Η αποθέωση του κανονικού

Στυλιστική πραότητα. Είναι η ήπια μορφή ντυσίματος που δεν συγκεντρώνει τα βλέμματα. Ρούχα που χάνονται μέσα στο πλήθος. Γραμμή απλή, χρώμα αδιάφορο, ύφασμα απαρατήρητο. Δεν είναι απλώς η αδιαφορία για τον συνδυασμό των κομματιών. Είναι ένας τρόπος από αυτούς με τους οποίους οι νέοι άνθρωποι επιζητούν να ανήκουν σε ένα κοινωνικό σύνολο και όχι να ξεχωρίζουν από αυτό.

Στην Αμερική, η καλλιτεχνική κολεκτίβα και το γραφείο πρόγνωσης τάσεων K-Hole το εντόπισαν, το ανέλυσαν και πρόσφατα το βάφτισαν «normcore». Στη Στοκχόλμη, το Βασιλικό Ινστιτούτο Τέχνης έτρεξε ένα εξάμηνο πρόγραμμα συζητήσεων, εργαστηρίων, καλλιτεχνικών εκδηλώσεων ανοιχτών στο κοινό με τίτλο «Normalcy» και θέμα τη διερεύνηση της «κανονικότητας» με σύγχρονους όρους.

Αυτή η ηρεμία του στυλ υπάρχει διάχυτη στην ατμόσφαιρα των πολυσύχναστων σημείων στις μεγάλες πόλεις. Προκύπτει από την ανάγκη της πολύωρης μετακίνησης μέσα σε περιβάλλοντα έντασης, όπως είναι οι σταθμοί των μέσων μαζικής μεταφοράς και οι δημόσιοι χώροι παροχής υπηρεσιών. Οπου δηλαδή προτεραιότητα έχουν η άνεση και η χωρίς εμπόδια κίνηση του σώματος. Μόδα δεν είναι πια η επίδειξη του γούστου, η απόκτηση χρήσιμων αγαθών, η συσσώρευση αντικειμένων εκκεντρικού σχεδιασμού, πολυδιαφημιζόμενου μεγαλείου.

Η τάση του «κανονικοπυρηνικού» προέρχεται από τις ομάδες πληθυσμού που είχαν στιγματιστεί κοινωνικά και έμειναν στο περιθώριο της επιβεβλημένης καλαισθησίας, της ενδυματολογικής ευπρέπειας που υπογράμμιζε από τα μέσα του περασμένου αιώνα τις περιστάσεις για να εφαρμοστεί ένας απαράβατος ενδυματολογικός κώδικας. Οπως ήταν τα «καλά ρούχα για την κυριακάτικη λειτουργία στην εκκλησία», τα φορέματα για επίσημες τελετές, τα βραδινά σύνολα, ακόμη και οι αυτοσχέδιοι συνδυασμοί ρούχων και αξεσουάρ που εξυπηρετούσαν την αναζήτηση και ενίσχυαν τη διεκδίκηση χαρακτηριστικών της ταυτότητας του φύλου και της δυναμικής απελευθέρωσης του σώματος.

Το κανονικό ντύσιμο δεν έχει στοιχεία αναγνώρισης όπως είναι τα λογότυπα. Ενα παντελόνι χακί, ένα αντιανεμικό νάιλον, αδιάβροχο μπουφάν, μια κολεγιακή μπλούζα οποιουδήποτε μεγέθους, ένα απλό τισέρτ, ένα ζευγάρι παπούτσια μαλακά με αθλητική σόλα ή ακόμη και σαγιονάρες πισίνας μπορούν να φορεθούν με άσπρες κάλτσες (ήταν ανήκουστο στις αρχές του 2000) συνοδεύοντας ένα «όποιο» φόρεμα ή ένα αθλητικό σορτς εποχής του ’80. Σε αυτήν την εξάλειψη των κανόνων του στυλ – χάρη στο οποίο από την εποχή του Οσκαρ Ουάιλντ και αργότερα της Κοκό Σανέλ η μόδα άρχισε να αντανακλά τις αλλαγές που επέφεραν τα ρεύματα της εποχής – επενδύουν τα πιο ελεύθερα σχεδιαστικά μυαλά του παρόντος.

Και πριν από λίγες εβδομάδες στο εναλλακτικό φεστιβάλ μουσικής Κοουτσέλα στην Καλιφόρνια η «στυλιστική πραότητα» των μουσικών με τη μεγαλύτερη αποδοχή χαρακτήρισε τη σκηνική τους εμφάνιση. Οπως η Λάνα ντελ Ρέι, ο Ματ Χίλι του συγκροτήματος από το Μάντσεστερ The 1975 και το κοριτσίστικο συγκρότημα των αδελφών από το Λος Αντζελες Haim.

Ενώ το περιοδικό τέχνης και πολιτισμού «South» που εκδίδεται στην Αθήνα και κυκλοφορεί διεθνώς, στις εξάμηνες εκδόσεις του στηρίζει τα θέματα στην έννοια της «συμμετοχικής εμπειρίας» δίχως να θέτει περιορισμούς σε καλλιτέχνες και δημιουργούς.