Το αλκοόλ και οι γυναίκες

Η Πατρίτσια Χάισμιθ (που έγραψε τον «Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ» μόλις στα τριάντα της χρόνια) γεννήθηκε στο Τέξας – μια αξιοσημείωτη λεπτομέρεια για την πιο «Ευρωπαία» από τους αμερικανούς συναδέλφους της. Πριν αρχίσει να γυρίζει τον κόσμο τον κόσμο, σπούδασε Λατινικά και Φιλολογία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, διηύθυνε τη σχολική εφημερίδα και όταν δεν είχε τίποτε άλλο να κάνει, διάβαζε ασταμάτητα. Εκανε, με λίγα λόγια, ό,τι μπορούσε για να ξεφύγει από την καταπιεστική μητέρα της, την οποία και μισούσε (ο λόγος, είχε κάποτε ισχυριστεί, είναι πως η μάνα της προσπάθησε να αποβάλει όταν ήταν έγκυος σ’ αυτήν πίνοντας νέφτι). Η οποία μητέρα της πέθανε μόλις τέσσερα χρόνια πριν από εκείνη, σε ηλικία 95 ετών – ήταν όμως  η γιαγιά της Χάισμιθ που την έμαθε να διαβάζει όταν ήταν ακόμα μικρή. Μεγαλώνοντας, είχε ήδη «ξεμπερδέψει» με την τεράστια βιβλιοθήκη που διέθετε το σπίτι και κάπου εκεί αρχίζει η μακρά της σχέση με το αλκοόλ αλλά και τις γυναίκες (ανάμεσα στις κατακτήσεις της βέβαια συμπεριλαμβάνονται δύο άνδρες). Η ομορφιά της «έσπασε» γρήγορα – βοήθησε φυσικά το πολύ ποτό, το κάπνισμα αλλά και η απέχθειά της για το φαγητό.  

«ΣΚΛΗΡΗ, ΑΚΑΡΔΗ». Στην κηδεία της, στην Ελβετία το 1995, δεν υπήρχε κανένας σύντροφος, πρώην ή νυν, για να τη θρηνήσει, όπως άλλωστε και η ίδια επιθυμούσε. «Ηταν ένας κακός, σκληρός, άκαρδος άνθρωπος που δεν αγαπούσε κανέναν και κανένας δεν μπορούσε να την αγαπήσει» είχε δηλώσει ο εκδότης Οτο Πέντσλερ. «Δεν κατάλαβα ποτέ πώς κάποιο ανθρώπινο πλάσμα μπορούσε να είναι τόσο αδυσώπητα φρικτό». Η ίδια όμως είπε την τελευταία της λέξη… από τον τάφο, καθώς δώδεκα χρόνια μετά τον θάνατό της εμφανίστηκε στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων το τελευταίο της έργο με τίτλο «Πώς να γράψετε ένα μυθιστόρημα αγωνίας (και δράσης)».

Σ’ αυτό διαβάζουμε: «Αδυνατώ να εξηγήσω πώς γράφεται ένα πετυχημένο. Αυτό όμως κάνει και το γράψιμο μια τόσο έντονη και συναρπαστική ασχολία, το ενδεχόμενο της αποτυχίας. Υπάρχουν πολλοί φιλόδοξοι συγγραφείς εκεί έξω που πιστεύουν πως οι ήδη αναγνωρισμένοι συνάδελφοί τους έχουν κάποια μαγική φόρμουλα επιτυχίας. Στόχος του βιβλίου είναι να ανατρέψει αυτή την ιδέα: Δεν υπάρχει κανένα μυστικό επιτυχίας στο γράψιμο εκτός του χαρακτήρα, δηλαδή της προσωπικότητας. Κι επειδή κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, μονάχα ο ίδιος μπορεί και να εκφράσει τη διαφορετικότητά του, αυτό που εγώ αποκαλώ “διεύρυνση πνεύματος”». Κοινώς, ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις.