Ο Φρεντ Μακόνελ είναι ασκούμενος δημοσιογράφος στην Γκάρντιαν. Είναι επίσης τρανς. Μια μέρα εξήγησε σε όλους τους φίλους του στο facebook πως εφεξής, άλλαζε το όνομά του και επιθυμούσε να του απευθύνονται με αρσενικές αντωνυμίες. Μήνες αργότερα ένας παλιός του φίλος από το πανεπιστήμιο του έγραψε στον τοίχο του: «Εϊ [παλιό γυναικείο όνομα], εσύ είσαι, έτσι δεν είναι;» Ενιωσε σαν να είχε ξυπνήσει στο σχολείο γυμνός. Εκτοτε άκουσε πολλές φορές κάποια παραλλαγή της ερώτησης: «Ναι, αλλά πώς σε λέγανε παλιά;». Ή της ακόμα πιο αγενούς εκδοχής της: «Ναι, αλλά το αληθινό σου όνομα ποιο είναι;». Ή του ακόμα πιο αδιάκριτου: «Ναι, αλλά τι πουλάκι έχεις;». Το πρόβλημα ήταν πάντα αυτό το «αλλά», που στα αφτιά του εμπεριείχε έναν υπαινιγμό ότι έλεγε ψέματα ή, τουλάχιστον, υπεξέφευγε.
Δεν θα ξεχάσει ποτέ εκείνη την ηλικιωμένη συγγενή σε κάποιον γάμο που τον ρώτησε μεταξύ τυρού και αχλαδίου: «Δηλαδή, πώς ουρείς;». Δευτερόλεπτα μετά η γυναίκα απολογήθηκε: «Δεν ξέρω τι με έπιασε και ρωτάω τέτοια πράγματα». Ο Μακόνελ ήξερε. Ηταν περίεργη να μάθει. Και μπροστά στους τρανς οι κοινωνικές συμβάσεις σαν να εξαφανίζονται.
Ο Μακόνελ θέλησε λοιπόν να γράψει ένα άρθρο στο οποίο να απαντά σε κάποιες από τις συνήθεις ατυχείς ερωτήσεις που κάνουν οι μη τρανς στους τρανς – «Εχεις πέος ή κόλπο;», «Σεξ πώς κάνεις;» κ.ο.κ. Γράφοντας όμως συνειδητοποίησε πως μόνο για τον εαυτό του μπορούσε να μιλήσει· και αυτό δεν θα βοηθούσε κανέναν πέραν των δικών του. Εχει και άλλους φίλους και φίλες τρανς, η μετάβαση στο επιθυμούμενο φύλο σήμαινε για όλους κάτι διαφορετικό. Αποφάσισε λοιπόν να περάσει ένα άλλο μήνυμα: αρκετά με τις ερωτήσεις. Το μόνο που κάνει εκείνος που τις θέτει είναι να φέρνει τον άλλο σε αμηχανία. Αντ’ αυτού, καλό θα ήταν να αναρωτηθεί ποιον άλλο γνωστό του θα ρωτούσε με τέτοια ευκολία για τα απόκρυφα μέρη του, τι ακριβώς κάνει στην τουαλέτα ή τι ακριβώς κάνει στο κρεβάτι του. Γιατί να μη μείνει καλύτερα η συζήτηση στο «Είμαι εξίσου περίπλοκος / βαρετός με εσένα» και να προχωρήσει στον καιρό ή στο τελευταίο επεισόδιο του «True Detective» ή και στην πολιτική επικαιρότητα; Την περιέργεια ο Μακόνελ την κατανοεί. Ανάλογη κατανόηση ζητεί και από τους άλλους – των προσωπικών του ορίων. Στο κάτω κάτω, για την περιέργεια υπάρχει και το Google.