνε το καλάμι…», λέει η Μαρινέλλα και διακόπτει για λίγο, καθώς της προσφέρουν ένα μπουκέτο με λουλούδια (εκεί, στη Λάρνακα). «Δεν φταίνε όμως τα παιδιά, τρελαίνονται, τα τρελαίνουν εν μια νυκτί και το πρωί ξυπνάνε φίρμες και βγαίνουν και έχουν μια επίφαση ευχαρίστησης ότι τους ξέρουν στον δρόμο. Τα πρωινάδικα τα έχουν ανάγκη αυτά τα παιδιά. Κουβέντα να γίνεται. Και αχ, πήγε ο τάδε εκεί και ο δείνα παραπέρα. Αν είναι έξυπνα δίνουν και καλές απαντήσεις, αν όχι φαίνεται ότι είναι φελλοί, να το πω έτσι. Δεν φταίνε τα παιδιά, φταίνε τα κανάλια που ψάχνουν να βρούνε να συντηρηθούν. Κι εκείνα αντί να ντύνονται για το τραγούδι, γδύνονται.

Ολα αυτά τα κορίτσια είναι σαφώς πιο ντυμένα στο σπίτι τους. Εξω γδύνονται. Θα μου πεις “σε πειράζει;”. Οχι. Απλώς λέω την εξέλιξη… Είδα μία με ένα στρινγκ, έξω όλα, σε ένα πρωινάδικο και τα ‘χασα. Είχε βαμμένα τα πόδια με αυτήν την κρέμα που κάνει το πόδι χέλι και λέει “να η Πάολα”. Εδώ πάει το ανέκδοτο “δεν ξέρω από φωνή, αλλά…”».

«ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ». «Ολη η καταστροφή είναι αυτή η τηλεόραση. Παλιά, για να μας μάθουν έρχονταν και ξανάρχονταν στα κέντρα όπου τραγουδούσαμε. Τα τραγούδια τα πρωτακούγαμε στο ραδιόφωνο. Κι άκουγες τον Λεφεντάριο (σ.σ.: παραγωγός των κρατικών ερτζιανών) να λέει: “Μπράβο, Γιάννη Πάριε”. Αυτό τότε. Τώρα είναι αυτή η ταχύτητα. Και στα 30 αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Αν μείνουν μέχρι τα 35 και υπάρχουν ακόμη, τότε πρέπει να κάνουν ότι είναι του σοβαρού ρεπερτορίου. Μέχρι τότε για να πετύχουν κάνουν τα πάντα. Τα πάντα. Κι έχεις και τις τηλεοπτικές επιτροπές να τους λένε με ύφος περισπούδαστο “Δεν πάτησες καλά τη νότα”. Ποια νότα, μωρή, πού ξέρεις εσύ τη νότα;».