Ωτοβλεψίες
Νίκος Κουρής (αριστερά) και Μάκης Παπαδημητρίου στο «Τάβλι»
Εχασα δυστυχώς τη «Βέρα» στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια αλλά το «Τάβλι» που ξεκινάει την Τετάρτη του Πάσχα δεν το χάνω με τίποτα. Καμιά γενιά δεν πρέπει να χάνει τα ραντεβού της με τον Δημήτρη Κεχαΐδη, όπου και αν στρέφονται τα θεατρικά της γούστα.
Στην περίπτωσή μας όμως συντρέχουν κι άλλοι λόγοι. Ο ένας είναι διότι η παράσταση θα γίνει κάτω από τη σκιά του Λευτέρη Βογιατζή, στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, και ο άλλος διότι δύο από τους πιο λαμπρούς νέους ηθοποιούς, ο Νίκος Κουρής και ο Μάκης Παπαδημητρίου, θα δοκιμαστούν στους ρόλους που σήκωσαν το ελληνικό θέατρο πολλά μέτρα πάνω από την πνιγηρή ατμόσφαιρα της ηθογραφικής κωμωδίας.
Από τη μεριά μου θα έλεγα ότι το έργο που πρωτοανέβασε ο Κουν το 1972 είναι σαν να εξηγεί το σημερινό μας χάλι αλλά φοβάμαι μη μου θυμώσει ο Δημήτρης Κεχαΐδης, εννιά χρόνια αλλού κι όμως εδώ και ολοζώντανος.
Μόλις τώρα έμαθα ότι η Κατερίνα Γιαννακοπούλου, σκηνοθέτρια της ηλικιακής ομάδας «κάτω των τριάντα», έβαλε πλώρη για το short film corner του Φεστιβάλ Καννών με το ολιγόλεπτο ταινιάκι της, «Το κουτί». Το «θαύμα» του νέου ελληνικού σινεμά δεν είναι πάντως και τόσο «θαύμα» αν αναλογιστεί κανείς ότι μια ολόκληρη γενιά πολύ νέων κινηματογραφιστών κάνει τη δουλειά της με νύχια και με δόντια.
Πρώτη φορά υπέκυψα σε κάτι τέτοιο, ήθελα όμως να δω με τα μάτια μου το βίντεο με τους βασανισμούς στις φυλακές Νιγρίτας, μήπως και καταλάβω τι είναι αυτό το έρεβος στο οποίο ως κοινωνία μετέχουμε. Θα είχα αφεθεί στην πιο μαύρη απελπισία αν δεν μάθαινα το εξής. Στο σχολείο των Φυλακών Κορυδαλλού γίνεται αυτό το διάστημα μια εξαιρετικής ευαισθησίας και «σωφρονιστικής» αξίας προσπάθεια στην οποία μετέχουν νεαροί φυλακισμένοι και οι δάσκαλοί τους. Κάθε Τρίτη, ανυπερθέτως, φτάνει εκεί ο σκηνοθέτης Ευδόκιμος Τσολακίδης (φωτογραφία) και όλη η ομάδα ρίχνεται με ενθουσιασμό στη θεατρική πρόβα. Ο Οιδίποδας Τύραννος που ετοιμάζουν πρόκειται να παρασταθεί σε αίθουσα της φυλακής στις 25 Ιουνίου, αλλά για τον θίασο στόχος και ανταμοιβή είναι η ίδια η διαδικασία. Η κατανόηση του κειμένου έχει φτάσει ήδη βαθιά, οι αντρικοί ρόλοι έχουν μοιραστεί μεταξύ των φυλακισμένων και ο μοναδικός γυναικείος, δηλαδή η Ιοκάστη, έχει δοθεί στην καθηγήτριά τους των Αγγλικών. Εχω δει αρκετές φορές το έργο αλλά αυτήν τη φορά, νομίζω, ότι το αίνιγμα του Οιδίποδα θα λυθεί προς όφελος των συμμετεχόντων και αυτών που θα είναι εκεί για να τους χειροκροτήσουν.
Μιλούσαμε παραπάνω για ταινίες και ήθελα ημέρες τώρα να σας πω γι’ αυτό που ετοιμάζει ένα άλλο λαμπρό παιδί του νέου ελληνικού σινεμά, ο Αργύργης Παπαδημητρόπουλος. Δεν ξέρω αν ολοκλήρωσε το ρεπεράζ κι αν έκλεισε και η τελευταία εκκρεμότητα του casting, ο Μάκης Παπαδημητρίου πάντως, που και γι’ αυτόν λέγαμε νωρίτερα, θα περάσει τον φετινό του Αύγουστο στην Αντίπαρο όχι ως ανέμελος κατασκηνωτής αλλά σαν γιατρός που φτάνει για δουλειά στο νησί αλλά μπλέκεται με μια παλιοπαρέα και… Παρ’ όλα αυτά το «Suntan», μας λέει ο σκηνοθέτης, «δεν είναι μια καρποσταλική ταινία, ούτε έχει ως θέμα το αθάνατο ελληνικό καλοκαίρι». Με τον Αργύρη Παπαδημητρόπουλο και τον Σύλλα Τζουμέρκα στο σενάριο πώς να γλιστρήσει κανείς σε τέτοιες γραφικούρες;