Αλήθειες και ψέματα την εποχή της ευμάρειας

Ενα χαρακτηριστικό (που είναι ταυτόχρονα και αρετή) του νέου μυθιστορήματος του Παύλου Κάγιου «Μη μ’ αφήσεις να χαθώ» είναι ότι σε πιάνει από τα μαλλιά. Καταφέρνει να περιγράφει πράγματα συχνά δυσάρεστα με μεγάλη ενέργεια, σχεδόν τρελό κέφι, θα έλεγε κανείς, με κάποια υπερβολή.

Οι σελίδες του πολλές αλλά το κείμενο τρέχει, μαζί με τον ίδιο τον Κάγιο που θέλει να πει – αβίαστα, οπωσδήποτε – όσο περισσότερα μπορεί. Το γιατί δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει ο αναγνώστης. Οι ήρωές του είναι δέκα άνθρωποι που βγήκαν έφηβοι από το σκοτάδι της δικτατορίας και μεγάλωσαν στην ανάταση της δημοκρατίας και μετά στη διάψευση των μεγάλων τους προσδοκιών, μεταλλασσόμενοι και οι ίδιοι, μαζί με τη χώρα και την πολιτική της έκφραση, σε κάτι πολύ λιγότερο ρομαντικό από αυτό στο οποίο είχαν προηγουμένως πιστέψει.

Αυτό το οποίο βιώνει ο Κάγιος ως ψέμα είναι ωστόσο η δική του αλήθεια και αυτήν υπερασπίζεται – εξού και το κεφάτο γράψιμο. Δεν υπερασπίζεται δηλαδή το ψέμα – το αντίθετο – αλλά το γεγονός ότι το έζησε ο ίδιος, είναι το περιβάλλον στο οποίο έζησε και για το οποίο μπορεί με αυτοπεποίθηση να μιλήσει. Κάθε ήρωάς του μιλάει εξάλλου σε πρώτο πρόσωπο ώστε να καταδειχθεί πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ακόμα και τις πιο σκοτεινές σελίδες της Μεταπολίτευσης ο καθένας τις βίωσε και λίγο διαφορετικά, ανάλογα με την ιδιωτική του ζωή και τις αναφορές του. Θαρραλέο βιβλίο και με την έννοια ότι χειρίζεται με φυσικότητα θέματα που αποτελούν ακόμη ταμπού, όπως ο ομοφυλοφιλικός έρωτας. Και βιβλίο που βλέπει κριτικά και τη νέα πυρηνική μορφή κοινωνικότητας στη Μεταπολίτευση, που δεν είναι πια τόσο η οικογένεια αλλά η περίφημη παρέα, για την οποία μιλάει και ο Σαββόπουλος και η οποία έζησε τις μεγάλες της δόξες τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 πριν ενταφιαστεί κάτω από το βάρος της περιχαράκωσης και του ωχαδερφισμού.

Πρόκειται για το πέμπτο μυθιστόρημα του – δημοσιογράφου – Παύλου Κάγιου (και ένα από τα καλύτερά του), ο οποίος από το 1995 που άρχισε να δημοσιεύει σε μεγάλη φόρμα («Και ξαφνικά χιόνισε χρόνια») επανέρχεται με ένα βιβλίο ανά τετραετία περίπου.