«Αλλαγές, παντού αλλαγές. Κι εμείς αλλάζουμε. Κάτι άσπρισαν τα μαλλιά... Αχ, όλη αυτή η αλλαγή να είναι μόνο στα μαλλιά» ακούγεται να λέει με τη χαρακτηριστική ορθοφωνία της από την άλλη άκρη της γραμμής. Από τη Λάρνακα στην οποία έχει πάει για να πει μάλλον πως «η αγάπη όλα τα υπομένει», παρά «κι ύστερα κι ύστερα, μα δεν υπάρχει ύστερα».
Μόνο απαισιόδοξη άλλωστε δεν μπορεί να τη χαρακτηρίσει κάποιος. Τόσα χρόνια να παλεύει με κύματα λαϊκά, λιγότερο λαϊκά, ερμηνευτικά, με μουσικές παραστάσεις, με νυχτερινά κέντρα και πάντα παραμένει, να αρμενίζει με τραγούδια, στον αφρό.
«Είναι ένα όνειρο εδώ που είμαστε» ακούγεται η Μαρινέλλα από τη Λάρνακα, όπου βρίσκεται με τον Κώστα Χατζή για το νέο «Ρεσιτάλ» τους, σε σειρά συναυλιών που θα κάνει αθηναϊκή πρεμιέρα την Τρίτη 1 Ιουλίου στο Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη του Βύρωνα. «Αλλη μια περιοδεία με τον Κωστή. Ξεκινήσαμε από την Κύπρο και θα κάνουμε καμιά 25αριά συναυλίες».
Πέρασαν 38 χρόνια από το θρυλικό «Ρεσιτάλ» που τους ένωσε (και προφητικά στην ηχογράφησή του είχε ακουστεί από θαυμάστρια, προς τη Μαρινέλλα, το «Εχεις όλη την Ελλάδα»). Γράφονται σήμερα τέτοια τραγούδια; «Τέτοια τραγούδια, όχι. Γράφονται καλά τραγούδια, όμως όλοι βιάζονται να τα γράψουν γρήγορα. Υπάρχουν καλοί τραγουδοποιοί και καλοί τραγουδιστές. Ομως πολλή βιάση, βρε παιδί μου. Εμείς, τότε, είχαμε μια τάση πιο αργή. Σήμερα πια δεν ξέρεις πότε περνάει ο χρόνος. Και δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει και σπας το κεφάλι σου και σε αναγκάζει το σύστημα να κάνεις όχι κομπίνες, ας μην πω αυτήν τη λέξη, αλλά εκείνο που δεν θέλεις».
Αναπόληση της κυρίας Κυριακής Παπαδοπούλου που εναλλάσσεται με τη Μαρινέλλα της σκηνικής ερμηνείας και του μπρίο σ' αυτό το μακρύ τηλεφώνημα; «Τι θέλαμε στη ζωή μας; Ημασταν καλά, παίρναμε πέντε και μας έμεναν και δύο στην άκρη. Τώρα παίρνουμε πέντε και χρεωνόμαστε και άλλα πέντε. Κι εκεί που είμαστε μπαίνουν οι νέοι με λιγότερα λεφτά και παραγκωνίζεται ο παλιότερος...
Στο σουπερμάρκετ πηγαίναμε και βγαίναμε με ένα μεγάλο καρότσι και τώρα βγαίνουμε με δύο σακουλίτσες. Τα παιδιά σκοτώνονται να σπουδάσουν. Και; Πού θα πάνε; Τους έχεις δει πού πάνε; (παίρνει ανάσα). Πιάνουν τα χέρια σου; Κάνεις επισκευές στο σπίτι; Εμένα πιάνουν. Παλιά το κάναμε γιατί γουστάραμε, τώρα γιατί υπολογίζουμε και το τελευταίο ευρώ, εκείνα τα κοκκινούμπικα, τα λεπτά, τα σεντς πώς τα λένε. Στο σπίτι είχαμε ένα βάζο στο οποίο τα βάζαμε όλα αυτά. Μια μέρα το ανοίξαμε και πόσα λες ότι μετρήσαμε; Πόσα λες; Διακόσια εβδομήντα τρία ευρώ! Δεν τους δίναμε σημασία... Αν κάνανε χάρτινα και το ένα και τα δύο ευρώ θα τα υπολογίζαμε περισσότερο».
Απευθύνομαι όχι στην κυρία Παπαδοπούλου, αλλά στη Μαρινέλλα στην άλλη άκρη της γραμμής: Δεν ψάχνετε για νέα τραγούδια, νέο δίσκο; τη ρωτάω. «Για δίσκο; Μα η δισκογραφία έχει τελειώσει, το ξέρεις. Τα CD που βγάζουν, γιατί τα βγάζουν; Δεν πουλιούνται και τα κατεβάζουν αμέσως. Βιάζονται κι εδώ. Πάει η εποχή που λαχταρούσαμε να αγοράσουμε έναν δίσκο. Οχι, όμως, δεν τελειώνει το τραγούδι. Βρίσκουν νέους τρόπους. Εγώ απλώς αυτό που λέω είναι ότι δεν έχουμε το ίδιο με τότε, παλιά, που έβγαζε δίσκο ένας Νταλάρας και γινόταν χαμός.
«Ψεκάστε - Σκουπίστε...». «Σήμερα γράφονται καλά τραγούδια, αλλά είναι σταγόνα στον ωκεανό. Εχουν γίνει πια τα τραγούδια Ψεκάστε - Σκουπίστε - Τελειώσατε». Τραγούδια λοιπόν δεν ψάχνει (αν και θα συμμετάσχει σε άλμπουμ του Λάκη - με τα ψηλά ρεβέρ - Παπαδόπουλου, μαζί με άλλους). Εχει κάνει θέατρο, μιούζικαλ, νύχτα...
«Οχι, δεν έχω απραγματοποίητο όνειρο» λέει με σιγουριά. «Δεν επιδιώκω να έχω. Δεν επιδιώκω να πω ό,τι θέλω, λέμε τώρα, να τραγουδήσω όπερα. Απλώς είναι πάντα η πόρτα μου ανοιχτή - και το παράθυρο. Δεν ήμουν ποτέ φιλόδοξο άτομο. Ομως μου έρχονται και πέντε δουλειές μαζί, ο ένας από την πόρτα, ο άλλος απ' το παράθυρο. Οχι, δεν υπάρχει κάτι που θέλω να κάνω. Ο,τι πρέπει να γίνει θα γίνει. Ο καλός Θεούλης ξέρει. Κι εγώ τον ευχαριστώ που μπορώ να κατεβάσω αυτό το θείο δώρο στα πνευμόνια μου.
Αφού μπορώ και τραγουδώ ακόμη καλά είμαι ευτυχής. Αν μου πουν αύριο "ο ρόλος είναι μικρός και θα ανοίγεις μόνο μια πόρτα", θα πω αμέ!, γιατί εξαρτάται πώς θα ανοιγοκλείνεις την πόρτα κι ας είναι μικρός ρόλος. Δεν θέλω να κάνω τίποτα και ό,τι είναι να γίνει θα γίνει, αυτό είναι το πιο ωραίο που νιώθω».
Κάποιο σχέδιο για τον χειμώνα; (Γελάει.) «Για τον χειμώνα έχω πέντε - έξι παράθυρα ανοιχτά».


«Σαν να μην πέρασε μία ημέρα»

Η συνεργασία της Μαρινέλλας με τον Κώστα Χατζή είναι καλύτερη το 2014 από το «Ρεσιτάλ» του 1976 (φωτογραφία); «Μη σου πω και πιο συγκινητική», απαντά η ερμηνεύτρια. «Αυτό το έργο είναι ατελείωτο. Νομίζεις πως γράφτηκε σήμερα. Αυτός ο στίχος πώς ταιριάζει και σήμερα με το πολιτικό σύστημα, με το ερωτικό μας σύστημα. Και, ξέρεις, όλοι τα τραγουδάνε μαζί μας αυτά τα τραγούδια. Ο δε Χατζής είναι καλύτερος από κάθε άλλη φορά. Επρεπε να ξανατραγουδήσουμε μαζί για να καταλάβω τι μεγάλος καλλιτέχνης είναι. Και είναι σαν να μην πέρασε μία ημέρα από το 1976».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από