Ηταν θέμα επιβίωσης

Ας δούμε με πιο ψύχραιμη ματιά τι ακριβώς συνέβη με τον Ολυμπιακό στην έδρα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Γιατί το παιχνίδι που σηματοδότησε τον αποκλεισμό ήταν η συνέχεια τριών δύσκολων αγώνων που η ομάδα του Μίτσελ γνώρισε ήττες και μάλιστα χωρίς να προβάλει μεγάλη αντίσταση.

Και, ναι, τα τρία αυτά παιχνίδια είχαν κοινά σημεία. Κυρίως σε ό,τι είχε να κάνει με το πάθος των αντιπάλων του Ολυμπιακού, με τη διάθεσή τους να δώσουν έναν αγώνα «ζωής ή θανάτου». Οπότε ίσως δεν είναι άτοπη η προσέγγιση ότι ο ισπανός προπονητής δεν εκτίμησε σωστά καταστάσεις ή, αν θέλετε, υποτίμησε ομάδες που θα έπαιζαν με την πλάτη στον τοίχο και θα είχαν ανεπτυγμένο το αίσθημα της επιβίωσης πάση θυσία. Ο Παναθηναϊκός, για παράδειγμα, σύμφωνα και με τη δήλωση του Αναστασίου, προετοιμαζόταν εβδομάδες για να κάνει το «μεγάλο κόλπο» στο Νέο Φάληρο. Οι παίκτες του ΠΑΟ ήθελαν να αποδείξουν ότι η χαώδης (βαθμολογική) διαφορά με τον Ολυμπιακό δεν ήταν απόλυτα αντιπροσωπευτική. Ο προπονητής ζητούσε ένα στήριγμα έπειτα από κάποια αναπάντεχα αποτελέσματα με μικρομεσαίες ομάδες. Και όλος ο Παναθηναϊκός δεν μπορούσε να μείνει μακριά από τις θέσεις που οδηγούν στα πλέι οφ.

Ο Γεωργιάδης στον ΠΑΟΚ ένιωθε όπως ο ναυαγός που πασχίζει να κρατηθεί από ένα σωσίβιο. Τον πέταξαν στα βαθιά και τον βάφτισαν μέσα σε μια νύχτα προπονητή. Εμψύχωσε ποδοσφαιριστές με τσακισμένο ηθικό, τους πότισε με πάθος και εμφανίστηκαν στην Τούμπα γνωρίζοντας ότι μόνο αν νικούσαν τον Ολυμπιακό τα πράγματα θα ομαλοποιούνταν μετά την απόλυση του Στέφενς.

Και, φυσικά, το μεγαλύτερο ηφαίστειο ήταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Καζάνι που έβραζε. Με παίκτες να γκρινιάζουν, τον Μόιες υπ’ ατμόν, την ομάδα εκτός πρώτων θέσεων στην Πρέμιερ Λιγκ, γενικά μια εικόνα άγνωστη στην άλλοτε πανίσχυρη ομάδα. Το πώς πανηγύριζαν οι παίκτες των Κόκκινων Διαβόλων λέει τα πάντα. Εμειναν ζωντανοί.

Αλλά ο Ολυμπιακός σε ακριβώς τέτοιες συνθήκες πρέπει να μάθει να στέκεται και να φέρνει αποτελέσματα. Είναι θέμα επιβίωσης!