Ωτοβλεψίες
Η Ολια Λαζαρίδου στη «Γυναίκα της Ζάκυθος»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Το ελληνικό κράτος μέσα σε σαράντα χρόνια κατάφερε να αναστηλώσει δέκα αρχαία θέατρα ενώ το Διάζωμα μέσα στα λίγα χρόνια της λειτουργίας του, πενήντα. Η σύγκριση είναι συντριπτική και αποδεικνύει κάτι που ξέρουμε πολύ καλά. Η κρατική μέριμνα είναι ράθυμη και πελαγώνει εύκολα ενώ οι πρωτοβουλίες της κοινωνίας κάνουν θαύματα. Ενα ακόμη θαύμα του Διαζώματος έρχεται για να ενισχύσει το Ελληνικό Φεστιβάλ και να το ξεκολλήσει από την Επίδαυρο, το Ηρώδειο και την Πειραιώς. Διαλέξτε από τώρα σε ποιον από τους τριάντα αρχαιολογικούς χώρους θα δείτε φέτος το καλοκαίρι τη «Γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονύσιου Σολωμού με την Ολια Λαζαρίδου. Για τους φανατικούς των μεγάλων συγκινήσεων έχω μια πρόταση. Τρεις αρχαιολογικοί χώροι ανοίγουν πρώτη φορά για να υποδεχθούν τη θεατρική παράσταση. Το αρχαίο θέατρο της Αιγείρας κοντά στην Ακράτα, το Ωδείον του Δίου και το αρχαίο θέατρο της Μίεζας κοντά στη Νάουσα, δύο βήματα από τη σχολή του Αριστοτέλη. Vamos!
Στην ενδέκατη ραψωδία της «Οδύσσειας» υπάρχει το μοτίβο της Νεκυίας. Εκεί ο ποιητής βάζει τον πολυμήχανο ήρωά του να πάει και να ‘ρθει από τον Κάτω Κόσμο και να συναναστραφεί με τις σκιές του περίπου όπως το έκανε ο Ορφέας, ο Αινείας και πολύ αργότερα ο Δάντης. Αυτή τη συναναστροφή επιχείρησε προ ετών και ο Χρόνης Μπότσογλου με το ομώνυμο πολύπτυχο έργο του αφιερωμένο στους οικείους νεκρούς του. Επειτα από μια μεγάλη περιοδεία που ξεκίνησε το 2002 από το Μουσείο Μπενάκη, πέρασε από την Κύπρο, τη Θεσσαλονίκη και τη Βενετία, η «Νεκυία» βρήκε μόνιμη στέγη στη συλλογή Φέλιου και αυτές τις ημέρες εκτίθεται στο κοινό πλαισιωμένη από εκδηλώσεις που «συνομιλούν» με τα έργα και δίνουν άλλη προοπτική στον διάλογο με την απώλεια. Θα ξαναπάω γιατί αυτές οι εκκρεμότητες δεν τελειώνουν ποτέ.
Ετσι όπως έχει γίνει η ζωή μας, όποιος αναλαμβάνει την σήμερον ημέρα να ανεβάσει κωμωδία (περιωπής) εγώ τον λογαριάζω ευεργέτη μου. Πολλαπλώς ευεργετημένοι νομίζω ότι βγαίνουν από το Παλλάς τα μιλιούνια οι θεατές που φισκάρουν κάθε βράδυ το ανθρωποβόρων διαστάσεων θέατρο της οδού Βουκουρεστίου. Το «Αρσενικό και παλιά δαντέλα» του Σταμάτη Φασουλή (φωτογραφία) κατάφερε, κατά τη γνώμη μου, δύο πολύ σημαντικά πράγματα. Πρώτον: ξεκόλλησε το ενδιαφέρον του θεατή από το παραξένισμα να αναλάβουν δύο άντρες ηθοποιοί τους ρόλους δύο σατανικών γιαγιάδων και το οδήγησε εκεί που έπρεπε. Στον θεατρικό οίστρο και στη θεατρική αθωότητα. Το δεύτερο θα το καταλάβετε όταν πάτε να δείτε την παράσταση. Τι εστί μαστόρικη και ντελιριακή γλωσσική προσαρμογή; Ακόμη ψάχνω τα μαγικά της.
«Θέλεις δωρεάν διακοπές στην Ελλάδα; Στην κλήρωση λαμβάνουν μέρος μόνο οι κάτοχοι εισιτηρίων με τον αριθμό που αναγράφεται στο εισιτήριό τους. Οι τυχεροί θα κληρωθούν live και “on stage” λίγο πριν από την έναρξη της συναυλίας». Με αυτόν τον κάπως ταρατατζούμ τρόπο διαφημίστηκε την περασμένη εβδομάδα η συναυλία του Φίλιππου Πλιάτσικα, «του μεγαλύτερου έλληνα ροκ σταρ» στο Βερολίνο, και απ’ ό,τι με πληροφορούν αυτόπτες μάρτυρες τα εισιτήρια είχαν μεγάλη ζήτηση ανάμεσα σε αυτούς που συνωθούντο στους πάγκους τού εκεί «Φεστιβάλ σπαραγγιών». Δεν ξέρω αν οι γερμανοί επισκέπτες μαζί με τις δωρεάν διακοπές τους σε ξενοδοχεία της Ηλείας ή της Κρήτης προσδοκούν και σπαράγγια για πρόγευμα. Εγώ στη θέση τους θα παράγγελνα ντάκο.
Google news
