Θέατρο με πρωταγωνίστρια τη σιωπή

Στο σύγχρονο θέατρο πραγματοποιούνται ποικίλοι νεωτερισμοί και ανακατατάξεις που ανατρέπουν καθιερωμένα σχήματα και ρόλους γράφει η θεατρολόγος Αφροδίτη Σιβετίδου στο βιβλίο της «Το σύγχρονο δράμα: Ο λόγος της σιωπής» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον εκδοτικό οίκο της Θεσσαλονίκης University Studio Press.

Ο θεατής μπορεί να γίνεται λ.χ. συν-παραγωγός, ο συγγραφέας μπορεί να είναι και ηθοποιός, ο ηθοποιός μπορεί να είναι ταυτόχρονα σκηνοθέτης ή και ένα είδος «συγγραφέα της σκηνής», δίπλα στον παραδοσιακό «συγγραφέα του γραφείου».  Θεατρολόγος, ομότιμη καθηγήτρια του ΑΠΘ, η Αφροδίτη Σιβετίδου εξειδικεύεται στο ελληνικό και γαλλικό θέατρο, κείμενο και παράσταση, και έχει δημοσιεύσει βιβλία και μελέτες για το θέατρο.

Στο συγκεκριμένο βιβλίο αναλύει τις σύγχρονες τάσεις διεθνώς, μιλάει για τα υβριδικά έργα – ανάμεσα στο θέατρο και στη λογοτεχνία – αλλά και για ποικιλία δραματουργικών τάσεων, από τον Λεωνίδα Προυσαλίδη και τη Μαρία Ευσταθιάδη ώς τον Ζοέλ Πομερά και τον Πέτερ Χάντκε. Σημαντική θέση στον προβληματισμό της συγγραφέως παίζει ο ρόλος της σιωπής στο σύγχρονο θέατρο. «Είναι ίσως παράδοξο που η σιωπή βρίσκεται στην αφετηρία σύγχρονων έργων του λόγου τα οποία καταγράφουν έντονη παρουσία στις τελευταίες δεκαετίες» λέει. «”Η σιωπή γράφεται, μιλιέται, ακούγεται” δηλώνουν τα θεατρικά πρόσωπα, αναγνωρίζοντας στο αντίθετο του λόγου μια δυναμική κατάλληλη να κλονίσει το κλασικό δράμα και να υποκαταστήσει δράση και μίμηση με τη στασιμότητα και την εσωστρέφεια» συνεχίζει η Αφροδίτη Σιβετίδου.

Στο τελευταίο της βιβλίο βλέπει το σύγχρονο θεατρικό έργο ως «σιωπή που μιλάει», μια θορυβώδη σιωπή που μετατρέπεται σε υπαρξιακή αγωνία και βαθύτερη μοναξιά εκείνου που την ακούει: «Το σιωπηλό και συγκεχυμένο μέσα αποκτά μορφή και υπόσταση για να ακουστούν το άρρητο, σκέψεις και καταπιεσμένα συναισθήματα, και η σκηνή ανοίγεται πλατιά σε μια θορυβώδη έτσι νέα σχέση του θεατή με το δρώμενο της θεατρικής σκηνής.

Σύμφωνα με τη συγγραφέα και ποιήτρια Μαρία Πόθου – Λαμπαδαρίδου εξάλλου, ο λόγος της σιωπής, όπως τον αντιλαμβάνεται η Αφροδίτη Σιβετίδου «θα μπορούσε να έχει και μεταφορική σημασία στο “δράμα” που βιώνει ο τόπος μας τα τελευταία χρόνια».